28. น่าเป็นห่วง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : น่าเป็นห่วง

--------------------------------------------------------------------------

ห้องพักฟื้น...

ฉันเองก็เพิ่งรู้จากหมอปืนเมื่อกี้ว่าญะญ๋าป่วยเป็นแพนิค สำหรับคนอ่อนแออย่างญะญ๋าแล้ว ฉันรู้ดีว่าเธอคงเสียใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันคงจะเป็นเรื่องฝังใจเธอไปอีกนาน

“หมอจะอยู่เฝ้าญะญ๋าใช่ไหมคะ”

“ครับ...”

“งั้นหนูขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะคะ” เธอพูดจบก็หันมาบอกลาญะญ๋าที่ยังคงนอนหมดสติอยู่ที่เตียง “ฉันไปทำงานก่อนนะ เลิกงานแล้วเดี๋ยวมาหา”

จุ๊บ

เธอทำสิ่งที่บอกกับญะญ๋าว่าจะทำในช่วงพักเบรกต่อหน้าหมอปืนคนที่เป็นแฟนของเธอ ซึ่งแม้ว่าเขาจะตกใจกับภาพที่เห็นเมื่อครู่ แต่ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจเพราะมีเรื่องที่สำคัญมากกว่านั้น คืออาการป่วยของญะญ๋าที่น่าเป็นห่วง

“อาอยู่ตรงนี้แล้ว ญ๋าไม่ต้องกลัวนะครับ”

หมอปืนพูดบอกคนที่หลับอยู่ และประทับจูบลงที่หลังมือของเธอเพื่อปลอบใจเธอจากเรื่องร้ายที่เจอ ซึ่งเขารู้ดีว่าเธอไม่มีเจตนาที่จะทำให้คนไข้เสียชีวิต แต่ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะบอกให้เธอไม่โทษตัวเอง เพราะเธอคงฝังใจกับเหตุการณ์นั้นไปแล้ว

ญะญ๋านอนพักให้น้ำเกลือตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงช่วงเย็น ซึ่งหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่กับเธอในห้อง เหตุการณ์ที่เธอทำคนไข้เสียชีวิตผุดขึ้นในหัวไม่หยุด น้ำตาไหลนองอาบสองแก้มใส ก่อนที่จะมีคนเข้ามาหยุดความเสียใจของเธอไว้

“ตื่นแล้วเหรอครับ?”

หมอปืนกลับเข้าห้องมาพร้อมกับสัมภาระที่เตรียมจะกลับบ้าน ซึ่งเมื่อเข้ามาก็เห็นว่าญะญ๋านั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง และอาการของเธอดูไม่ดีขึ้นกว่าตอนช่วงบ่ายเลยสักนิด

“อาคะ ฮือ”

“ไม่ต้องร้องนะครับ ญ๋าทำเต็มที่ที่สุดแล้วอารู้” เขาไม่เพียงพูดปลอบเธอ แต่ยังมอบกอดแสนอุ่นเพื่อให้เธอไม่เสียใจและโทษตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“คนไข้มีโอกาสลอด แต่เป็นเพราะญ๋า ญ๋าที่ทำให้เขาตาย ฮือ”

“ญ๋าเองก็ป่วย อย่าลืมสิครับ แค่นี้ญ๋าก็เก่งมากแล้ว” เขาพูดเพื่อให้เธอมองเห็นว่าเธอเองก็ตั้งใจทำสุดความสามารถแล้วจริง ๆ

“ฮือ”

“ไม่ร้องนะครับคนเก่ง ญ๋าเก่งมากแล้ว ไม่โทษตัวเองนะ”

“แต่ว่าญ๋าทำคนไข้ตายเลยนะคะ...”

“อาเองก็เคยทำพลาดเหมือนกันครับ อาก็เคยเสียใจที่รักษาชีวิตคนไข้ไว้ไม่ได้ แต่อย่าลืมสิครับว่าก่อนหน้านั้นเรารักษาชีวิตของคนไข้ไปเป็นร้อย ๆ พัน ๆ คน แล้วอีกนับไม่ถ้วนที่เราจะต้องรักษาในอนาคตข้างหน้าอีก”

“ฮึก”

“หมอทุกคนมีหน้าที่คือรักษา แต่ว่าหมอก็ควรรักษาตัวเองให้อยู่ในสภาพที่แข็งแรงเช่นกันไม่ใช่เหรอครับ ญ๋าอย่าลืมสิว่าญ๋าเองก็ป่วย อย่าเก็บเรื่องนี้มาคิดมากเลยนะครับ ถ้าญ๋าเลือกที่จะเป็นหมอแล้ว ญ๋าอาจจะต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกในอนาคตนะจริงไหมครับ...”

