บทที่ 4

ชายหนุ่มค่อย ๆ วางร่างเล็กบอบบางลงบนเตียงขนาดใหญ่ เขาต้องช่วยดึงชายกระโปรงของชุดสีกุหลาบที่เลิกขึ้นไปถึงต้นขาขาวเนียนของหญิงสาวซึ่งเธอยังบิดตัวไปมาบนที่นอนหนานุ่ม แม็กเซ็นทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ และรู้สึกมึนงงเล็ก ๆ กับการกระทำของตัวเองในเหตุการณ์ที่ไม่เคยประสบพบ โตมาจนเป็นหนุ่มอายุตั้งสามสิบถึงจะเคยควงผู้หญิงก็ไม่เคยพาใครคนไหนมาที่บ้านและถึงขนาดเข้ามาในห้องนอนของเขาแม้แต่คนเดียว  เขายังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำ ไม่ได้ตั้งใจสักนิดที่จะแอบอ้างตัวว่าเป็นแฟนกับผู้หญิงคนนี้ที่เมามายแทบไม่ได้สติ แต่เขาเห็นว่าเธอกำลังถูกรังแกและแค่คิดว่าจะช่วยไว้ก็เท่านั้น แม็กเซ็นถอนหายใจทว่าก็อดไม่ได้ที่จะหันไปพิศมองดวงหน้าหวานซึ่งดวงตากลมโตคู่นั้นยังกระพริบถี่ ๆ และริมฝีปากอิ่มสวยยังพึมพำเหมือนว่าสติอันน้อยนิดยังคงทำงานอยู่ ผู้หญิงสวย ๆ แบบนี้เมาพับอยู่ข้างถนนก็เหมือนอาหารโอชะให้พวกเสือสิงห์คาบไปขย้ำก็เท่านั้น เขาคิดในใจแต่ก่อนที่จะลุกขึ้นก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงกระแอมของเธอดังขึ้น

“แค่ก...แค่ก”

 “มีน่า คุณเป็นอะไร” ร่างสูงโถมตัวเข้าหาจนหลงลืมไปว่าเขาอยู่ในท่าคร่อมร่างหญิงสาวเอาไว้ เธอไอออกมาและเกือบสำลักขณะมือเรียวบางจับลำคอของตัวเองเอาไว้ แม็กเซ็นเผลอจับข้อมือเล็กและก้มหน้าลงไปใกล้กระทั่งเธอหยุดไอแต่ปรือตามองเขาแทน

“คุณ...”

 “แม็กเซ็น...เรียกผมว่าแม็กเซ็น คุณบอกได้หรือยังว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน?” ชายหนุ่มยังคงตั้งคำถามเดิม เขาคิดว่าเธอกำลังจะได้สติทว่ากลับตรงข้าม หญิงสาวกระหวัดแขนเรียวเกี่ยวคอเขาเอาไว้อีกหน คราวนี้ใบหน้าคร้ามคมก้มลงไปจนเกือบชิดทั้งลำตัวหนาใหญ่ก็แนบลงไปกับร่างนุ่ม แม็กเซ็นชะงักงัน หัวใจของเขาเต้นเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณ...ฉันหนาว” เสียงหวานลอดออกมาจากเรียวปากอิ่มสวย ชายหนุ่มพยายามเตือนสติตัวเองว่าเธออยู่ในอาการมึนเมาจนทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ ทว่าความสวยบาดใจกลับสะกดเขาไว้ให้แนบนิ่งกับเธอเช่นนั้น

“มีน่า...เอ้อ...”

 “ฉันหนาว...กอดฉันหน่อยซีคะ” หญิงสาวไม่ร้องขอเปล่า ๆ เธอเบียดร่างกับตัวเขาที่ชายหนุ่มรู้สึกถึงความตกตื่นที่กลางลำตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“มีน่า...พระเจ้า...บอกผมซะทีเถอะว่าบ้านของคุณ...อยู่ที่ไหน?” เขากัดฟันพูดขณะที่เสียงนั้นเริ่มสั่น เขาต้องแกะแขนเรียวที่เกี่ยวลำคอใว้แน่นออก ผลักเธอให้พ้นจากตัวเขา หรือไม่ก็อุ้มเธอกลับไปที่รถแล้วพาไปสถานีตำรวจ หรือ...พาไปทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง ให้ไกลจากตัวเขา ทว่าทุกอย่างที่วิ่งวนอยู่ในความคิดสับสนกลับไม่บังเกิดขึ้นเลยแม้แต่อย่างเดียว นอกเสียจากริมฝีปากหยักหนาที่ประทับลงบนเรียวปากอิ่มสวยที่เผยอออกอย่างเชิญชวน ปลุกความรวดร้าวรันจวนในกายหนุ่มที่เขาไม่อาจปฏิเสธหรือทัดทานมันได้อีกต่อไป

“อืม...อืม” เสียงครางลึกดังมาจากลำคอของหญิงสาว เธอบิดตัวเบา ๆ อยู่ใต้ร่างกำยำสูงใหญ่และยิ่งกระหวัดเรียวแขนรอบลำคอของเขาแน่นขึ้น แม็กเซ็นตอบสนองจุมพิตนั้นอย่างหิวกระหาย เขาจูบเธอในขณะที่ประสาททุกส่วนของร่างกายตื่นตัวเต็มที่ พระเจ้า!...ให้ตายเถอะ ทำไมเขาถึงไม่ทำอะไรสักอย่างที่จะไม่เป็นการเอาเปรียบผู้หญิงสาวแสนสวยร่างเล็กคนนี้ เธอมาจากไหนเขาไม่รู้เลย รู้ก็แต่ชื่อของเธอ

มีน่า...รู้ก็แต่เพียงว่าตอนนี้เขากำลังถลำลึกเข้าไปในริมฝีปากหวานฉ่ำที่รสของมันราวกับลูกพีชแสนหวานเชิญชวนให้เขาดูดดื่มไม่รู้เอมอิ่ม เสียงตะโกนข้างในบอกเขาให้หยุดทุกอย่างไว้ ไม่ใช่ล้วงลิ้นหนาเข้าไปลึกและกวาดเก็บทุกหยาดหยดของความฉ่ำหวานในริมฝีปากแสนสวย

“พระเจ้า...มีน่า”

 “ได้โปรดเถอะค่ะ...ฉันหนาวเหลือเกิน...โอ...คุณคะ”

ร่างเล็กบอบบางยังคงร่ำร้อง เสียงของเธอราวมนต์สะกดของนางไซเรนที่ตรึงเขาไว้กลางห้วงมหาสมุทร

“พระเจ้า...ผมจะพาคุณกลับ...” ชายหนุ่มกล่าวได้แค่นั้นเสียงของเขาก็ถูกเก็บกลืนเข้าไปในริมฝีปากหวานฉ่ำเหมือนลูกพีชอีกหน มีนาเสนอเขาด้วยความเร่งเร้าจากจุมพิตที่แม็กเซ็นไม่อาจปฏิเสธ ร่างนุ่มเบียดเข้าหาและทำให้เขาตื่นตัวจนยากจะควบคุม