ตอนที่ 6 เจรจาขอหย่า

เมื่อหลี่เจียงออกไปแล้ว ซูหมี่ก็กระทืบเท้าเต้นเร่าอย่างไม่พอใจ พร้อมตะโกนเรียกซุนลี่เข้ามาหา

            “ซุนลี่ เจ้าตามไปแอบฟังดูซิว่านังท่านหญิงนั่นพูดอะไรกับสามีข้าบ้าง”

            “เพคะองค์หญิง” ซุนลี่รับคำสั่งและตรงไปยังเรือนเล็กหลังจวนทันที

            “หนิงเอ๋อ เจ้ามีเรื่องอะไรสำคัญจะพูดกับข้างั้นหรือ” หลี่เจียงเอ่ยถามหว่านหนิง ซึ่งกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะ สีหน้าท่าทางเรียบเฉย

            “ชิงเอ๋อ เจ้าออกไปเฝ้าหน้าประตูอย่าให้ใครมารบกวน” หว่านหนิงบอกคนสนิท

            “เจ้าค่ะ” อ้ายชิงรับคำสั่ง

            “แม่ทัพจิ้ง เชิญท่านนั่งลงก่อนเถิด” หว่านหนิงเอ่ยเรียกหลี่เจียงอย่างห่างเหิน ทำให้เขารู้สึกประหลาดและเจ็บแปลบใจขึ้นมาแวบหนึ่ง

            “หนิงเอ๋อ เหตุใดเจ้าจึงเรียกข้าห่างเหินเช่นนั้นเล่า” หลี่เจียงถามนางกลับไป

            “ข้ามีเรื่องสำคัญจะถามท่าน” หว่านหนิงไม่ตอบแต่เกริ่นเข้าเรื่องสำคัญแทน หลี่เจียงถอนใจเล็กน้อย

            “อืม เจ้ามีอะไรก็ว่ามาเถอะ”

            “ข้าอยากรู้ว่าท่านแม่ทัพกับจิ้งฮูหยินจะกักขังลงโทษข้าเช่นนี้ไปอีกนานเท่าไหร่”

หว่านหนิงถามในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ หลี่เจียงหน้าสลดไปชั่วครู่เพราะเขาลืมไปแล้วจริงๆว่าปล่อยหว่านหนิงเอาไว้ในเรือนหลังเล็กผุพัง ไร้ผู้คนมาดูแลเอาใจใส่นอกจากอ้ายชิงคนสนิทของนางมาเดือนหนึ่งแล้ว

“หนิงเอ๋อ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวข้าจะไปบอกท่านแม่ว่าข้าเป็นคนอนุญาตให้เจ้าออกจากที่นี่เอง”

“แต่เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่งก่อน” หลี่เจียงเอ่ย

“เรื่องอะไร” หว่านหนิงถามกลับไป

“ต่อไปเจ้าอย่าได้ไปหาเรื่องอะไรหมี่เอ๋ออีกจะได้หรือไม่”

คำกล่าวของหลี่เจียง ราวกับน้ำเย็นจัดราดรดลงมาบนศีรษะของหว่านหนิงทำให้นางรู้สึกชาไปทั้งตัว เย็นเยียบเข้าไปถึงหัวใจ เจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับร้อยนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงนางอยู่

“แม่ทัพจิ้งมีคำถามหนึ่งที่ท่านติดค้างข้าเอาไว้เมื่อเดือนก่อน”

“อะไรงั้นรึ”

“ที่ผ่านมาท่านไม่รู้จักว่าข้าเป็นคนเช่นไรเลยงั้นหรือ ท่านเชื่อว่าข้าผลักเถียนซูหมี่ตกลงไปในสระบัวจริงๆ?” หว่านหนิงถามคำถามเดิมซ้ำอีกครั้ง และคำถามนั้นก็ทำให้หลี่เจียงอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก

