4

          ตลอดทางกลับมาบ้าน ลลิตไม่พูดไม่จา คณิตรู้สึกได้ว่าเธอเงียบเกินกว่าปกติ

          “ครูเขาดุไหม”

          “ไม่ดุค่ะ”

          “แล้วทำไมนั่งเงียบเลย”

          “สงสัยจะเครียดเพราะคนมันเยอะมั้งคะ หนูไม่ค่อยคุ้น อยู่แต่บ้านมาตั้งนาน” คณิตไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น ทั้งคู่นั่งเงียบกันมาตลอดทางจนกลับถึงบ้าน

          ลลิตนั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ในมือของเธอมีหนังสือเล่มหนึ่งที่เปิดสุ่มเอาไว้อำพรางสายตา เธอแอบมองคณิตถอดเสื้อเชิ้ตออกเหลือแต่เสื้อกล้ามโดยไม่ระวังตัว เขาคุ้นเคยกับลลิตจนคิดว่ามันคงจะไม่เป็นไร ลลิตมองเห็นปลายถันของเขาที่เป็นสีเข้ม มันชูชันผ่านเนื้อผ้าของเสื้อกล้ามตัวบางๆ ออกมาอย่างเด่นชัด พ่อบุญธรรมของเธออายุ 36 ปีแล้ว เขากำลังหนุ่มแน่นพร้อมสรรพด้วยคุณสมบัติทุกด้าน แต่เธอไม่เห็นว่าเขาจะมีคนรัก ตลอดหนึ่งปีมานี้ เขาทำแต่งาน แล้วก็กลับบ้านมากินข้าวเย็นกับเธอ วันหยุดคือวันของเขาและเธอ เธอจะได้ไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ได้ไปดูสถานที่สำคัญต่างๆ ได้กินของอร่อยๆ หลากหลาย รวมทั้งบุฟเฟต์นานาชาติตามโรงแรม ทั้งชีวิตของลลิตมีแต่คณิต เธออยากรู้ว่าทั้งชีวิตของคณิตจะมีแค่เธอเหมือนกันรึไม่ ลลิตนั่งถือหนังสือบังหน้า เธอแอบมองดูเขาหยิบโน่นจับนี่ตรงชั้นวางของหน้าทีวีที่ทำจากไม้ทั้งหมด วันนี้อลันกุมมือเธอ เขาลูบไล้ที่แผ่นหลังของเธอขึ้นลงจนลลิตใจสั่น ในห้องเรียนเปียโนนั้น บรรยากาศมันอบอวลด้วยมวลร้อนอะไรสักอย่างที่ลลิตเองก็ไม่เคยได้รู้สึกถึง มันเคลื่อนมาที่กลางทรวงอกของเธอแล้วลดตัวลงต่ำสู่บริเวณที่ลับที่สุดของลูกผู้หญิง ตรงนั้นของเธอเต้นตุ้บๆ เหมือนกับมีหัวใจอีกดวงมาช่วยสูบฉีดเลือด ลลิตอยากจะใช้นิ้วมือถูมันออกไปให้หายเสีย ตอนเลิกคลาส เธอถึงกับต้องเข้าห้องน้ำไปส่องและจับดูว่ามันมีอาการบวมขึ้นมาหรือไม่ เธอรู้สึกเหมือนมันเปล่งปลั่งกว่าที่เคย มันชมพูจัดเป็นพิเศษตอนเธอลองก้มดูเมื่อวานนี้

          “คิดว่าชอบไหม” คณิตเดินเข้ามานั่งที่ชุดโซฟาฝั่งตรงข้ามลลิต

          “ขา อะไรนะคะ”

          “เธอคิดว่าชอบไหม” คณิตถามคำเดิม ลลิตหน้าแดงก่ำ เธอหันไปมองดูว่าพี่สาอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นไหม

          “ชอบ.. ชอบอะไรเหรอคะ” ลลิตพยายามไม่มองผ่านเสื้อกล้ามของเขา

          “ก็ที่ไปเรียนเปียโนมาไง ชอบไหมล่ะ ไหนครูเขาสอนอะไรบ้าง” ลลิตโล่งอก

          “อ๋อ ชอบค่ะ วันนี้ยังไม่ได้เล่นอะไรเป็นเพลงเลย ครูสอนท่านั่งที่ถูกต้อง วางมือบนเปียโน แล้วก็เรื่องทฤษฎีเบื้องต้นค่ะ มีได้ลองกดๆ ที่เปียโนนิดนึง”

