ชีวิตง่ายๆ

มือสาละวนวางบนองคชาต ความอุ่นร้อนของฝ่ามือส่งผลให้วายุภักษ์ครางกระหึ่ม

“จัดการมันนิตา” น้ำเสียงกระเส่าบอกหญิงสาว หญิงสาวทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ปลายลิ้นลากต่ำลงของชายหนุ่ม

ศีรษะถูกมือชายหนุ่มกดเข้าหาตัวตน นิตารู้งานว่าต้องทำอย่างไรให้ชายหนุ่มพึงพอใจ ปลายลิ้นตวัดรัว ๆ เธอช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม เธอเห็นเขาเผยอปากคราง ศีรษะพาดแหงนไปด้านหลังเบาะเก้าอี้

“โอ้ เร็วนิตา” ปากหยักกระเส่าบอก นิตาเร่งจังหวะรัว ๆ พร้อมมือบี้จุกนม เพื่อสร้างความกระสันเสียวให้ชายหนุ่ม ในที่สุดวายุภักษ์ปลดปล่อยความอัดอั้นพวยพุ่งให้

นิตาได้กลืนกิน เนื้อตัววายุภักษ์เกร็งกระตุก แต่ยังคงหลับตาเช่นนั้น เขารู้สึกดีแต่มันไม่ได้ช่วยให้คนหนุ่มวัยฉกรรจ์ได้มีความสุขลึกล้ำแท้จริง

“อะไรคะพี่วายุ” นิตาทำเหมือนตกใจที่ชายหนุ่มพูด

“หรือนิตาไม่เต็มใจ” วายุภักษ์เลิกคิ้ว

“ไม่ค่ะ นิตาเต็มใจค่ะ” หญิงสาวกรีดยิ้ม คิดในใจเธอรอเวลานี้มานาน

“อีกสามวันเจอกัน ไว้พี่โทรหา” วายุภักษ์ขอให้เธอช่วยตบตาแกล้งเป็นแฟนเขา เพื่อให้พ่อแม่สบายใจ ไม่ต้องคอยนัดสาว ๆ ให้เขาต้องไปออกเดตกับสาว ๆ

“ได้ค่ะพี่วายุ” หญิงสาวดีใจยิ้มสะใจ ในที่สุดชายหนุ่มก็ต้องขอความช่วยเหลือจากเธอ

แม้รู้เต็มอกว่าวายุภักษ์ให้ได้เพียงแค่คนสนิท แต่เธอกลับอยากเป็นมากกว่านี้ ถือว่าครั้งนี้โชคเข้าข้าง เธอต้องทำคะแนนกับพ่อแม่ชายหนุ่มเสียที

ปกติเธอเคยไปบ้านของวายุภักษ์ประมาณห้าถึงหกครั้งได้ คราวนี้ถือว่าทางสะดวกที่จะได้ใกล้ชิดชายหนุ่ม

ทั้งสองดื่มกินจนกระทั่งมือถือของนิตาดังขึ้น เธอยกขึ้นดูก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเช่นเดิม

“ไม่รับละครับ” วายุภักษ์ยกแก้วขึ้นดื่ม

“ไม่ละค่ะ นิตาเบื่อ” รอยยิ้มจาง ๆ ส่งให้

“เผื่อเขามีธุระ”

“ไม่มีหรอกค่ะ ผู้จัดการโทรตามคงตามกลับไปพักค่ะ” เหล้าอย่างดีกรอกลงปากสีแดงระเรื่อ มือหญิงสาววางบนมือวายุภักษ์

“ต่อไหมคะพี่วายุ” สายตาที่ส่งให้ชายหนุ่ม

“พี่มีงานต้องลงไปเคลียร์ด้านล่าง”

“นิกกับบอยก็อยู่นี่คะ”

“บางอย่างพี่ต้องจัดการเอง”

วายุภักษ์มองดูเวลา มันบ่งบอกถึงเที่ยงคืน

“น้องนิตากลับไปพักผ่อนได้แล้วนะครับ”

“ทำไมคะ พี่วายุรำคาญนิตาเหรอคะ”

“พี่เป็นห่วงมันดึกแล้วครับ”

“ค่ะ งั้นนิตาขอดื่มกับพี่วายุอีกสักแก้วนะคะ”