“ว่าอย่างไรล่ะ คำถามง่ายๆเช่นนี้ข้าคิดว่าไม่ยากเกินไปสำหรับแม่ทัพจิ้งหรอกกระมัง”

“แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของท่านแล้ว ไม่ตอบออกมาข้าก็รู้”

“ท่านไม่เชื่อข้า แต่กลับเชื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักพบเจอกันไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ”

“มะ ไม่ใช่เช่นนั้นนะหนิงเอ๋อ”

“เพียงแต่ตอนเกิดเหตุมีพยานแวดล้อมมากมาย ต่างให้การตรงกันว่าเห็นเจ้าผลักหมี่เอ๋อลงไปในสระบัวนั่น”

“ข้าเป็นหัวหน้าครอบครัว ผู้ปกครองจวนแม่ทัพ ย่อมต้องให้ความเป็นธรรมตามพยานรู้เห็นและหลักฐานเบื้องหน้าสิ” หลี่เจียงเอ่ยแก้ตัว

“ฮึ พยานรู้เห็นงั้นเหรอ”

“แล้วท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าคนเหล่านั้นไม่ได้ใส่ความข้า”

“ส่วนหลักฐานก็คือซูหมี่ตกลงน้ำไปเปียกปอนขึ้นมาร้องห่มร้องไห้ ท่านไม่ได้เห็นกับตาตัวเองด้วยซ้ำว่าข้าผลักนางลงไป แต่ท่านก็เชื่อนางหมดใจไปแล้ว”

“ท่านไม่เชื่อใจข้า กล่าวหาต่อว่า ถึงขั้นลงมือทำร้ายข้าต่อหน้าผู้คนมากมาย”

“แม่ทัพจิ้ง ท่านคงลืมไปแล้วว่าก่อนแต่งงานท่านเคยให้คำสัตย์สาบานอะไรเอาไว้กับข้าสินะ”

“หนิงเอ๋อ ข้า ข้าไม่เคยลืม” หลี่เจียงเอ่ยเสี่ยงแผ่ว

“ไม่เคยลืม แต่ท่านก็ทำผิดคำสาบานไปแล้ว” หว่านหนิงเอ่ยอย่างเจ็บแค้น

“เอาล่ะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็หย่าขาดจากกันเถอะ” หว่านหนิงตัดสินใจเอ่ยปากขอแยกทางกับหลี่เจียง

หลังจากแน่ใจแล้วว่าบุรุษตรงหน้าไม่ใช่จิ้งหลี่เจียงบุรุษที่นางเคยรักและมอบใจให้เมื่อหลายปีก่อนอีกต่อไปแล้ว

“ไม่ ไม่นะหนิงเอ๋อ ข้าไม่หย่า หนิงเอ๋อข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าทำเพื่อบ้านเมือง ผู้คนและเหล่าทหาร เจ้าต้องมีเหตุผลหน่อยสิ” หลี่เจียงเอ่ยอ้างกลับไปสีหน้าท่าทางร้อนรน

“ท่านทำเพื่อบ้านเมืองเสียสละแต่งให้องค์หญิงต่างแคว้น ส่วนข้าไม่มีเหตุผลงั้นเหรอ?”

“แม่ทัพจิ้ง ข้าไม่ได้ห้ามและไม่ได้บอกให้ท่านปฏิเสธเถียนซูหมี่ ยอมกระทั่งให้ท่านกับท่านแม่รับนางเข้ามาเป็นฮูหยินเอกแห่งจวนโหว เหยียบย่ำเกียรติแห่งบุตรีของจวนจางกั๋วกง”

“แต่พวกท่านกระทำกับข้าเช่นไร ไม่รู้ตัวบ้างเลยงั้นรึ!” หว่านหนิงสวนกลับไป ทำให้หลี่เจียงต้องนิ่งเงียบอีกครั้ง เพราะไม่อาจโต้แย้งหรือเอ่ยอ้างอะไรกลับมาได้อีก