9. คลั่งรักคนหน้าหวาน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คลั่งรักคนหน้าหวาน

--------------------------------------------------------------------------

เมื่อคืนผมใช้เวลาปลอบญ๋าอยู่ทั้งคืนกว่าเธอจะเลิกหยุดร้องงอแง ซึ่งผมเข้าใจดีที่เธอจะเจ็บและเข็ดในเวลาเดียวกัน เพราะผมเองก็เคยทำสาวสวยคนนึงในชีวิตร้องงอแงแบบนี้เช่นกัน

กว่าผมจะทำให้ญ๋ายกเลิกความคิดที่ว่า ‘ญ๋าจะไม่ทำมันเป็นครั้งที่สองอีกเด็ดขาด’ ผมเองต้องนอนกล่อมเธอทั้งคืน เพื่อเปลี่ยนความคิดที่ว่านั้น

คนตัวเล็กตื่นขึ้นในอ้อมกอดอุ่นของอีกคน ซึ่งเมื่อเห็นหน้าเขาที่หลับอยู่เวลานี้ก็นึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืนที่ทั้งคู่ได้ทำมันร่วมกัน และนั่นก็แปลว่าพวกเขาไม่ใช่อาหลานกันอีกต่อไปแล้ว

“อือ ตื่นแล้วเหรอครับ..” เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าญ๋ามองหน้าผมอยู่ ซึ่งสายตาของเธอนั้นเหมือนจะต่างไปจากทุกครั้ง เพราะความอึดอัดของเธอที่มีต่อผมมันถูกทำลายลงไปหมดแล้ว

“ค่ะ ญ๋าตื่นพักนึงแล้ว”

“ยังเจ็บอยู่ไหมครับ?”

“เจ็บค่ะ” คนหน้าหวานทำหน้าอ้อนอีกคน เพราะยังไม่อยากให้เขาไปยุ่งหรือโดนมันในตอนนี้

“เดี๋ยวอาไปเอายามาให้กินนะ จะได้หายเร็วๆ”

“หายเร็ว ๆ จะได้ทำอีกใช่ไหมคะ?” คนสวยพูดหน้างอน เพราะยังรู้สึกเข็ดหลาบกับเรื่องเมื่อคืนอยู่

“...” ผมนิ่งคิดอยู่สักพักว่าจะตอบเธอว่าอะไรดี “ทำครับ อาทำอีกแน่ แต่คงยังไม่ใช่เร็วๆ นี้ ญ๋าหายดีเมื่อไหร่แล้วบอกอานะครับ อารอได้...”

เขาพูดความจริงที่คิดกับเธอทุกอย่าง และได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจในความรู้สึกของเขา ความปรารถนาที่มีต่อเธอ...

“จริงนะคะ รอญ๋าได้จริง ๆ นะ” ถึงเรื่องเมื่อคืนมันจะเจ็บจนฉันไม่อยากที่จะทำมันต่อแล้ว แต่ในความอบอุ่นและแสนดีของอาปืน มันก็ทำให้ฉันอยากมอบร่างกายนี้ให้เป็นของเขา เพราะฉันคิดว่าเขาจะดูแลมันได้ดีกว่าใคร และฉันก็ไว้ใจเขามากที่สุด

“ได้ครับ”

“ญ๋าจะเป็นของอาอีกครั้งค่ะ รอญ๋าพร้อมก่อนนะ”

คนเรียบร้อยพูดบอกกับอีกคนด้วยรอยยิ้ม ซึ่งคำพูดนั้นมันก็ทำให้คุณหมอปืนยิ้มออก และคิดไปว่าเขาเลือกถูกแล้วที่เมื่อคืนตัดสินใจทำเรื่องนั้นลงไป

ห้องน้ำ...

