จะอยู่ก็อยู่ไป

"เจ้าเด็กนี่..อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้กัน ทำไมไม่เห็นความว่างเปล่า ทำไมต้องติดยันต์เชื้อเชิญสัตว์อสูร คนผู้นี้ปลดผนึกที่ไม่มีผู้ใดปลดได้ให้ข้าเพราะเหตุใด"

ร่างสูงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยปรายสายตาคู่คมสอดส่ายทั่วเรือนไม้กว้างขวางสะอาดสะอ้านแต่ไร้วี่แววของการใช้ชีวิตอื่นนอกจากเสียงเดินของเท้าเล็ก ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์อื่นนอกจากเจ้าของบ้าน

“ที่นี่…เป็นบ้านใครกันแน่”

คำถามที่เปล่งออกมาทำให้หมอกควันรอบบ้านสงบนิ่งราวกับหมดหน้าที่ลงแล้ว

ร่างสูงยืนนิ่งมองร่องรอยแห่งการเข่นฆ่า เลือดสาดกระเซ็นทั่วบ้านเพียงแตะต้องผนัง สิ่งของ หรือแม้แต่ตอนแตะต้องเจ้าตัวเล็กเมื่อครู่ ก็เห็นบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเพียงแต่เลือนลางไหลเข้ามาเร็วเสียจนจับต้นสายปลายเหตุไม่ได้ก็เท่านั้น

ตกดึก

ร่างหนาสวมผ้าที่เย็บต่อกันลวกๆ แต่กลับไม่ดูแย่ลงสักนิด อาจเป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาที่เข้าได้กับทุกสถาณการนั่นก็เป็นได้

ห้้องนอนเยี่ยนชิงเงียบลงอีกครั้งท่ามกลางความมืด มีเพียงเสียงลมกับน้ำพัดผ่าน

“ข้าไม่เข้าใจ…ว่าทำไมเจ้าถึงยอมให้ผู้อื่นแตะต้องร่างกายแรงเช่นนั้น”

เสียงหนึ่งดังในความเงียบเยี่ยนชิงนอนไม่หลับแม้จะดึกดื่นมากแล้วร่างเล็กม้วนตัวกับผ้าห่มจนเป็นก้อนหนาโผล่ออกมาแค่หัวนอนตะแคงหันหลังให้คนที่ไม่ต้องห่มผ้าก็อยู่ได้แถมยังมีไออุ่นแผ่ซ่านออกมาราวกับเตาผิง

“ใครจะอยากยอมก็ข้าไร้วรยุทธ” เยี่ยนชิงตอบเสียงอู้อี้

“พ่อแม่เจ้ารู้หรือไม่ว่าถูกกลั่นแกล้ง” คำถามที่รู้ดีว่าเอ่ยถึงสิ่งที่ไม่มีเพียงแต่อยากฟังว่าอีกคนจะตอบเช่นไร

“อย่ายุ่งเรื่องของข้า…”

เยี่ยนชิงพูดเหมือนจะตัดบท แต่เสียงกลับแผ่วลงกลางประโยคคำพูดติดอยู่ในลำคอสายตาหลุบต่ำ ปล่อยให้ลมกลางคืนพัดม่านไหวเบา ๆ

“ถ้าเจ็บกว่านี้จะยอมหรือไม่” ชายแปลกหน้าถามต่อ ราวกับไม่รู้จักคำว่าง่วงนอน เยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น

“อืม…”

ลมพัดเข้ามาอีกระลอก เปลวตะเกียงไหววูบ เงาของทั้งสองคนทาบซ้อนกันบนผนังไม้ เป็นเงาที่รูปร่างไม่เข้ากันเอาเสียเลยคนหนึ่งสูงใหญ่ อีกคนผอมบางแต่กลับยืนใกล้กันอย่างประหลาด เยี่ยนชิงเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน

“…ให้ข้าใช้ร่างกายเจ้าสิ”

