บทที่ 4

ต่อมา ณ หน้าห้องโถงในจวนของท่านอ๋องหลี

ฉู่เนี่ยนซีที่สวมชุดสีแดงโดยมีผ้าฝ้ายปกคลุมใบหน้าเอาไว้ก็มาถึง

ห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คน เมื่อพวกเขาเห็นนางเข้ามา ก็พากันคาดเดาไปต่าง ๆ นา ๆ เกี่ยวกับตัวตนของนาง

“นั่นใครกัน ดูจากความสง่างามนี้ ต้องเป็นบุตรสาวของตระกูลร่ำรวยเป็นแน่”

“งานเลี้ยงแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ถ้ามาเอาป่านนี้ จะต้องเป็นบุคคลที่มีสถานะไม่ธรรมดาแน่”

“ทำไมต้องใช้ผ้าคลุมใบหน้าด้วยนะ ยิ่งมองใบหน้าไม่ชัดเข้าไปใหญ่”

การพูดคุยจากฝูงชนไม่ได้ฉู่เนี่ยนซีหยุดชะงัก นางเดินตรงเข้าไปหาคู่บ่าวสาว

“วันนี้หม่อมฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงได้มาสาย ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย”

หลังจากที่ฉู่เนี่ยนซีพูดจบ ฝูงชนก็รู้สึกแตกตื่น และเริ่มกระซิบกระซาบกันอีกครั้ง

"อะไรนะ?"

“คนนี้คือพระชายาหลีอย่างนั้นหรือ? ไหนว่าพระชายาหลีไร้การศึกษา ไร้ความสามารถ และรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์มิใช่หรือ? ความสง่านี้ดูไม่เหมือนเอาเสียเลย”

“ไม่เห็นหรือว่านางใช้ผ้าคลุมหน้าอยู่น่ะ นั่นก็เพื่อบดบังหน้าตาที่น่าเกลียดมิใช่หรือไง? คุณหนูซ่างกวานคนนี้เป็นหญิงที่สวยที่สุดในเมือง หากพระชายาหลีไม่ปิดบังใบหน้า ก็คงจะรู้สึกอับอายมิใช่หรือ”

ซ่างกวานเยียนที่สวมชุดแต่งงานสีแดงสด และยืนอยู่ข้าง ๆ เย่เฟยหลี เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น พร้อมกับแววตาพึงพอใจ

เหอะ เป็นพระชายาแล้วอย่างไร ผู้หญิงที่หน้าตาอัปลักษณ์ก็ทำได้แค่ช่วยขับให้ข้าเด่นขึ้นก็เท่านั้น!

เมื่อเย่เฟยหลีที่อยู่ด้านข้างเปล่งรัศมีที่อันตราย

ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ ได้แผ่กระจายออกออร่าที่เป็นอันตราย เย็นยะเยือกทันทีเมื่อเห็นฉู่เนี่ยนซี

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และมองไปที่ฉู่เนี่ยนซี "เจ้าคิดจะกระทำอันใดอีก? อย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้านะ!"

ฉู่เนี่ยนซีเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าสับสน

ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก！

“เป็นเพราะท่าน...”

“พี่หญิงป่วยอยู่เช่นนี้ แต่ก็ยังมาร่วมงานแต่งของข้ากับท่านพี่หลี เยียนเอ๋อร์และท่านพี่หลีรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

ขณะที่ฉู่เนี่ยนซีกำลังจะอธิบาย ซ่างกวานเยียนก็ก้าวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และจับมือของนาง ถึงจะแสดงราวกับเป็นพี่น้องที่รักใคร่ แต่ก็มีร่องรอยของความกังวลใจในดวงตาของนางอยู่

ฉู่เนี่ยนซีเหลือบมองไปที่มือของนาง ก่อนจะดึงมือกลับโดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ และมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างเย็นชา

ไม่แปลกใจเลยที่นางถูกเรียกว่าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมือง

ผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าเล็กรูปไข่ คิ้วโค้งดั่งคันศร ดวงตาใสเปล่งประกาย และมีเสน่ห์อย่างไม่อาจอธิบายได้

หากนางไม่ทันมองเห็นความแปลกประหลาดในดวงตาของผู้หญิงคนนี้ และความอวดดีในคำพูดเมื่อครู่ นางก็อาจถูกรูปลักษณ์ภายนอกของผู้หญิงคนนี้หลอกเอาได้เช่นกัน

