ไม่ติดหรู

ไนท์ขับรถมาส่งเนวิกาที่ห้องเช่า เพียงไม่กี่นาที รถยนต์จอดให้หญิงสาวลง

“ขอบคุณที่มาส่งหนูนะคะ” เนวิกายกมือไหว้

“ไม่เป็นไรครับ ขึ้นห้องพักเถอะดึกละ” ไนท์บอกหญิงสาว

“ค่ะ พี่ไนท์ขับรถกลับดี ๆ นะคะ” เนวิกาลงจากรถ ยืนมองชายหนุ่มขับรถจากไป หญิงสาวถอนหายใจ วันนี้กลับห้องดึก เมื่อนึกถึงของกินคือเป็นมาม่าอีกตามเคย

คลิก... เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้อง เห็นเพียงความว่างเปล่า น้ำคงกลับห้องไปแล้ว เนวิกานั่งที่พื้นเหยียดขาพลางก้มหน้าลงหน้าขา เป็นการยืดเส้นแก้ปวดเมื่อย

“อื้อ” เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอรู้สึกผ่อนคลายดีขึ้น

ครั้นจะโทรศัพท์หาน้ำ ตอนนี้ก็ดึกน้ำคงเข้านอนละ เนวิกาต้มน้ำกินมาม่าตามเคย ขนมปังถูกส่งเข้าปากเคี้ยวแก้หิว ชีวิตตัวคนเดียวในกรุงเทพฯ

มันช่างเหงาเหลือเกิน แต่มันเป็นแหล่งหาเงินของคนต่างจังหวัดที่เข้ามาต่อสู้ชีวิตในเมืองกรุง

เนวิกานั่งมองถ้วยมาม่าอย่างเหม่อลอย เนวิกาเป็นคนที่สร้างรายได้แก่ครอบครัว ต้องคอยส่งเงินกลับบ้าน เพื่อได้มีเงินรักษาพ่อที่กำลังไม่สบายไว้ไปหาหมอ ตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย

เนวิกาเคยไปสมัครบริษัทไว้หลายที่ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับรายได้ที่ทำอยู่ทุกวันมันน้อยกว่าร้านเสริมสวยหลายบาท

หญิงสาวจึงเลือกที่จะทำงานที่ร้านเหมือนเดิม มัวแต่นั่งคิดอะไรเพลิน ๆ จนลืมมาม่า หันมาอีกที่มันขึ้นอืด แต่เพราะความหิวจึงกินทั้งอืด ๆ

หลังจากกินอิ่มจึงรีบอาบน้ำเข้านอน วันนี้เธอเหนื่อยมาก อีกอย่างก็ดึกพอสมควร

ด้านผับวายุภักษ์

ภายในห้องทำงาน ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้าง มองไปยังด้านล่างที่เหล่านักท่องเที่ยวมากันทุกวัน วายุภักษ์สั่งบอยยกเครื่องดื่มขึ้นมาที่ห้องทำงานของเขา

ก๊อก... ก๊อก...

“เข้ามา” น้ำเสียงทุ้มเข้ม

“ได้แล้วครับคุณวายุ”

“ขอบใจ” ก่อนที่วายุภักษ์จะถามขึ้น

“ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง”

“ปกติดีครับคุณวายุ ไม่มีอะไรน่าห่วงครับ”

“อื้อ ดื่มด้วยกันไหม” วายุภักษ์ถามบอย

“ไม่ดีกว่าครับ ผมมีนัดกับสาว ๆ” บอยยิ้มร่าเมื่อนึกถึงสาวที่ทำให้เขากระชุ่มกระชวย

“ฮึ ระวังเถอะ” บอยออกจากห้องทำงานเจ้านาย เขาลงไปสมทบกับนิด ที่นั่งดื่มด้านล่าง สายตาเหล่สาวไปเรื่อย

“แกว่าเจ้านายจะหาเมียได้ไหมวะ” นิกรู้สึกกังวลกับเจ้านาย

“คนอื่นน่าจะง่ายแต่เจ้านายท่าจะยาก”