“ว่าไงนะ” คำพูดนั้นทำให้เยี่ยนชิงสะดุ้งโหย๋ง

“รวมร่างกันได้นี่”

เยี่ยนชิงปรือตาส่งเสียงกระซิบกระซาบในความมืดเสียงห้วน “ฝันไปเถอะ เป็นคนเสียสติจริงๆ สินะ ไปนอนเลย อย่าส่งเสียง เดี๋ยวผู้อื่นรู้”

ชายผู้นั้นพยักหน้าอย่างว่าง่าย ราวกับเด็กที่ถูกสั่งให้ไปนั่งเขาเดินไปที่ฟูกเจ้าบ้านด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

“นั่นที่นอนข้า”

“มีที่เดียว จะนอนที่ใดได้”

“…นั่นสิ” เยี่ยนชิงชะงักไปครู่หนึ่ง มองฟูกเล็กที่วางชิดผนังเขาถอนใจ เดินไปทิ้งตัวลงข้างหนึ่งของฟูก ก่อนหันไปดันอีกฝ่ายเบาๆ

“ถอยไปหน่อย อย่าเบียดข้า เจ้าตัวโต ที่นอนข้ามีน้อยนิด” ชายผู้นั้นขยับตามคำสั่ง แต่ยังคงอยู่ใกล้จนไหล่เกือบแตะกัน ความอุ่นจากร่างใหญ่แผ่มาเงียบ ๆ ท่ามกลางความหนาวของคืนดึก

“เจ้าควรกินให้มากหน่อย ตัวเท่ามด”

ปึ้ก!

ศอกเล็กกระทุ้งใส่สีข้างคนด้านหลังดุเสียงขุ่นใส่ใบหน้าเรียบเฉยแม้นจะจิกกัดผู้อื่นก็ยังคงหน้าเดียวหน้าเดิม

“หุบปากไปเลย!”

ทั้งสองคนนอนเงียบไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เสียงไม้ในเรือนลั่นเบาๆ ตามแรงลมจากนอกหน้าต่าง

เยี่ยนชิงมองเพดานอยู่ในความมืด ดวงตาสะท้อนแสงตะเกียงริบหรี่ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร คืนนี้ถึงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา ทั้งที่คนข้างกายเป็นคนแปลกหน้า แต่กลับไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้จะพูดจาไม่รู้เรื่องแต่..

สบาย..สบายใจ

ชายผู้นั้นยังคงนอนลืมตามองเพดานนิ่งๆ สูดกลิ่นหอมกรุ่นใกล้จมูกแล้วหลับตาลงสู่ห้วงนิทรา

.

.

ค่ำคืนเต็มแสงจันทร์เดียวกันหมอกหนาลอยต่ำ ปกคลุมบึงกว้างราวผืนผ้าไหมสีเงินน้ำลึกสงบนิ่งเหมือนกระจกแต่ใต้ผิวน้ำ คลื่นสั่นสะเทือนกลางบึงแผ่พลังโดยรอบส่องประกายมรกตเหมือนแผ่นเกล็ดน้ำส่องสะท้อนแสงจันทร์กระพือไปตามสายลมแต่เงียบงันเหนือผิวน้ำ…

เงาหนึ่งก็ทอดทับลงบนประตูบ้านหลังหนึ่งลากร่างแดงฉานขาดวิ่นไร้วิญญาณของคนเฝ้าบ้านมาตามทางกลิ่นคาวคลุ้งลานบ้านแดงฉานจากหน้าบ้านไปจนถึงห้องนอนเจ้าบ้าน

อึ่ก..

"กวีบทนี้ผู้ใดเป็นคนเขียน"

"อึ่กก ข้าไม่รู้.."

ฟึ่บบบ!

