6

          บันไดหินที่หน้าประตูบ้านมีพื้นผิวเย็นเฉียบ ลลิตนั่งอยู่ตรงนั้นเฉยๆ นานกว่าสิบนาทีแล้ว วันนี้พี่สามาทำงานสาย เธออยากจะรู้จริงๆ ว่าแต่ละคนรอบตัวเธอมีเหตุผลอะไร ในเวลาที่ต้องกลับบ้านช้า มาทำงานสาย หรือปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเหงาๆ

          จากตีนบันไดหินเลยออกไปทางหน้าตัวบ้านเป็นทางเดินสไตล์ฝรั่ง ปูพื้นด้วยหินก้อนโตๆ สลับขนาดกันไป ด้านบนถูกขัดให้เรียบจนเหมาะสำหรับทำเป็นทางเดิน ลลิตมองดูรูปสลักจากสัมฤทธิ์ที่ตั้งประดับอยู่ตรงหัวโค้งทางเดินข้างๆ ม้านั่งยาวที่คงตั้งเอาไว้เผื่อใครจะอยากแวะนั่งเล่น เธอรวบกระโปรงลุกขึ้น ก้าวขาลงมาอย่างช้าๆ เพื่อจะเดินเข้าไปสำรวจบริเวณนั้น

          คุณคณิตคงจะมีเงินเยอะมากๆ ปีเศษมานี้เธอไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย เธอมัวแต่มีความสุขอยู่กับบ้านหลังงามที่เป็นชายคาให้เธอได้อยู่อาศัย เธอเอร็ดอร่อยกับอาหารแต่ละมื้อที่พี่สาทำให้และได้ออกไปกินตามร้านข้างนอกในเวลาที่คุณคณิตเว้นว่างจากการงาน เธอเพลิดเพลินกับเนื้อหาวิชาเรียนที่ครูพัชบอกว่าต้องรู้ให้หมดเสียก่อนจึงจะไปโรงเรียนเหมือนเด็กทั่วๆ ไปได้ จนมาถึงวันนี้ ทุกอย่างที่เธอเคยตื่นเต้นกับมัน ได้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่เริ่มจะน่าเบื่อ ลลิตจับไปที่ปลายจมูกของรูปสลักสัมฤทธิ์ ครูพัชบอกว่านี่คือกามเทพหรือคิวปิด เทพแห่งความรักที่จะแผลงศรให้ผู้คนรักกัน ในห้องหนังสือที่บ้านแม่รัลก็มีรูปและคำบรรยายอยู่ในหนังสือสักเล่มที่เธอเคยเปิดอ่าน เธอรู้จักเทพองค์น้อยนี่อยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรตอนที่ครูพัชอธิบายให้ฟัง ก็อย่างว่าล่ะ ใครๆ ก็คงคิดแค่ว่าเด็กกำพร้ามันต้องโง่ ต้องไม่เคยรู้หรือเคยเห็นอะไรที่จะแลดูลึกซึ้งสูงส่ง ลลิตสะบัดผมอย่างเริ่มรำคาญใจ เธอก้าวยาวๆ ไปตามทางเดินหน้าบ้านจนใกล้จะถึงรั้ว แล้วรถของพี่สาก็แล่นเข้ามาเทียบจอดพอดี

          “อ้าว คุณหนู มายืนทำอะไรตรงนี้” พี่สาทักทายเธออย่างเอ็นดูทันทีที่ก้าวลงมาจากรถ

          “มารอพี่สานั่นล่ะ เหมือนหนูอยู่คนเดียวในโลกเลยตอนนี้” ลลิตตัดพ้อ

          “โอ๋ๆ พี่สามาแล้วนะ” เธอรีบหยิบข้าวของ ล็อครถให้ดีแล้วเดินเข้ามา ลลิตรีบเข้าไปช่วยเธอถือของ

          “ขอบใจจ้ะ น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ” พี่สาชมเธออย่างจริงใจ

          “พี่สา วันนี้หนูมีเรื่องอยากจะถามแหละ”

          “ได้สิ ถามหลายเรื่องเลยก็ได้ ฉันไม่ว่าเลย” พี่สารับปากแล้ว ลลิตจะถามเธอให้หนำใจ ทั้งสองคนเดินถือของเข้าบ้านไปด้วยกัน

          “เอาล่ะ.. เรียบร้อย” พี่สาวางของลงบนโต๊ะกินข้าวในครัว “ของสดในมือหนูนั่นเอาแช่ตู้เย็นได้เลยนะ” ลลิตทำตาม

          “วันนี้หนูชงโกโก้กินเองไปแล้วค่ะ” ลลิตบอกอ้อมๆ เพื่อย้ำให้สารู้ตัวอีกทีว่าเธอมาสาย

