บทที่ 7

ตอนที่ 6 ฉันพยายามแล้วอลิซ

เสียงฝีเท้าและเสียงสบถหยาบคายที่ตะโกนตามหาตัวอลิซดังสะท้อนมาจากสุดโถงทางเดิน อเดลกระชับวงแขนรัดร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามาแนบชิดอกให้แน่นขึ้น

ความจริงแล้ว คืนนี้เขาเพียงแค่ไปจอดรถซุ่มรออยู่หน้าคฤหาสน์ของเธอ หวังเพียงจะได้มีโอกาสเจรจาเพื่อสางความรู้สึกที่ค้างคา แต่ใครจะคิดว่ากลางดึกสงัด เขาจะเห็นเธอขับรถแล่นออกไปอย่างเร่งรีบ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจขับตามมาเงียบๆ

เขาไม่รู้เลยว่าเธอมาพบใคร และไม่รู้ว่าเกิดเรื่องบัดซบอะไรขึ้นในห้องรับรองด้านบนนั่น รู้เพียงแค่ตอนที่เขาเดินตามหาและเห็นเธอวิ่งหนีตายลงมา อลิซมีสภาพหวาดกลัวสุดขีด และบนเสื้อผ้าก็มีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง

อเดลปรายตาดุดันและเย็นเยียบมองกลับไปทางต้นเสียง แม้โทสะในใจจะพุ่งพล่านจนอยากจะเดินกลับไปกระทืบคนพวกนั้นให้จมกองเลือด แต่เขาต้องกัดฟันสะกดกลั้นมันไว้ เพราะวินาทีนี้ ความปลอดภัยของอลิซ ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง

ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทสั่งตัดตัวนอกออก คลุมทับร่างที่กำลังเปียกชุ่มและสั่นเทาของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะกึ่งประคองกึ่งอุ้มหญิงสาวให้เดินลัดเลาะหลบฉากออกไป ด้วยเส้นสายและความคุ้นเคยในฐานะแขกระดับสูงสุดของสถานที่แห่งนี้ เขาจึงสามารถพาอลิซหลบออกทางประตูทางออกของพนักงาน ทะลุมายังลานจอดรถด้านหลังได้อย่างเงียบเชียบและไร้ร่องรอย

ทันทีที่เข้ามาอยู่ในห้องโดยสารของรถยนต์ส่วนตัวคันหรู และประตูถูกปิดลงเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก ความเข้มแข็งที่อลิซพยายามแบกรับไว้ก็พังทลายลง

หญิงสาวโผเข้ากอดอเดลแน่นสุดแรง สองมือเล็กขยุ้มสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้จนยับยู่ยี่ราวกับคนจมน้ำที่พยายามคว้าที่พึ่งสุดท้าย ใบหน้าหวานซุกซบลงกับแผงอกกว้าง ปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวให้ไหลทะลักออกมาอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

อเดลชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะรวบร่างเล็กเข้ามากอดตอบจนจมอก ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นไหวอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกระหม่อมของเธอซ้ำๆ เพื่อถ่ายทอดความอุ่นใจ

"ไม่เป็นไรแล้ว... ปลอดภัยแล้วอลิซ" เขากระซิบปลอบโยนเสียงนุ่ม

ทว่าความอุ่นใจเกิดขึ้นได้เพียงไม่นาน เมื่ออเดลจำต้องผละตัวออกเพื่อคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอและเคลื่อนรถออกสู่ถนนใหญ่ อาการของอลิซก็เริ่มผิดแผกไปจากเดิม

ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทรกซึมด้วยความกระสับกระส่าย หญิงสาวเริ่มหอบหายใจถี่และหนักหน่วงขึ้น ผิวแก้มเนียนและลำคอระหงแดงซ่านราวกับคนจับไข้สูง มือเล็กที่เคยกอดเขาแน่นเริ่มปัดป่ายไปมา คอยดึงทึ้งคอเสื้อของตัวเองด้วยความอึดอัด

"อเดล... ทรมาน... อลิซร้อน..."

เสียงหวานครางเครือสั่นพร่า เธอบิดเร่าไปมา สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มพร่าเลือน ก่อนที่ร่างบางจะโอนเอนตามสัญชาตญาณ เข้ามาซุกไซ้เบียดหาความเย็นจากแผ่นหลังและท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มที่กำลังจับพวงมาลัย

อเดลละสายตาจากถนนหันมามองคนข้างกาย เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากมน ก่อนจะพบว่าอุณหภูมิร่างกายของเธอร้อนผ่าวผิดมนุษย์ราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างใน

วินาทีนั้นจิ๊กซอว์ทุกตัวก็ถูกต่อเข้าด้วยกัน... กลิ่นแอลกอฮอล์ อาการช็อกสุดขีด และความร้อนรุ่มที่กำลังทำลายสติของเธอในเวลานี้...

ไม่ใช่แค่ความกลัว... แต่เธอถูกวางยา

สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ แววตาที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้มืดมิดและวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่รู้หรอกว่าไอ้ระยำหน้าไหนมันกล้าใช้วิธีสกปรกแบบนี้กับเธอ...

แต่เขาสาบานด้วยชีวิตเลยว่า... คนที่มันบังอาจมาทำร้ายอลิซ มันจะต้องเจอขุมนรกที่ทรมานกว่าเป็นร้อยเท่า

ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งจนมิด พารถยนต์คันหรูพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดของค่ำคืน มุ่งหน้าสู่ที่พักส่วนตัวของเขาทันที

.