แต่...ฉู่เนี่ยนซีหันไปมองเย่เฟยหลีซึ่งมีใบหน้าที่มืดมน แล้วนางก็เกิดความเข้าใจทันที

ดูเหมือนว่าซ่างกวานเยียนจะเป็นคนที่เรียกนางมาที่นี่สินะ

คิดว่านางยังเป็นคนเดิมอย่างนั้นหรือ? จงใจเรียกนางมาเพื่อให้นางถูกหัวเราะเยาะในงานแต่ง?

เหอะ ในเมื่ออยากจะเล่น งั้นข้าก็เล่นกับเจ้าเอง!

ดวงตาของนางเย็นชา และริมฝีปากก็เปิดออกเบา ๆ "ในฐานะนายหญิงของจวน แม้ว่าข้าจะล้มป่วย แต่อย่างไรพิธีแต่งตั้งชายารองครั้งนี้ ข้าก็ต้องมาดื่มชาเพื่อต้อนรับชายารองคนใหม่อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นแขกเหรื่อมากมายจะหาว่าจวนของท่านอ๋องหลีไม่มีกฎระเบียบเอาได้ น้องสาวไม่ต้องซาบซึ้งไป ที่ข้าทำก็เพื่อจวนทั้งนั้น”

แม้ว่าน้ำเสียงของนางจะสงบนิ่ง แต่ทุกคำพูดก็ทำให้ใบหน้าของซ่างกวานเยียนมืดมนลงทันที

นางกำลังพูดถึงงานแต่ง แต่ฉู่เนี่ยนซีกลับพูดถึงพิธีแต่งตั้งชายารอง

คำว่าชายารอง เป็นคำที่ซ่างกวานเยียนเกลียดที่จะได้ยินมากที่สุด แต่ฉู่เนี่ยนซีกลับพูดมันออกมาหน้าตาเฉย นี่นางกำลังล้อเลียนเธออย่างนั้นหรือ?!

แขกเบื้องล่างล้วนเป็นญาติขุนนางทั้งสิ้น แต่ละคนฉลาดและมีไหวพริบ สามารถเข้าใจความหมายได้ทันที และอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนมุมมองเล็กน้อยเกี่ยวกับพระชายาหลีในตำนาน

เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองแล้ว กลับรู้สึกว่าพระชายาหลีเป็นคนที่เข้าใจมารยาทและรู้จักกาลเทศะเป็นอย่างดี ในขณะที่ซ่างกวานเยียนดูเป็นคนใจแคบเล็กน้อย

ไม่ว่าท่านอ๋องหลีจะโปรดปรานนางมากเพียงใด พิธีแต่งตั้งชายารองนี้ก็แตกต่างจากงานแต่งงาน

อาณาจักรแห่งรัตติกาลมีความชัดเจนเสมอเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างชายาหลักและชายารอง คำพูดของซ่างกวานเยียนนั้นถือเป็นการไม่เคารพยิ่งนัก

ซ่างกวานเยียนมองสายตาที่พินิจพิเคราะห์ของฝูงชน และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า แต่นางก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าแสดงความน้อยอกน้อยใจ

“พี่หญิงโปรดอภัย เยียนเอ๋อร์เพียงแค่คิดว่าภายภาคหน้าจะได้เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ จึงตื่นเต้นไปหน่อยเลยพูดออกไปโดยไม่ทันคิดเพคะ”

ฉู่เนี่ยนซีเหลือบมองนางและเยาะเย้ยในใจ หึ นางดูเหมือนกระต่ายเชื่องตัวน้อย ที่ชอบเสแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อล่อลวงผู้ชายอยู่เสมอ ไม่แปลกใจเลยที่ทำให้บุรุษผู้นี้จะหลงใหลได้มากถึงเพียงนี้

“ไม่หรอก แต่อย่ามัวเสียเวลากันเลย ฤกษ์อันเป็นมงคลกำลังจะผ่านไปแล้ว อย่าปล่อยให้แขกรอนานเกินไป รีบดำเนินการพิธียกน้ำชากันเถิด”