          “เหรอ แล้วคุณพ่อล่ะ” ลลิตหันมามองหน้าพี่สาเมื่อเธอถามถึงคุณคณิต

          “คุณพ่อไหนคะ”

          “ก็คุณคณิตไง”

          “พี่ก็เรียกคุณคณิตสิ มาเรียกคุณพ่อ หนูงง” พี่สากระพริบตาปริบๆ สองสามที

          “นั่นแหละ ฉันก็หมายถึงเขาน่ะสิจะมีใคร”

          “คุณคณิตก็คงชงกาแฟกินเองมั้งคะ หนูตื่นมาก็ไม่เห็นเขาแล้ว พี่สาว่าช่วงนี้เขาแปลกๆ ไปไหม” สาพยายามนึกดูตามนั้น

          “ไม่มั้ง ผู้ใหญ่เวลาทำงานเขาก็แบบนี้ล่ะ ฉันว่าปกติ”

          “เหมือนเขาไม่อยากพูดกับหนู สงสัยจะไม่อยากเลี้ยงหนูแล้วมั้ง” ลลิตนั่งลงบนเก้าอี้ สาหัวเราะ

          “น้อยใจไม่เข้าเรื่องน่า ใช่เรื่องนี้รึเปล่าที่ว่าอยากจะถามฉัน”

          “ก็ด้วยค่ะ แต่มีอีกเรื่อง...” สารอฟังให้ลลิตพูดต่อ

          “พี่สาเคยมีแฟนไหม”

          “เคยสิ” พี่สาอมยิ้มแล้วเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะตอบลลิต

          “แล้วมันรู้สึกยังไงบ้าง” ลลิตถามต่อด้วยสีหน้าดูซุกซน

          “...มันก็รู้สึกดีบ้าง ไม่ดีบ้าง เหงาบ้าง อิ่มเอมใจบ้าง”

          “หลายอย่างจังเลยนะคะ”

          “นั่นล่ะความรักล่ะ” ลลิตมองไปมองมา

          “ทำไม หนูไปเจอใครเข้างั้นเหรอ”

          “เปล่าซะหน่อย” ลลิตรีบปฏิเสธ ขืนให้พี่สารู้เข้าว่าเธอเฝ้ารอให้ถึงวันที่จะได้เจอกับครูอลันอีก มีหวังคุณคณิตคงยกเลิกคลาสเรียน เธอก็คงไม่ได้ไปอยู่ใกล้กับครูอลันให้ไอร้อนๆ มันก่อตัวขึ้นรอบๆ อีกน่ะสิ

          “แล้วความรู้สึกอย่างอื่นล่ะคะ ทางร่างกายเราน่ะมีไหม” พี่สาเริ่มเอะใจในคำถาม

          “มันต้องมีอยู่แล้วล่ะจ้ะ แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังเกิดอาการทางร่างกาย จะต้องถูกเราข่มเอาไว้ก่อนนะ ให้เรื่องทางใจมันแน่นแฟ้นแน่นอนเสียก่อน แล้วค่อยปล่อยให้ร่างกายนำพา”

          “นำพาไปไหน” สาเริ่มกระอักกระอ่วนใจเมื่อลลิตถามต่อด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น ที่บ้านอุปถัมภ์ที่ลลิตจากมาคงดูแลเด็กได้ดีจริงๆ ลลิตจึงได้ค่อนข้างอ่อนเดียงสาในเรื่องนี้ เธอเริ่มกังวลว่าคำตอบของเธอจะทำให้ลลิตออกนอกลู่นอกทางหรือไม่

          “นั่นยังเป็นปริศนาสำหรับคนวัยหนู รออีกนิดนะ ครูพัชน่าจะเป็นคนบอกให้” สาเลี่ยงที่จะตอบคำถามของลลิต เธอคิดว่าควรให้ครูพัชซึ่งเป็นครูคนเดียวของเธอเป็นผู้สอนจะดีกว่า ลลิตยักไหล่ พี่สาคงไม่รู้หรอกว่าลลิตเดินตามทางที่ร่างกายนำพาไปจนถึงจุดแรกที่สุดแสนจะสะท้านทรวงมาตั้งหลายครั้งหลายหนแล้ว

          “วันนี้มีเรียนกับครูพัชไหมนะ ฉันจำไม่ได้”

          “ไม่มีค่ะ วันนี้หนูอยู่ว่างๆ ในบ้านหลังเปล่าๆ ที่จะไม่มีใครเลยถ้าพี่สาไม่มา” สามองหน้าลลิตด้วยความรู้สึกเวทนา