“ทำไมวะ” บอยยิ่งสงสัยไปใหญ่

“เจ้านายเขายังไม่อยากมีเมียโว้ย” นิกเคยได้ยินเจ้านายบ่นเรื่องที่ไม่อยากมีภาระ

“แดก ๆ เถอะอย่ายุ่งเรื่องเจ้านาย” อย่างไรเสียก็ต้องดูกันต่อไป

กริ๊ง กริ๊ง... มือถือของวายุภักษ์แผดเสียงดังลั่นบนโต๊ะทำงาน

แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจมัน จนกระทั่งมันดับไปและดังขึ้นอีกครั้ง มือหนากดรับสาย

“สวัสดีค่ะพี่วายุ อยู่ที่ไหนคะ” เมื่อได้ยินเสียงเพลงเล็ดลอดผ่านมือถือ

(“พี่อยู่ผับ”) แก้วเหล้าถูกกรอกลงลำคอ

“อยู่ผับเหรอคะ นิตาไปหานะ พอดีพึ่งเลิกงานค่ะ”

(“ตามใจน้องนิตาครับ”)

“งั้นนิตาไปหาค่ะ” ก่อนจะวางสาย เริ่มบึ่งรถมายังผับของวายุภักษ์ที่นิตามาบ่อยครั้ง จนแทบเป็นลูกค้าประจำ

เวลาสี่ทุ่ม

นิตาขับรถไม่นานก็มาถึงผับชายหนุ่ม เธอจอดรถและเดินเข้าไปในผับทันที เจอนิกกับบอยนั่งดื่มน้ำกันอยู่ด้านล่าง

“สวัสดีค่ะพี่ทั้งสอง” หญิงสาวกล่าวทักทายคนขับรถชายหนุ่ม

“สวัสดีครับน้องนิตา” บอยทักทาย

“มาหาคุณวายุเหรอครับ” นิกแหงนหน้าขึ้น

“ค่ะ พี่วายุอยู่ไหนคะ” นิตาส่งสายตาให้ชายหนุ่มทั้งสอง

“ด้านบนห้องทำงานครับ” นิกหมุนแก้วเหล้าบนโต๊ะ

แอ๊ด... นิตาเปิดประตูห้องทำงานวายุภักษ์ เธอตรงไปนั่งตักสวมกอดคอ โน้มใบหน้าหอมแก้มชายหนุ่ม

“อารมณ์ไม่ดีเหรอคะ”

“นิดหน่อย น้องนิตาพึ่งเลิกงานเหรอครับ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกลี่ยผมหญิงสาว

“ให้นิตาช่วยไหมคะ” มือลูบไล้แผงอกไปมา สายตายั่วยวน

ไม่รอช้านิตาประกบริมฝีปากลงกลีบปากชายหนุ่ม เธอบดเบียดสะโพกเข้าหากลางลำตัวชายหนุ่ม

วายุภักษ์ปล่อยให้นิตาเป็นฝ่ายปรนเปรอเขา ฝ่ามือหญิงสาวอยู่ไม่สุขลากไปมา กระดุมเสื้อเชิ้ตชายหนุ่มถูกปลดออก

นิตาถอนจูบลากปลายลิ้นตามลำคอหนาลงมายังจุกนม พร้อมขยับกายคุกเข่าลงพื้น ปลายลิ้นแตะลงตวัดรัวและดูดกลืน

วายุภักษ์ครางในลำคอ หลับตา สองแขนวางบนที่เท้าแขนเก้าอี้ ขบกรามแน่นด้วยความซ่าน

นิตากลอกตามองชายหนุ่ม เห็นเขาหลับตา ริมฝีปากลากไล้ปลายลิ้นตามแผงอก สองมือเลื่อนต่ำไปยังเข็มขัดจัดการแกะมันออก ตะขอกางเกง และซิปกางเกงถูกรูดลง