ขณะที่พูดเช่นนั้น ฉู่เนี่ยนซีก็เดินช้า ๆ ไปที่เบาะหน้า ภายใต้การจ้องมองอย่างอาฆาตของเย่เฟยหลี จากนั้นนางก็โบกมือให้เย่เฟยหลีซึ่งสวมชุดสีแดงพร้อมกับรอยยิ้ม

“ท่านอ๋อง ทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะเพคะ เชิญนั่งเถิด น้องหญิงยังต้องเข้าพิธียกน้ำชานะเพคะ”

ดวงตาของเย่เฟยหลีมืดมนลงเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ และออร่าที่อันตรายก็เข้ามาปกคลุมร่างกายของเขาทันที แต่ฉู่เนี่ยนซีก็ยังคงกระตุ้นต่อ “แขกผู้มีเกียรติกำลังรอพระองค์อยู่นะเพคะ”

เมื่อมองไปที่ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเบาะด้วยท่าทางยั่วยุ เย่เฟยหลีก็นึกปรารถนาจะฆ่าใครสักคน

แต่ในพิธีแต่งตั้งชายารองของอาณาจักรแห่งรัตติกาล ฝ่ายชายจะต้องรับน้ำชาจากชายารองคนใหม่

ผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ วันนี้นางแอบอ้างมารยาทเข้ามาทำลายงานแต่งงานของเขากับเยียนเอ๋อร์

ฉู่เนี่ยนซีมีความสุขที่ได้เห็นสีหน้าโกรธขึง แต่ก็ยังต้องอดกลั้นไว้

หลักการของนางคือจะไม่รุกรานผู้อื่น เว้นเสียแต่พวกเขาจะรุกรานนาง

ในเมื่อซ่างกวานเยียนแอบอ้างชื่อเย่เฟยหลีเรียกนางมา มองปราดเดียวก็เข้าใจแล้วว่านางมีจุดประสงค์อันใด

หากเป็นฉู่เนี่ยนซีคนเดิม นางคงจะโศกเศร้าและเสียใจอย่างแน่นอน และคงจะกลายเป็นคนขี้อิจฉาในใจของผู้คน แต่นางจะไม่เป็นแบบนั้น และจะไม่ยอมปล่อยให้ซ่างกวานเยียนได้ใจจนเกินไป

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างดุเดือด ซ่างกวานเยียนแอบกัดฟันและกำหมัดแน่น

แต่ก็ระงับความอิจฉาและความเกลียดชังในดวงตาอย่างรวดเร็ว นางจับมือของเย่เฟยหลี ราวกับว่าถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาและพูดเบา ๆ “ท่านอ๋อง เชิญนั่งเถิดเพคะ พี่หญิงพูดถูก จะทำลายพิธิการไม่ได้นะเพคะ”

เย่เฟยหลีก้มศีรษะลงและมองไปที่ซ่างกวานเยียนอย่างทุกข์ใจ ก่อนจะตบมือนางเบา ๆ เพื่อปลอบโยน จากนั้นเขาก็เดินไปที่นั่งลงข้างฉู่เนี่ยนซี

เมื่อผู้ดำเนินพิธีที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้น จึงรีบไปเตรียมน้ำชา

หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างก็พร้อม

แม้ว่าซ่างกวานเยียนจะไม่เต็มใจ แต่นางก็ต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยรอยยิ้ม ขั้นแรกนางยกน้ำชาให้เย่เฟยหลีผู้เป็นหัวหน้าครอบครัว แล้วจึงยกชามาอีกถ้วย “เชิญพระชายาดื่มชาเพคะ”

ฉู่เนี่ยนซีมองผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดช้า ๆ ว่า "วันข้างหน้าหากน้องเข้ามาในจวนแล้ว พวกเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีอย่างแน่นอน"

พูดจบ นางก็กำลังจะรับถ้วยชา แต่ไม่ทันได้สังเกตเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของซ่างกวานเยียน

เมื่อนิ้วของฉู่เนี่ยนซีสัมผัสถ้วยชา มุมปากของซ่างกวานเยียนก็ยกขึ้น และนางก็ปล่อยมือทันที

ถ้วยชายังไม่ทันหล่นถึงพื้น ร่างกายของนางก็เอนไปข้างหลังและล้มลงกับพื้น

“ท่านพี่...นี่ท่าน...”