“ญ๋าจะทำยังไงดีคะ ฮึก”

“อาว่าญ๋าพักรักษาตัวก่อนดีไหมครับ อาทนเห็นญ๋าเป็นแบบวันนี้อีกไม่ได้ หยุดพักจนกว่าจะดีขึ้นเถอะนะ”

“แต่...”

“ญ๋าต้องพักรักษาตัวนะครับ เรื่องลาหยุดไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เดี๋ยวอาจัดการให้”

ผมคุยกับหมอเจ้าของไข้ของเธอมาแล้ว ซึ่งอาการของเธอมันน่าเป็นห่วงกว่าที่คิด เพราะหมอกำลังกลัวว่าเธออาจจะป่วยซึมเศร้าร่วมด้วยหากไม่รีบรักษาหรือหยุดพักจากแรงกดดันที่เจอ

โรคซึมเศร้า เป็นโรคทางจิตเวชประเภทหนึ่ง เกิดจากความผิดปกติของสารเคมีในสมอง 'เซโรโทนิน (Serotonin) ' มีปริมาณลดลงทำให้ผู้ป่วยมีอาการป่วยทั้งร่างกาย จิตใจ และความคิด รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุข มีแต่ความวิตกกังวล และหากปล่อยไว้ ผู้ป่วยอาจคิดสั้นฆ่าตัวตายได้ ซึ่งคนไข้ส่วนใหญ่ที่เป็นจะมีความรู้สึกเช่นนั้นอยู่บ่อย ๆ

“ฮึก ๆ”

“ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวน้ำเกลือหมดแล้วเรากลับบ้านกันนะ อาคุยกับหมอเจ้าของไข้ญ๋ามาแล้ว แล้วก็ไปเอายามาให้แล้วด้วย” เขาพูดพร้อมกับชูถุงยาในมือให้เธอดู

ก๊อก ๆ!

แสนดีเดินเข้าห้องมาพร้อมกับกลุ่มพยาบาลที่อยู่เวรในช่วงเช้า ซึ่งพวกเธอขอตามมาดูอาการญะญ๋าให้เห็นกับตา เพราะอยากเก็บเรื่องของเธอไปเม้าต่อในกลุ่มลับ

“น้องญะญ๋าเป็นไงบ้าง เห็นน้องแสนดีบอกว่าเมื่อตอนบ่ายเป็นลม ดีขึ้นหรือยัง?”

เสียงพยาบาลคนนึงพูดขึ้น ซึ่งหมอปืนที่นั่งกอดปลอบสาวสวยอยู่ที่บนเตียงก็รีบลุกขึ้น เพราะไม่อยากให้ใครเห็นภาพที่ไม่หน้ามองของสองอาหลาน

“ฮึก ดีขึ้นแล้วค่ะ”

“พวกพี่ตกใจมากเลยนะ พอรู้ว่าญะญ๋าเป็นลม ก็ว่าอยู่ว่าหายไปไหนเป็นชั่วโมง”

“อย่าเก็บเรื่องนั้นไปคิดมากนะ โรงพยาบาลของเรามีคนตายอยู่ทุกวันเป็นเรื่องปกติ”

“ฮึก ๆ” เธอสะอื้นขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเรื่องสะเทือนใจที่พวกรุ่นพี่พยาบาลพูดถึง

“ดีขึ้นแน่ใช่ไหม?” แสนดีเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ เพราะสีหน้าของเธอดูไม่ได้เป็นอย่างที่พูดบอก “หมอว่ายังไงบ้างคะ?”

“ญ๋าคงต้องพักรักษาตัวสักพัก เธอคงจะกดดันแล้วก็เครียดกับงานอาการป่วยเลยกำเริบ แถมยังเจอเรื่องสะเทือนใจวันนี้ไปด้วย คงต้องพักรักษาตัวสักระยะเลย”

“โถ่ น่าสงสารจังเลยน้องญะญ๋า หายเร็ว ๆ นะคะ พวกพี่กลับบ้านก่อนนะ”

“ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคะ” เธอยกมือไหว้ขอบคุณรุ่นพี่พยาบาลทั้งสามคนที่มาเยี่ยมและถามไถ่อาการป่วยของเธอ แต่หารู้ไม่ว่าทั้งสามคนนั้นไม่ได้หวังดีกับเธออย่างปากที่พูดเลยสักนิด

“เรื่องวันนี้แกอย่าเก็บไปคิดมากนะ มันไม่เป็นผลดีกับโรคที่แกป่วยอยู่ รู้ใช่ไหม?” แสนดีพูดบอกญะญ๋าด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจที่อีกคนเองก็รับรู้ได้ “ถ้าอยู่บ้านเหงาก็ทักมาหาฉันได้นะ ถ้าฉันไม่ติดงานฉันจะโทรไปคุยด้วย”

“...”