          “แปลว่ารู้แล้วสิว่าตัวไหนตัวโด เร มี”

          “ใช่ค่ะ ครูบอกให้ดูคีย์ดำที่เป็นสองอัน แล้วเลื่อนลงมาด้านซ้าย นั่นคือตัวโด” คณิตหัวเราะ

          “ครูสอนแบบนี้จริงเหรอ เอ้อ แปลกดี แล้วครูเขาเป็นไงบ้าง”

          “ครูอลันเล่นเปียโนเก่งมากค่ะ หนูฟังเพลินเลย”

          “อลัน.. ผู้ชายเหรอ”

          “ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ”

          “เปล่าหรอก ฉันนึกว่าเธอจะได้เรียนกับครูผู้หญิงซะอีก” คณิตดูท่าทางเป็นกังวลขึ้นมา ระหว่างนั้นลลิตมองดูรายละเอียดใบหน้าของเขา จริงๆ แล้วเขาหล่อเหลาไม่แพ้ครูอลันเลย ทั้งยังดูคมเข้ม มาดขรึมเป็นผู้ใหญ่ ตรงจุดนี้ที่ลลิตคิดว่าครูอลันยังเป็นรอง

          “ช่วงนี้พี่สาเขาจะมาทำงานแบบไปกลับนะ ทนเหงานิดนึง เดี๋ยวเดียวฉันก็กลับมากินข้าวด้วยแล้ว”

          “ทำไมพี่สาต้องไปกลับล่ะคะ”

          “กลับไปดูแลแม่ เห็นว่าอาการไม่ค่อยจะดีน่ะ”

          “แล้วพี่สาไม่เหนื่อยแย่เลยเหรอคะ ขับรถไปกลับ”

          “โอ้ย ไม่ต้องห่วงหรอก พี่สาเขาแกร่ง ขับรถเองได้สบายๆ” ลลิตทำหน้าตาเหมือนกำลังครุ่นคิด

          “คิดอะไรอยู่ล่ะ” เขาถาม

          “เปล่าค่ะ หนูก็คิดไปเรื่อย” คณิตยิ้ม

          จากวันนั้นลลิตพยายามตรวจดูที่ส่วนนั้นของเธอทุกวัน เธอกลัวว่าร่างกายจะมีอะไรผิดปกติ สีของมันเปลี่ยนไป มันเริ่มมีอาการเต้นตุ้บๆ เหมือนตอนที่นั่งในห้องเปียโนขึ้นมาเองบ่อยๆ ปลายถันของเธอก็แข็งขึ้นมาจนเธอต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อคลายอาการซึ่งมันก็ไม่ได้ช่วยสักเท่าไหร่ ลลิตต้องใช้การอาบน้ำ ใช้การเอานิ้วมือถูมันไปสักพักจนใจเต้นแรงมาก แล้วทุกอย่างจะหยุดลงอย่างผ่อนคลายเหมือนสายน้ำเชี่ยวที่ดันตัวเองออกจากเขื่อนได้ในที่สุด วันนี้ก็เช่นกัน เธอกำลังจะคลายเครียด แต่คณิตกลับบ้านมาตะโกนเรียกหาเธอเสียก่อน

          ภาพที่ลลิตปลดผ้าขนหนูลงกับพื้นยังตราตรึงอยู่ในหัวสมองของคณิต เขาเก็บจานล้างเองเพื่อแบ่งเบาภาระให้พี่สา เขาบอกราตรีสวัสดิ์ลลิต เธอเข้านอนไปทั้งที่สายน้ำยังไม่ดันตัวออกจากเขื่อน ความอายทำให้ลลิตไม่ได้ทำกิจก่อนนอนเหมือนทุกวัน