          “เดี๋ยวคุณพ่อ... เอ่อ... เดี๋ยวคุณคณิตว่างแล้วก็คงพาหนูไปเที่ยวนอกบ้านเหมือนเดิมเองล่ะ” ลลิตอมยิ้มเศร้าๆ แต่เธอก็เชื่อพี่สา ว่าเดี๋ยวคุณคณิตคงเหมือนเดิม

          พี่สาเปิดถุงที่วางอยู่บนโต๊ะ หยิบผักสดออกมาล้างเพื่อเตรียมเอาไว้สำหรับทำอาหารในวันนี้ ใจเธอเริ่มครุ่นคิดอย่างเป็นกังวลถึงเรื่องราวที่ลลิตถามไถ่กับเธอ น่าเสียดายที่วันนี้ครูพัชไม่ได้มา คณิตก็ไม่อยู่ ไม่งั้นเธอจะหาโอกาสบอกกับใครสักคนถึงความเป็นสาวของแม่หนูซึ่งทุกคนควรต้องใส่ใจและคอยดูแลให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น

          ลลิตเดินกลับขึ้นห้องนอนโดยไม่ได้บอกกับพี่สา หลังจากคุยกันเมื่อสักครู่แล้วก็ดูเธอใจลอยๆ ชอบกล จริงสิ เธอเองก็ลืมถามพี่สาไปว่าทำไมวันนี้ถึงได้มาสาย ไม่รู้คุณแม่ของพี่สาจะอาการกำเริบยังไงรึเปล่า เสียมารยาทจริงที่ไม่ได้แสดงความเป็นห่วงออกไปให้พี่สาได้รู้บ้างเลย

          เธอนั่งลงที่ปลายเตียง เลิกชายกระโปรงขึ้นเหนือเข่า ที่มุมห้องทางซ้ายมือของเตียงมีกระจกบานเต็มตัวตั้งอยู่ ลลิตเอียงคอแล้วมองดูตัวเองในกระจกบานนั้น เธอค่อยๆ พลิกตัวนอนคว่ำลง ใช้ข้อศอกยันตัวไว้กับเตียง เอื้อมมือไปดึงชายกระโปรงขึ้นมาอีกเรื่อยๆ จนเห็นบั้นท้ายและกางเกงชั้นในสีขาว ลลิตยิ้ม ทั้งสองเนินด้านหน้าและด้านหลังของเธอนูนออกมาเรื่อยๆ จนชัดเจนกว่าปีก่อนมากๆ แล้ว เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าบนเตียง แยกปลายเข่าซ้ายขวาออกจากกัน จับชายกระโปรงรวบไว้ที่เอวไม่ให้มันทิ้งตัวลงมาบดบังสิ่งใด เธออยากจะเห็นภาพนี้ให้ชัดๆ ว่าเมื่อเวลาที่เธออวดอ้างส่วนที่สวยงามและลึกลับที่สุดออกไปให้ใครได้เห็นนั้น ท่าทางของเธอจะดูเป็นยังไง ลลิตปลดกระดุมเสื้อแบะออก ดึงสายเสื้อชั้นในที่ขอบล่างด้านหน้าให้ขึ้นไปอยู่เหนือเนินอกทั้งสอง แรงกดของสายเสื้อในยิ่งบีบรัดให้ทรวงอกของเธอเปล่งปลั่ง เนื้อหนังของวัยสาวที่ขาวเนียนละเอียดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูเมื่อหัวใจของเธอเริ่มสูบฉีดเลือดอย่างพลุ่งพล่านเพียงเมื่อลลิตลองคิดภาพว่าหากครูอลันจะได้มาเห็นตัวเธอในแบบนี้ ลลิตลูบไล้ริมฝีปากของตัวเอง หลับตาจินตนาการว่านิ้วมือที่กำลังโลมโล้เธออยู่นั้นคือริมฝีปากของครูอลัน เธอลืมตาขึ้นมองภาพในกระจก ที่กางเกงในสีขาวมีรอยเปียกเปื้อนเป็นจุดเล็กๆ แล้วค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้นยิ่งเมื่อเธอคิดถึงเขาต่อไปเรื่อยๆ ลลิตทนไม่ไหว เธอถอดกางเกงในออกแล้วคลึงเค้นตรงจุดที่กำลังกระสันจนสั่นสะท้าน ครั้งนี้เธอมองดูตัวเองในกระจกไปด้วย แล้วทำอย่างที่เคยทำตลอดมาตั้งแต่ครั้งแรกครั้งนั้นจนถึงหมุดหมายปลายทางที่คราวนี้เหมือนมันจะสั่นไหวรุนแรงกว่าที่เคย ลลิตนอนแผ่ลงบนเตียง เธอสูดหายใจถี่ๆ แม้ว่าจะจัดการกับมวลไอร้อนจนมันมอดลงสำเร็จแล้วก็ตาม