“เข้าใจหรือเปล่า?” เธอปาดน้ำตาบนแก้มของญะญ๋าออกและรอฟังคำตอบ

“ฮึก เข้าใจแล้ว”

“เก่งมาก ถ้าวันไหนอยากจะให้ฉันไปนอนเป็นเพื่อน ก็บอกนะ”

“...” เธอพยักหน้ารับคำพูดของแสนดี

@เพนท์เฮ้าส์หมอปืน เวลาหกโมงเย็น...

พอกลับมาถึงที่บ้าน ญ๋าก็เอาแต่นอนซึมอยู่บนเตียง ผมรู้ว่าเธอยังเลิกคิดกับเรื่องวันนี้ไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากให้เธอเอาแต่คิดถึงมันอยู่แบบนั้น เลยคิดว่าควรจะหาอะไรให้เธอทำดีกว่าปล่อยให้เธออยู่เฉย ๆ

“ญ๋าครับ ไปแช่น้ำดูหนังกันดีไหม อาเปิดน้ำใส่อ่างไว้แล้ว”

“แช่น้ำดูหนังเหรอคะ?”

“ใช่ครับ หนังเรื่องที่เราดูค้างไว้ไง” ผมสร้างบรรยากาศแสนโรแมนติกไว้รอเธอในห้องน้ำ ซึ่งท่าหากว่าเธอได้ลงไปแช่น้ำคงจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้างไม่มากก็น้อย

“ดูในห้องน้ำเหรอคะ?”

“ใช่ครับ อาเอาไอแพดเข้าไปวางไว้แล้ว” เขาพยักหน้าเรียกคนบนเตียงอีกครั้งพร้อมกับผายมือออกรอเธอจับ

ห้องน้ำ...

บรรยากาศแสนโรแมนติก กลิ่นจากเทียนหอมที่ฟุ้งกระจายหอมไปทั่วห้องน้ำทำให้ทั้งสองคนที่แช่น้ำอยู่ในอ่างเริ่มผ่อนคลายไปตาม ๆ กัน บวกกับหนังรักคอมเมดี้ที่ทั้งคู่ดูอยู่นั้น สร้างเสียงหัวเราะให้ได้ในบางช่วงบางตอนจนทำคนคิดมากลืมเรื่องเศร้าไปได้ช่วงสั้น ๆ

ส่วนหมอปืนที่นั่งซ้อนอยู่ทางด้านหลังของญะญ๋านั้นก็คอยสังเกตุอาการและท่าทางของญะญ๋าเป็นระยะ ซึ่งเมื่อเห็นว่าเธอดูมีท่าทีดีขึ้น เขาเองก็รู้สึกโล่งใจ

“อาคะ”

เธอสะดุ้งตกใจที่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่านิ้วของคนด้านหลังกำลังเล่นซนกับจุกรักสีชมพูตุ๋นทั้งสองข้างของเธอ

“ครับ~”

“ไม่ดูหนังแล้วเหรอคะ”

“ดูสิครับ”

“งั้นเขี่ยเล่นทำไมคะ?”

“ก็อาอยากให้ญ๋าผ่อนคลายหนิครับ อากลัวว่าญ๋าจะคิดมากอีก” เขาไม่ได้หยุดมือที่ทำสิ่งนั้นอยู่ลง หนำซ้ำยังบี้จุดรับความเสียวบนอกอวบนั้นย้ำ ๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ของเธอ

“อ๊ะ แต่ทำแบบนี้ญ๋าเสียวนะคะ มันดูหนังไม่รู้เรื่อง”

“ถ้างั้น...หยุดหนังไว้ก่อนดีไหมครับ” เขาไม่พูดเปล่าลากมือน้อยของเธอลงไปจับไอหลามลูกรักที่แข็งตัวอยู่ใต้น้ำ ซึ่งมันยังตอบสนองดีเสมอเมื่อได้สัมผัสกับมือน้อยของเธอ

“ว่าแล้ว ว่าอะไรแข็ง ๆ ทิ่มก้นญ๋า”

“ก็ไอหลามของอาไงครับ มันแข็งให้ญ๋าจับ”

“อยากให้จับเฉย ๆ เหรอคะ?” เธอถามเขาเพื่อความแน่ใจ ซึ่งก็รู้อยู่แล้วว่าคำตอบคงไม่ใช่เพียงแค่นั้น

“มันอยากให้ญ๋าขย่มด้วยครับ...”

พูดเสร็จเขาก็กระตุกความเป็นชายเป็นจังหวะเพื่อให้มือของสาวสวยที่จับอยู่ สัมผัสได้ถึงความต้องการที่เขาพูดบอกเธอ ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องที่จะทำไม่เพียงแค่ทำให้เธอผ่อนคลายและหายคิดมากได้ ยังทำให้เขารู้สึกสบายตัวด้วยเช่นกัน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~