          คืนนั้นคณิตนอนแทบไม่หลับ ทำไมหนูน้อยลลิตถึงทำอย่างนั้นกับเขา เขาพยายามพิเคราะห์หาส่วนผิดของตัวเอง เขาบกพร่องตรงไหนไปหรือเปล่า ลลิตถึงได้เริ่มทำอะไรทำนองนี้ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งปวดหัว ลลิตตอนที่สวมเสื้อผ้าปกติ เธอก็ดูไม่ต่างจากเด็กน้อยที่เขารับเข้าบ้านมาตั้งแต่วันแรก แต่เมื่อได้มองเห็นเธอด้วยเนื้อหนังมังสา เธอเป็นสาวสะพรั่งไม่เหมือนเด็กอายุแค่ 15 ปีที่เขานั่งกินข้าวด้วยอยู่ทุกวัน หน้าอกของเธอดูเป็นเต้ากลมกลึง เสื้อผ้าที่เขาและพี่สาช่วยกันเลือกให้คงช่วยพรางสัดส่วนแท้จริงของเธอเอาไว้ เอวของเธอขอดเว้าเข้าตรงกลาง หน้าท้องแบนราบไม่เหมือนกับสองเนินที่ทิ้งตัวลงมาจากแผ่นอก เส้นขนบางๆ ที่คงเริ่มก่อตัวมาได้พักใหญ่แลดูงดงามกำลังพอดี ไม่มากไปไม่น้อยไป คณิตหลับตาแล้วส่ายศีรษะแรงๆ เขากุมมือไปที่เป้ากางเกง พยายามข่มอวัยวะข้างใต้ไม่ให้ลุกชันขึ้นไปกว่านี้ สุดท้าย เขาก็ได้แต่ล้วงเข้าไปกำมันเอาไว้ให้เต็มมือแล้วขยับขึ้นลงจนทุกอย่างเสร็จสิ้น

          คณิตปลดปล่อยความเครียดลงแผ่นทิชชู่อย่างหนาที่เขาคว้าได้จากหัวเตียง เขาลุกไปปัสสาวะหนึ่งครั้ง ชำระล้างทุกอย่างอีกหน แล้วจึงเข้านอนก่อนที่จะต้องตื่นขึ้นมายอมรับกับความน่าละอายของตัวเองในเช้าวันถัดไป

          จนท้องฟ้าเริ่มมีแสงรำไรขึ้นมา ลลิตรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ารอครูพัชมาสอนหนังสือให้ พี่สามาถึงก่อนที่คณิตและลลิตจะลงมาชั้นล่าง วันนี้เธอแวะซื้อไก่ทั้งตัวมาจากตลาด พร้อมด้วยมันฝรั่ง แครอท และหัวหอม สองพ่อลูกจะได้กินไก่อบด้วยกัน พี่สาอมยิ้มขณะที่นึกขำอยู่ในใจ ครอบครัวอะไรช่างประหลาดดีแท้ พ่ออายุ 35 มาอยู่บ้านกลางสวน ลูกเป็นเด็กกำพร้าแต่ฉลาดทั้งยังสะสวย ส่วนเธอเป็นแม่ของทั้งสองคนนั้นและอยู่ในวัยที่จวนเจียนจะเป็นไม้ใกล้ฝั่งเต็มที พี่สารู้สึกรักบ้านหลังนี้ เธอรักคณิต รักลลิต และรักการได้เป็นแม่บ้านของที่นี่ คณิตไม่เคยปฏิบัติกับเธอไม่ดีเลย เธอไม่เคยรู้สึกเหมือนเป็นลูกจ้าง ทั้งที่ในความเป็นจริงเธอก็เป็นอยู่แค่นั้น ลลิตชอบเข้ามาชวนคุยถามไถ่ถึงเรื่องราวต่างๆ เวลาที่พวกเธออยู่บ้านกันสองคน สิ่งศักดิ์สิทธิ์มอบครอบครัวนี้ให้เธอจริงๆ งั้นเหรอ เอาเถอะ เธอพอใจที่สุดแล้ว

          “คุณหนูทั้งสองตื่นกันรึยัง เย็นนี้มีไก่อบนะ รออาหารเช้าแป๊บเดียว ไม่เกิน 15 นาทีก็ลงมากินได้” พี่สาตะโกนบอกกคนทั้งคู่จากตีนบันไดชั้นหนึ่ง แล้วเดินเข้าครัวมาหยิบไข่ไก่ในตู้เย็นออกมาเตรียมทำชุดอาหารเช้า เธอหยิบขนมปังซาวร์โดออกจากตู้ หั่นให้หนาราวครึ่งนิ้วแล้วสอดลงเครื่องปิ้งคราวละสองแผ่น ปิ้งไว้สองชุด ก่อนจะทอดแฮมและไส้กรอก เตรียมเครื่องดื่มเป็นกาแฟดำให้คณิต ส่วนลลิตดื่มโกโก้ร้อน เธอไม่อยากให้ถึงวันที่ต้องเลิกทำสิ่งเหล่านี้เลย มันคือความสุขของเธอ

