บทที่ 6 บังเอิญเจอกัน

"เป็นยังไงบ้างลูก"

แดนนี่ถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงห่วงใยหลังจากที่เมยาร์สลบไสลไปเมื่อคืนนี้ แต่พอมาถึงโรงพยาบาลลูกสาวก็ฟื้นขึ้นมาเอง แพทย์ตรวจเช็กร่างกายและให้นอนพักเพื่อรอฟังผลวินิจฉัยให้แน่ใจอีกครั้ง

"รู้สึกมึนหัวนิดหนึ่งค่ะพ่อ" หญิงสาวตอบเสียงแหบ

เมยาร์เป็นลูกสาวของแดนนี่ที่พอเกิดมาแม่ก็ตายทันที ทำให้เขารักลูกคนนี้มากเพราะถือเป็นตัวแทนของผู้หญิงที่เขารัก แต่ไม่เคยเอาไว้ใกล้ตัวเนื่องจากชีวิตของเขาเต็มไปด้วยอันตราย จึงส่งไปอยู่ที่ห่างไกล

เมยาร์ชอบเรียนหนังสือ ตอนนี้เรียนจบปริญญาเอกในวัยแค่ยี่สิบหกปี เขาจึงพาลูกมาฉลองที่เมืองไทยอย่างเงียบๆ เพราะเมยาร์ชอบประเทศนี้เอามากๆ แต่มาถึงก็ได้เรื่องทันที ลูกสาวที่เขารักและหวงแหนมาป่วยไข้กะทันหันโดยหมอตรวจไม่พบสารพิษใดๆ ในร่างกาย เพราะฉะนั้นแดนนี่คิดว่าความลับการมาเมืองไทยในครั้งนี้ของเขาคงรั่วไหลเสียแล้ว และกำลังสงสัยว่ามันเป็นใครกันที่บังอาจมาล้วงคองูเห่าอย่างเขาถึงที่นี่

"สงสัยเพราะหนูจะแพ้อาหารบางอย่างแน่เลย" เธอพึมพำต่อ เพราะตอนมื้อค่ำได้ทดลองเมนูอาหารไทยแปลกๆ ไปสองสามอย่าง คนเป็นพ่อจึงพยักหน้าทำท่าเออออเห็นด้วย

"น่าจะใช่ นอนพักเถอะลูก ตื่นมาอีกทีจะได้รู้สึกดีขึ้น"

แดนนี่ลูบศีรษะลูกสาว ใบหน้าของชายวัยหกสิบปีระบายยิ้ม แต่ในใจนั้นเดือดปุดๆ เพราะลูกน้องส่งข่าวล่าสุดมาให้ว่าไม่พบร่องรอยคนบุกรุกแต่อย่างใด ซึ่งนั่นก็แสดงว่าไอ้คนที่บุกมาถึงเรือเขามันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน! เพราะมีบอดีการ์ดอารักขาอยู่อย่างแน่นหนา มันจะต้องเป็นคนที่มีฝีมือขั้นเซียนถึงจะเล็ดลอดเข้ามาได้ตามรอยช่องโหว่ที่มีไม่มากนั้น

ก๊อก-ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูรีบเปิดให้เมื่อเห็นว่าเป็นคุณหมอ

"ขออนุญาตตรวจอาการคนไข้หน่อยครับ"

เสียงห้าวลึกของนายแพทย์ที่มีแมสก์ปิดใบหน้าและสวมแว่นสายตากล่าวขึ้น แดนนี่จึงขยับหลีกให้แต่โดยดี เขาเลี่ยงไปนั่งที่โซฟารับแขก นายแพทย์ร่างสูงสง่าก็ทำการตรวจเช็กอาการและคุยกับคนไข้อย่างเป็นมิตร

"อาการเวียนศีรษะที่คุณเป็นอยู่มันเป็นเพราะฤทธิ์ยาครับ เมื่อพักผ่อนเพียงพอแล้วอีกไม่นานก็จะหายไปเอง"

เขากล่าวสรุปอาการในปัจจุบัน ดึงหน้ากากอนามัยลงไว้ใต้คาง นั่นทำให้คนไข้สาวได้เห็นใบหน้าของคุณหมออย่างชัดเจน เมยาร์ถึงกับตาพร่าไปเล็กน้อยกับออร่าความหล่อเหลา เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่นและส่งกำลังใจให้ก่อนจะดึงหน้ากากขึ้นปิดใบหน้าไว้ดังเดิม

วันต่อมาเมยาร์ก็หายเป็นปกติได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ แต่สิ่งที่เธอไม่ได้บอกให้คนเป็นพ่อรู้ก็คือ เธอได้แลกเบอร์ส่วนตัวกับคุณหมอหนุ่มนามว่า ธรณ์ เรียบร้อยแล้ว ผู้ชายคนนี้คือสเปกของเธอไม่มีผิด ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ นึกว่าจะมีแต่ในฝันของเธอเท่านั้น

"พ่อคะ หนูขออยู่ที่โรงแรมแทนอยู่บนเรือนะคะช่วงนี้ เผื่อเป็นอะไรไปอีกจะได้สะดวกในการไปหาหมอ"

หญิงสาวอ้อนขอ ซึ่งคนเป็นพ่อก็ไม่ขัดเพราะเห็นด้วยกับเหตุผล อีกอย่าง... คืนนี้เขามีนัดหมายกับพรรคพวก ดีเหมือนกันที่เมยาร์จะได้ไม่รู้ไม่เห็น แดนนี่ได้จัดบอดีการ์ดสองคนไว้ให้ลูกสาว บนบกนี่มีคนของเขาอยู่จำนวนหนึ่งแล้วจึงไม่รู้สึกห่วงอะไรมากนัก

หลังจากเข้าห้องพักระดับไฮเอนด์ในโรงแรมหรู เมยาร์ก็ส่งข้อความไปหาคุณหมอทันที เธออยากให้เขาช่วยเป็นไกด์นำเที่ยวเมืองอันสวยงามของเมืองไทยนี้ เมยาร์คิดว่าหมอหนุ่มสุดหล่อคนนี้มีใจตรงกับเธออย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ให้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวแก่เธอแน่

*****

ร่างสูงกำยำสวมแว่นกันแดดฉาบปรอทปกปิดดวงตาคู่คมกริบเอาไว้อย่างมิดชิด ใบหน้าเรียวได้เหลี่ยมคมสันกับเครื่องหน้าหล่อเหลาตามประสาสายเลือดผสมนั้นมีเคราเขียวเบาบางส่งให้ดูคมเข้มมากยิ่งขึ้น ผมสีน้ำตาลเข้มประกายทองสะบัดเล็กน้อยตามจังหวะการวิ่งบนลู่วิ่งไฟฟ้า เขาสวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขาสั้น รองเท้ากีฬาแบรนด์ดัง ในหูมีอุปกรณ์ไร้สายเสียบอยู่ ผู้คนเห็นก็ต้องคิดว่าชายหนุ่มกำลังฟังเพลงโปรดขณะวิ่งออกกำลังกายเหมือนคนส่วนใหญ่ แต่ใครเลยจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้ฟังเพลง แต่กำลังฟังข้อมูลที่จำเป็นต่องานอยู่ต่างหาก

วิวเบื้องหน้าของเขาคือชายทะเลสวยงามของเมืองนี้ มีนักท่องเที่ยวกำลังอาบแดดและนอนเล่นพักผ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าใบอยู่ประปราย เนื่องจากเป็นเวลาเย็นแล้ว