นิตายกแก้วเหล้าขึ้นชนกับวายุภักษ์ เธอมองชายหนุ่มอย่างหลงใหล คิดในใจ อีกไม่นานจะทำให้เขาเป็นของเธอจริง ๆ โดยไม่ต้องเล่นละครตบตาพ่อแม่เขาอีกต่อไป

วายุภักษ์ลงมาส่งนิตาที่ด้านล่าง ให้บอยช่วยไปส่งเธอที่รถยนต์ ชายหนุ่มเดินเลี่ยงไปห้องน้ำ ก่อนจะเลี่ยงไปสูบบุหรี่ที่มุมไว้บริการลูกค้า

เขาพิงกำแพงมองไปยังนักท่องเที่ยว

แสงไฟสลัวส่องใบหน้าชายหนุ่ม เขาดูดีแม้อยู่ในแสงสลัว เขาคือผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนอยากครอบครองที่สุด แต่เขากลับไม่สนใจผู้หญิงคนไหนจริงจัง

ที่รถยนต์ของนิตา บอยมาส่งนิตาที่รถตามคำสั่งของเจ้านาย เมื่อถึงรถเขาขอตัวกลับเข้าไปในผับเช่นเดิม นิตานั่งอยู่ภายในรถ เธอเปิดกระเป๋าหยิบมือถือขึ้นมากดหาบางคน

“เดี๋ยวนิตาไปหาค่ะ”

(“คุณไม่รับสายผม”)

“นิตาติดธุระค่ะ”

(“ที่เดิมครับ”)

“ค่ะ ไว้เจอกันค่ะ”

รถยนต์นิตาค่อยเคลื่อนตัวออกจากที่จอดมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เธอนัดกับใครบางคน

โต๊ะนั่งดื่มของนิกและบอย

“เรียบร้อย”

“เรียบร้อยครับคุณวายุ” บอยตอบ

“ขอบใจ” นิกกับบอยมองอาการเจ้านาย

“คุณวายุไม่สบายใจเรื่องเมียเหรอครับ” นิกแซว

“เชี้ย รู้ดี” วายุภักษ์เค้นตะคอกนิก

“ฮ่า ๆ เจ้านายผมตกม้าตาย หาเมีย” บอยหัวเราะ

พวกเขาอยู่กันมานาน จึงสามารถคุยหยอกกันได้ วายุภักษ์ไม่ได้ถือตัว

“เมียนะโว้ย ไม่ใช่ผู้หญิงเสร็จแล้วจ่าย” วายุภักษ์ทำหน้าเซ็ง

“ก็หาหลอก ๆ สิครับ”

“กูมีตัวช่วยแล้วว่ะ” นิกมองหน้าบอยโดยไม่นัดหมาย พวกเขารู้เลยว่าเป็นใคร

“คุณนิตา” บอยทักขึ้น

“รู้ดีมึง”

“ก็เห็นคุณวายุควงบ่อยนี่ครับ”

“พ่อแม่กูไม่รู้อะไร อยากมาอุ้มหลานอะไรตอนนี้” วายุภักษ์ไม่สนแก้วเหล้าใคร ยกกระดกพรวดเดียวลงลำคอ

“คุณท่านคงเหงาครับ”

“เหงาบ้านมึงสิ คนเต็มบ้าน”

“ก็ดีนะครับ มีลูกจะได้ทันใช้”

“ฮึ มึงก็ลองมีสิ” ก่อนนิกจะหัวเราะให้เจ้านาย พวกเขาไม่เคยชินกับชายหนุ่มมานั่งเครียดเรื่องมีเมียมีลูก

“เฮ้ย เตรียมตัวกลับบ้าน”

ก่อนที่วายุภักษ์หัวเสียเดินไปยังห้องทำงาน

“ครับเจ้านาย”

“เชี้ย เดี๋ยวกูถีบ” บอยรีบขับรถยนต์มาจอดรอวายุภักษ์ โดยมีนิกยืนข้างรถรอชายหนุ่ม

“อื้อ ขอบใจ” เมื่อนิกเปิดประตูให้ชายหนุ่ม

จากนั้นจึงบึ่งรถกลับบ้านพักทันที ระหว่างทางที่รถแล่น สายตาวายุภักษ์มองนอกตัวรถ เขาคิดเรื่อยเปื่อย จังหวะนั้นเขาเห็นมีคนเดินข้างทางเพียงคนเดียว

“ผู้หญิงอะไรดึกดื่นป่านนี้ทำไมถึงกล้าเดินคนเดียวในทางเปลี่ยว” เขาพลางนึกในใจ