          ลลิตเดินเท้าเร็วๆ ลงมาชั้นล่าง เธอยกมือไหว้สวัสดีพี่สาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้

          “คณิตล่ะ” ลลิตเงยหน้ามองเธอ

          “ไม่ทราบสิคะ หนูยังไม่เห็นเลย”

          “อ้าว ยังไงกัน วันนี้ตื่นสายหรอกเหรอ”

          “เมื่อวานเขากลับมืดกว่าปกติค่ะ วันนี้ก็เลยไปสายได้ล่ะมั้ง” พี่สายิ้ม เธอชอบใจในคำพูดและท่าทางของลลิต ดูก็รู้ว่าเธอเป็นเด็กฉลาด วางตัวเก่ง เอาตัวรอดและทำตนเป็นที่รักได้เสมอ

          “ฉันไม่ค้างที่นี่แล้วคิดถึงกันบ้างไหม แม่ฉันไม่สบาย อาจจะต้องไปกลับแบบนี้อีกนานเลย”

          “หนูเหงาเลยล่ะค่ะ พี่สาให้แม่มาอยู่บ้านเราก็ได้นี่ หนูบอกคุณคณิตให้เอาไหม”

          “โอ้ย ไม่ต้องหรอก อยู่บ้านท่านน่ะดีแล้ว มาอยู่สวนแบบนี้เดี๋ยวเกิดต้องรีบไปโรงพยาบาลมันจะไม่ทันการเอา” พี่สาวางแก้วโกโก้ลงตรงหน้าลลิต

          “ขอบคุณค่ะ ไม่น่าจะมีใครชงโกโก้อร่อยเท่าพี่สาแล้ว”

          “เธอก็หัดชงไว้เถอะ วันนึงฉันก็คงต้องไป ฝากชงกาแฟดำให้คณิตด้วยนะ”

          “พี่สาจะไปไหน” ลลิตถามเสียงสูง

          “อ้าวแม่หนู เกิดแก่เจ็บตายมันเรื่องธรรมชาติ อะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอนนะ” ลลิตจิบโกโก้แล้วคิดตามที่พี่สาพูด สักพักคณิตก็เดินเข้ามาในครัว

          “สวัสดีครับพี่สา หอมกรุ่นเหมือนเดิมเลย มื้อเช้าบ้านเรา” พี่สาวางจานอาหารที่มีพร้อมทุกอย่างลงตรงหน้าลูกๆ ทั้งคู่ คณิตลงมือกินมื้อเช้าทันที

          “วันนี้ครูพัชมาเก้าโมงครึ่งนะ ตั้งใจเรียนด้วย” คณิตเร่งมือกินอาหารอย่างไม่สนใจใคร เขายกกาแฟดื่มรวดเดียวจนหมด พี่สาหันไปมองหน้าลลิต เธอรู้ได้ทันทีว่ามันมีอะไรไม่เหมือนเก่า

          “วันนี้ผมรีบน่ะครับ ตื่นสาย ช่วงนี้งานเยอะด้วย” เขาวางแก้วกาแฟลงแล้วลุกจากโต๊ะทันที

          “ฝากบ้านด้วยนะครับพี่สา ได้ยินแว่วๆ ว่าเย็นนี้มีไก่อบใช่ไหม วันนี้ผมจะรีบกลับมากิน... แต่พี่สาต้องกลับก่อนนี่นา น่าเสียดายจัง” ลลิตมองหน้าคณิตอย่างแปลกใจ เขาคิดจะพูดกับเธอแค่นี้เลยใช่ไหม

          “ได้จ้ะ คุณไปทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลลลิตเอง” ลลิตมองหน้าพี่สาอย่างกระอักกระอ่วน แต่เธอก็คงไม่กล้าพูดออกไปหรอกว่าเมื่อวานได้ทำเรื่องน่าอายอะไรเอาไว้