ณ ห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของอเดล

ร่างสูงอุ้มอลิซที่แทบจะไร้สติเข้ามาในห้องน้ำ วางเธอลงในอ่างหินอ่อนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเอื้อมไปเปิดฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำเย็นจัดไหลทะลักลงมารดรินจนชุ่มโชกไปทั้งสองร่าง

"หนาว... อเดล... ไม่เอา..."

อลิซสะดุ้งสุดตัว ปากอิ่มสั่นระริก หยาดน้ำตาไหลปนไปกับสายน้ำ เธอพยายามจะดิ้นรนหนีความเย็นเยียบ แต่อเดลกลับก้าวตามลงไปซ้อนทับอยู่ด้านหลัง กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนทั้งที่เขายังสวมชุดสูทเต็มยศ

แม้เพลิงโทสะจะลุกโชนจนแทบคลั่ง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าอลิซ เขากลับพยายามกดข่มมันไว้ และสวมกอดเธอด้วยความอ่อนโยนที่สุด

ชายหนุ่มโอบรัดเอวบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอดิ้นจนบาดเจ็บ มือหนาข้างหนึ่งคอยลูบกลุ่มผมเปียกชื้นอย่างทะนุถนอม ขณะที่ริมฝีปากหยักพรมจูบซับลงบนกระหม่อมบางซ้ำๆ เพื่อปลอบประโลม

"ทนหน่อยนะอลิซ... แช่น้ำเย็นไว้เดี๋ยวก็ดีขึ้น... ฉันอยู่นี่แล้ว" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู พยายามดึงสติเธออย่างใจเย็น

ทว่า... สายน้ำเย็นจัดกลับไม่อาจชะล้างความร้อนรุ่มจากภายในได้เลย

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน พิษยาขนานแรงยังคงแผดเผาอย่างต่อเนื่อง อุณหภูมิร่างกายของอลิซพุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว ผิวเนื้อที่เคยขาวจัดเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ลมหายใจของเธอร้อนผ่าวและหอบถี่รัวจนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างหนัก

"อเดล... ทรมาน... ช่วยด้วย..."

เสียงหวานขาดห้วง ร่างบางบิดเร่า เบียดเสียดเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณดิบ มือเล็กที่เคยไร้เรี่ยวแรง บัดนี้ปัดป่ายจิกทึ้งเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างสะเปะสะปะ

"อลิซ... ตั้งสติหน่อย มองหน้าฉัน!"

อเดลขบกรามแน่นจนปูดนูน พยายามรวบข้อมือเล็กไว้ แต่คนโดนยาแทบจะคลุ้มคลั่ง หญิงสาวสะบัดมือหลุด พลิกตัวกลับมาหาเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบเปะปะไปตามปลายคางและซอกคอของชายหนุ่มอย่างหิวกระหาย

"ช่วยเราที... ร้อน... เราทรมาน... ฮือออ..."

หยาดน้ำตาร้อนระอุไหลทะลักปนไปกับสายน้ำเย็น เธอไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้... แต่สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ไม่อาจต้านทานฤทธิ์ยาได้อีกต่อไป

อลิซทรมานจนแทบขาดใจ และอเดลก็ไม่ต่างกัน... ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ไม่อาจหยุดยั้งความทรมานของเธอได้เลย

ชายหนุ่มดึงร่างที่สั่นเหมือนนกปีกหักเข้ามากอดจนจมอก ซุกหน้าลงกับซอกคอเนียน ซ่อนดวงตาที่แดงก่ำของตัวเองเอาไว้

"ฉันพยายามแล้วอลิซ... ฉันพยายามแล้ว..."

เสียงทุ้มสั่นเครืออย่างคนจนตรอก เขาไม่อยากแตะต้องเธอในตอนที่เธอไม่มีสติ ไม่อยากให้ ‘ครั้งแรก’ ระหว่างเราต้องเริ่มต้นด้วยสถานการณ์บัดซบแบบนี้... ทว่าอัตราการเต้นหัวใจของอลิซที่รัวเร็วอยู่แนบอก กำลังประท้วงว่าหากฝืนปล่อยไว้ เธออาจจะช็อกจนเป็นอันตรายถึงชีวิต

อลิซผวาเฮือก เล็บสั้นจิกจมลึกลงบนแผ่นหลังกว้างผ่านเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่ม ร่างกายเกร็งกระตุกด้วยความทรมานขั้นสุด

"อเดล... ได้โปรด..."

คำอ้อนวอนที่สิ้นหวังนั้น... ตัดขาดเส้นความอดทนสุดท้ายของเขาจนขาดผึง

อเดลหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกที่สุด ก่อนจะดันตัวเธอออก นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา นิ้วแกร่งเกลี่ยปอยผมออกจากแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมที่สุด

"ฉันขอโทษนะอลิซ... ขอโทษจริงๆ"

น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากสั่นระริก ก่อนที่เขาจะยอมพ่ายแพ้ต่อทุกเงื่อนไข ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไป กดจูบอย่างหนักหน่วงทว่าแฝงไปด้วยความรัก ความรวดร้าว และการปลอบประโลม... เพื่อดึงเธอขึ้นมาจากขุมนรกความทรมานนี้ด้วยตัวเขาเอง

หลานเรานี่มันเขียวบริสุทธิ์จริงๆ ขอบคุณหม่ามี้เมลดาที่ช่วยสอนลูกเป็นอย่างดี