ฉันเดินเข้ามาจัดการอาบน้ำ เพื่อที่จะออกไปทานข้าวเช้าที่อาบอกว่าจะเตรียมทำมันไว้ให้ฉัน เพื่อทานก่อนที่จะทานยา ซึ่งกว่าฉันจะอาบน้ำเสร็จก็ต้องตั้งสติอยู่นาน เพราะทันทีที่น้ำไหลผ่านเรือนร่าง ความเจ็บแสบก็วิ่งเข้ามาปะทะร่างกายของฉันอีกครั้ง

“แสบจัง” เธอก้มมองความสาวของเธอ ที่เวลานี้ไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนเดิมอีกแล้วก็เกิดใจหาย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังที่เธอมอบมันให้กับเขา

“ทำไมของอาใหญ่จังนะ...” ที่เธอเคยเห็นของคนไข้มาเป็นร้อย ๆ อัน แต่ก็ไม่เคยมีขนาดใหญ่เท่าของหมอปืนที่เจอมาเลย เหมือนว่าเขาจะมีดีกว่าผู้ชายคนอื่นหลาย ๆ อย่าง ทั้งนิสัย รูปร่าง หน้าตา ความสามารถและสิ่งนั้น

สาวสวยเขินแก้มพองเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเธอกลายเป็นของเขาแล้ว และอาจมีลุ้นได้เขาเป็นสามีในอนาคต คนที่แสนดี เพอร์เฟค และตรงสเปกเช่นคุณอาหมอของเธอ

“แบบนี้ต้องเรียกว่าอะไรนะ แฟนเหรอ...”

บาร์ครัวด้านนอก...

ผมเข้าครัวเสร็จก็เดินกลับเข้าห้องไปอาบน้ำ เพื่อจะเตรียมตัวออกมาทานข้าวเช้าพร้อมกันกับหลานสาว เอ่อ ไม่ใช่ ต้องเรียกว่า ‘แฟนสาว’ แล้วสิ

เมื่อคุณหมอปืนอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกมาเห็นว่าญะญ๋ากำลังทำบางอย่างกับอาหารในครัว อาหารที่เขาเป็นคนลงมือทำ และมีเธอเป็นคนจัดโต๊ะ

เมื่อคนสวยเห็นว่าเธอกำลังถูกอีกคนจับจ้องอยู่ด้วยรอยยิ้ม เธอก็แสดงท่าทางเหนียมอายออกมาให้เห็นทันที

“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ” คนเรียบร้อยเอ่ยถามท่าทางน่ารักน่าถนอม

“ครับ...”

เขาตอบรับเธอก่อนจะเดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าว อาหารมื้อนี้ดูน่าทานกว่ามื้อไหนๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหน้าตาของอาหาร หรือเป็นเพราะคนที่นั่งทานอยู่ด้วยกันแน่...

โต๊ะทานข้าว...

จากที่ไม่ใช่วันหยุด ก็กลายเป็นวันหยุดของทั้งคู่ ซึ่งมันก็เป็นวันหยุดที่คุ้มค่ามากจริงๆ เพราะนอกจากจะปรับความเข้าใจกันอย่างลงตัวแล้ว ยังได้ทดลองใช้ชีวิตในแบบคนรักอีกด้วย

“กินข้าวเสร็จ เราทำอะไรกันดีคะ ไหน ๆ ก็ได้หยุดแล้ว”

“ไปเที่ยวกันดีไหมครับ?”

“เที่ยวเหรอคะ” ถ้าออกจากบ้านไปเดท แล้วเกิดมีคนที่โรงพยาบาลเห็นคงไม่ดีแน่ “แต่อาลาป่วยให้ญ๋าไปแล้ว ถ้าเกิดมีคนเห็นว่าญ๋าออกไปเที่ยว จะไม่โดนว่าเอาเหรอคะ”

“นั่นสิ งั้นญ๋าอยากทำอะไรล่ะ อาตามใจญ๋า” คิดว่าการให้เธอเป็นคนเลือกเองคงดีกว่า

“แล้วตอนที่อามีแฟน อาทำอะไรกับแฟนเหรอคะ”

“แฟนเหรอ?”

“เอ่อ ญ๋าไม่ได้หมายถึงว่าเราเป็นแฟนกัน อะไรแบบนั้นนะคะ ไม่ใช่นะ...”

คนสวยรีบปฏิเสธสิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกไปอย่างลืมตัว เพราะเรื่องนั้นเธอเพียงคิดอยู่ในหัว แต่ยังไม่ได้พูดตกลงกับเขาไป

“ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ อากับญ๋า เป็นแฟนกันแล้วครับ” คุณหมอปืนพูดบอกหลานสาวคนสวยของเขาด้วยรอยยิ้ม เพื่อแจ้งถึงสถานะใหม่ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน

“จริงเหรอคะ”

“ครับ ตอนนี้ญ๋าเป็นแฟนอา อาจะตามใจญ๋าทุกอย่าง อยากทำอะไรบอกอานะครับ อาให้ญ๋าเป็นคนเลือก...”