ศีรษะกลิ้งไปหยุดอยู่ข้างเสาดวงตายังเบิกค้าง มองไฟโคมที่สั่นไหวประตูใหญ่เปิดออกเองทีละบานต้อนรับเงาดำเคลื่อนผ่านเรือนหนึ่งสู่อีกเรือนหนึ่ง

เสียงขาดหายกลางคำร่างล้มลงโดยไม่ทันลุกหนีพื้นไม้ดูดซับของเหลวสีเข้มจนเงาวับกลิ่นคาวลอยคลุ้งปะปนกับควันธูปในเรือน ร่างฉีกขาดที่อกข้างซ้ายถูกควักเอาหัวใจไปกลืนกินก่อนจะหันไปหาคนสุดท้ายในเรือนเอ่ยถามคำถามเดียวเท่านั้น

"เจ้าล่ะรู้หรือไม่ กวีเล่มนี้ผู้ใดเป็นคนเขียน?"

"พ..พี่..ศิษย์พี่เยี่ยนชิง"

"เยี่ยนชิง?"

"ช ใช่..ย หยาง เยี่ยนชิง"

ไม่ทันพ้นลำคอเงาหนึ่งวูบผ่านเหลือเพียงสองร่างนอนแนบกันนิ่งสนิทเลือดซึมเป็นทางยาวไร้เสียงต่อสู้การขอชีวิตเองก็ไร้ประโยชน์

มีเพียงความเงียบที่คืบคลานเรือนสกุลหยางแล้วเรือนเล่าจมอยู่ในแสงจันทร์ซีดจางเมื่อทุกอย่างจบลงเงาดำนั้นหยุดยืนกลางลานมองไปรอบตัวร่างไร้ศรีษะกระจัดกระจายไม่รีบเร่งทุกย่างก้าวแม่นยำดั่งเคยเดินเส้นทางนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

"ข้าเจอเจ้าแล้วยอดรัก เราจะต้องได้เจอกันในไม่ช้าอย่างแน่นอน"

ยามไร้ดวงดาวคลุมทับเมืองชายฝั่งจนเงียบงัน แม้แต่ลมก็สงบราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง บางสิ่งเคลื่อนตัวขึ้นมาจากใต้โลกมืดมิด เงาร่างสูงโปร่งก้าวขึ้นจากน้ำไร้เสียง เสียงหยดน้ำตกจากผมยาวสีซีดไหลลงมาตามบ่า แสงโคมสะท้อนเป็นประกายเย็นราวเกล็ดปลาใต้จันทร์

ดวงตาวาวลึกต่างจากมนุษย์สีสันประหลาดไหลเวียนอยู่ในม่านตา คล้ายแสงที่ถูกขังไว้ในน้ำลึก มองผ่านทุกสิ่งด้วยความนิ่งเฉย

นิ้วเรียวยาวประดับเครื่องโลหะเก่าแก่เลื่อนผ่านริมฝีปากช้า ๆ ราวกับชิมกลิ่นอายของอากาศกลิ่นตัวอักษรบนกวีกระจัดกระจายในหนังสือที่ถูกรื้อค้นไม่แตะต้องของมีค่าใดสิ่งใดนอกจากสมุดเล่มบางตรงมุมโต๊ะ พลิกหน้าทีละแผ่นด้วยท่าทีเนิบช้าจนเจอช่องว่างที่ควรมีตัวอักษรอยู่

“ทำไมหายไป…”

ใบหน้าสง่างามแต่ดุดันเกินใครเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับความว่างเปล่า นัยตาวูบไหวเย็นยะเยือกกัดกินร่างมนุษย์ทุกคนได้ภายในพริบตาแม้แต่กับสัตว์อสูรก็หาได้ระคายเคืองผิวไม่

“หยางหยิน...ดวงจิตของเจ้าอยู่ที่ใด”

ความรักที่ถูกเจ้าทูตนั้นเอาไปซ่อน ข้าจะต้องหาเจอแล้วเอากลับคืนมาให้จงได้

.

.