ผมเองก็ลืมไปแล้วเหมือนกัน ว่าตอนที่ตัวเองมีแฟน ผมทำอะไรกับแฟนบ้าง จะนึกออกก็แต่เรื่องอย่างว่า ซึ่งญะญ๋าคงไม่น่าจะพร้อมทำเรื่องนั้นในตอนนี้

“งั้นเรา ดูหนังกันไหมคะ ญ๋ามีเรื่องนึงที่ดูค้างไว้อยู่...”

“ได้ครับ”

เธอพูดถึงสิ่งที่อยากทำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และผมก็มีความสุขที่ได้มองรอยยิ้มหวาน ๆ จากสาวสวยคนนี้

ครืดด~

“ฮัลโหลแสนดี” เจ้าของหน้าหวานตอบรับเพื่อนสนิทของเธอที่โทรเข้ามาหา ซึ่งแค่ไม่เห็นหน้าของเธอเหมือนทุกเช้า แสนดีก็ไม่เป็นอันทำงานทำการแล้ว

“เป็นไงบ้างญ๋า เห็นหมอเซฟบอกว่าลาป่วย เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย” น้ำเสียงเป็นห่วงของอีกคนทำให้ญะญ๋าเกิดรู้สึกผิดขึ้น ซึ่งเธอเองก็ไม่ชอบที่จะโกหกใครเช่นกัน แต่ก็ไม่อยากให้คุณอาของเธอเดือดร้อนเพราะคำพูดที่เขาพูดออกไปแล้ว

“ไม่รู้สิ อยู่ ๆ เมื่อคืนก็ไข้ขึ้นน่ะ คงจะพักผ่อนน้อย”

“งั้นเหรอ แล้วนี่กินข้าวกินยาหรือยัง?”

“กินแล้ว งานยุ่งหรือเปล่า”

“ไม่ยุ่ง เดี๋ยวเย็นนี้ฉันเลิกงานแล้วจะแวะเข้าไปหานะ”

“จะมาหาเหรอ?”

“ใช่ เดี๋ยวจะซื้อข้าวต้มเจ้าเดิมไปฝาก”

“ไม่เห็นต้องซื้อมาให้เลย แกกลับบ้านไปพักเถอะ ฉันอยู่บ้านมีอาดูแลแล้ว”

“ฉันคิดถึง แค่นี้แหละ เย็นเจอกันนะไปทำงานก่อน” แสนดีรีบวางสายเพื่อนเพราะยังไม่ถึงเวลาพัก แต่เธอแอบอู้มาโทรหาญะญ๋าเพราะความเป็นห่วงจากข่าวที่ได้ยิน และความคิดถึงอย่างที่พูดออกไปจริง ๆ

“ใครโทรมาเหรอญ๋า?”

“แสนดีน่ะค่ะ เธอบอกว่าเลิกงานจะเข้ามาเยี่ยม” ญะญ๋าหันไปตอบคุณอาที่กำลังปรับเปลี่ยนโซฟาเพื่อใช้เป็นทำเลในการดูหนังของพวกเขาสองคน

ดูเหมือนว่าพวกเธอจะสนิทกันมาก ๆ ซึ่งตอนอยู่โรงพยาบาล ผมก็เห็นว่าพวกเธอตัวติดกันอยู่บ่อย ๆ น่าจะเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว “มานี่สิครับ อาเตรียมที่ดูหนังเสร็จแล้ว”

“ค่ะ”

ห้องนั่งเล่น...

เวลานี้ห้องนั่งเล่นกลางบ้านขนาดใหญ่ ถูกเปลี่ยนเป็นโรงหนังขนาดย่อม เมื่อโซฟาหรูนั้นถูกกางออกให้เป็นเตียงนอน ที่หันหน้าไปทางจอทีวีขนาดใหญ่เจ็ดสิบนิ้ว

“เอาสิ ญ๋าเลือกหนังเลย...”

“อาดูซีรีส์เกาหลีเป็นไหมคะ”

“อาดูได้หมด ญ๋าเลือกเลยครับ...”

อีกคนขี้เกรงใจ แต่อีกคนก็ชั่งเอาใจ มันเลยทำให้พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้วไม่อึดอัด มีแต่อยากจะเข้าหากันมากขึ้น

“งั้นเราดูเรื่องนี้กันนะคะ ญ๋าดูไปแค่สามตอนแรกเอง...”

“งั้นก็เปิดตอนที่ญ๋าดูค้างไว้เลยสิ”

“ไม่เอาค่ะ เริ่มใหม่เลย เดี๋ยวอาไม่เข้าใจตอนแรก เรื่องนี้สนุกมากเลยนะคะ แสนดีเป็นคนแนะนำให้ญ๋าดู เราดูกันค้างไว้ถึงตอนที่...”

ฟอด

แก้มใสของคนหน้าหวานถูกอีกคนฟัดในขณะที่เธอนั้นพูดอยู่อย่างไม่มีเหตุผล “พูดต่อสิครับ...”

“อาหอมญ๋าทำไมคะ?” เธอเอ่ยถามท่าทางเหนียมอาย

“ก็ญ๋าน่ารัก อาเลยอยากหอม” ผมแทบไม่ได้ฟังในสิ่งที่เธอพูดเลย เพราะท่าทางของเธอตอนที่ตั้งใจพูดนั้นน่าสนใจกว่า เธอทำผมละสายตาจากความน่ารักของเธอไม่ได้เลย

“ดูหนังดีกว่า...” คนน่ารักเปลี่ยนเรื่องพูด เพราะเขินอีกคนที่กำลังแสดงท่าทางหลงใหลเธออยู่

ช่วงหนึ่งทุ่ม...

ติ๊งต่อง!

เสียงออดดังขึ้นในตอนที่ทั้งสองคนกำลังเตรียมอาหารมื้อเย็น ซึ่งพอเสียงนั้นดังญะญ๋าก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที เพราะรู้ว่านั่นคือเพื่อนของเธอที่เดินทางมาหา

“มาแล้ว” คนสวยทักทายเพื่อนของเธอเสียงใส ท่าทางดูไร้ซึ่งพิษไข้

“ไหนว่าป่วยไง ทำไมเสียงแจ๋นขนาดนี้ฮะ?” แสนดีมองเพื่อนของเธอด้วยความสงสัย เพราะดูเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ดีเกินกว่าคนป่วยที่ควรจะเป็น

“ก็ดีขึ้นแล้วไง...”

“โกหกหรือเปล่า?” ว่าแล้วเธอก็สัมผัสเนื้อตัวของญะญ๋า ซึ่งอีกคนก็ได้แต่ยืนนิ่งเงียบอยู่เช่นนั้น เพราะเธอรู้ดีว่าหากเธอยิ่งพูด แสนดีจะยิ่งจับโกหกได้ จึงได้แต่ทำหน้าหงอยอยู่แบบนั้น

“แล้วนี่กินข้าวหรือยัง”

“ยัง อากำลังจะทำตีนไก่เผ็ด แกกินข้าวเย็นด้วยกันสิ”

“แล้วข้าวต้มฉันล่ะ ต่อคิวซื้อมาเกือบชั่วโมงเลยนะ” เธอไม่พูดเปล่าโชว์ถุงข้าวต้มที่ว่าให้อีกคนดู

“ฉันกินเอง จะกินให้หมดเลย ไปเถอะ” ว่าแล้วญะญ๋าก็ลากแสนดีเข้ามาด้านใน เพราะเธอยืนคุยกันอยู่ที่ด้านหน้าประตูสักพักแล้ว

โต๊ะทานข้าว...

“สวัสดีค่ะหมอปืน”

“ครับ”

“อาคะ ญ๋าชวนแสนดีทานข้าวกับเราด้วยค่ะ”

“ได้สิ เดี๋ยวอาหยิบจานไปเพิ่มนะ”

เมื่ออาหารพร้อมคนพร้อมญะญ๋าก็เริ่มทานอาหารที่วางอยู่ด้านหน้า ทั้งอาหารที่คุณอาทำให้ และข้าวต้มที่เพื่อนรักซื้อมาฝาก แต่เหมือนว่าอีกสองคนจะไม่ค่อยสนใจอาหารเท่าไหร่ เพราะมัวแต่มองคนหน้าหวานกิน สายตาที่หมอปืนมองญะญ๋าหวานเยิ้มแค่ไหน สายตาของแสนดีก็เป็นเช่นนั้นไม่ต่างกัน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~