ตอนที่ 13 ความไม่สงบ

“ได้ยินข่าวฆ่ายกครัวตระกูลหยางหรือไม่”

เสียงสนทนากดต่ำดังลอดมาจากแถวหน้าในสำนักเรื่องเล่าเช้านี้คงไม่พ้นเรื่องนี้เพราะมันชวนสยดสยองเสียจนอดเล่าลือไมาได้ ช่วงนี้มีการเข่นฆ่ายกครัวเกิดขึ้นจนราชสำนักยุ่งเหยิงพอสมควรบรรยากาศอันหนักอึ้งไม่สดชื่นนัก

“น่ากลัวมาก เด็กก็ไม่เว้น ฝีมือใครกันนะ”

“สัตว์อสูรไง มันออกอาละวาดหลายหนผู้ใดใช้แซ่หยางก็ลำบากหน่อยนะไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคต ก็คงย่ำแย่ราวกับต้องสาป”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจะรับมือเช่นไรดี”

ข่าวการตายยกครัวแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับควันพิษ ลอยคลุ้งอยู่ในโรงน้ำชา ตลาด และลานประลองยุทธ์ ไม่มีผู้ใดไม่พูดถึง และไม่มีผู้ใดไม่หวาดหวั่น

แซ่หยางเป็นแซ่ต้องสาปจริงหรือ

เยี่ยนชิงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเรียน ปลายพู่กันชะงักกลางตัวอักษร ได้ยินข่าวนั้นชัดเจนหากเป็นสัตว์อสูรละก็...

มีตรงนี้หนึ่งตัวนะ

...ไอ้คนที่ตามติดเป็นเงาตามตัวนี่ไง!

ตาคู่สวยเผลอเหลือบลงไปใต้โต๊ะเตี้ยแม้ตรงนั้นจะไร้แสง แต่่เงาบนพื้นไม้กลับทอดยาวผิดธรรมชาติ ยาวเสียจนดูคล้ายกับเยี่ยนชิงตัวสูงใหญ่นักหนาจึงได้ทอดยาวบนพื้นไม้เช่นนี้ ราวกับเป็นเงาของใครอีกคนที่ซ้อนอยู่

เยี่ยนชิงขยับตัวเล็กน้อย

เงานั้นก็ขยับตาม

เยี่ยนชิงนิ่ง

เงานั้นก็นิ่ง

“เฮ้อออ”

เยี่ยนชิงถอนหายใจออกมาหน้าตาน่ารักเซ็งสุดขีด มือเรียววางพู่กันลงข้างกระดาษ ความรู้สึกหนักอึ้งจากข่างสะเทือนขวัญยังไม่จางหายแต่มีเรื่องกวนใจให้รำคาญมากกว่า

จู่ๆ ก็มีตัวอะไรไม่รู้มาตามติดแจ

"นี่! เลิกปลอมเป็นเงาได้แล้วไม่มีแสงแล้ว!" เยียนชิงโวยวายพลางหันซ้ายหันขวามองผู้อื่นรอบตัวอย่างระแวดระวัง

พรึ่บ!

จุดดำเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือที่เขากำลังอ่าน มดตัวหนึ่งเดินไปเดินมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เหยียบข้ามตัวอักษรเหมือนเดินตรวจสนาม

เดินไป

เดินมา

น่ารำคาญเยี่ยนชิงปิดหนังสือดัง

“ปึ้ง!!”

“โอ้ เกรี้ยวกราดจัง วันนี้อารมณ์ไม่ดีหรือ หยางเยี่ยนชิง” เสียงยียวนดังขึ้นแม้นไม่เห็นหน้านิ่งๆ เหมือนตอนเป็นร่างมนุษย์เยี่ยนชิงก็รู้ดีว่าเจ้าตัวจะทำหน้าเช่นไร

“เจ้าเข้ามาได้เช่นไรเจ้าอสูรร้าย”

“ก็..เดินเข้ามาเจ้าไม่เคยระวังตัวอยู่แล้วนี่” อีกฝ่ายยักไหล่ สีหน้าสบายอารมณ์

ร่างมดนั่งลงบนขอบโต๊ะอย่างไม่เกรงใจเท้าจิ๋วแกว่งไปมาราวกับแสนสบายมีคนคอยทำอะไรๆ ให้ ดวงตาเล็กจิ๋วจับจ้องคนตรงหน้าไม่วาง

ครืดดดด

ร่างสูงของหมิงเยว่เดินตรงเข้ามานั่งตรงข้ามเยี่ยนชิงอย่างถือวิสาสะ

“ได้ยินข่าวหรือยัง”

“ข่าวอะไร”

“ตระกูลหยาง ถูกฆ่ายกครัว”

เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นมองอดีตคู่หมั้นที่วันนี้ฉายเดี่ยวมาก่อกวน

“ข้าไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว”

“เจ้าจะรู้จักผู้อื่นที่ไม่ใช่เชื้อสายตนได้เช่นไรทั้งวันอยู่แต่แถวบ้าน ดวงตาพล่าเบลอไม่เห็นผู้อื่นถ้าสัตว์อสูรบุกมา เจ้าก็คงจะยังนั่งตาลอยไม่รู้เรื่องรู้ราว” เสียงล้อเลียนเอ่ยไม่จริงจังนัก

“ชิ้! ก็ข้าถูกห้ามฝึกวรยุทธ”

เยี่ยนชิงก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตามองหนังสือที่เปิดค้างอยู่ เขาพลิกหน้ากระดาษคล้ายกำลังหาอะไรบางอย่าง

เจ้ามดตัวดีเดินมาไต่ขึ้นบนหลังมือเล็กอย่างจงใจขาเล็กจิ๋วเคาะแปะๆ ยั่วให้เยี่ยนชิงหงุดหงิด

“เจ้าไม่ถามหรือว่าทำไมบุรุษวัยเจริญเช่นเจ้า ถึงถูกตัดขาดจากวิถียุทธ์ ไม่สงสัยสักนิดเลย?”

“มารดาข้าสอนว่าอย่าใส่ใจเรื่องผู้อื่นเพราะมันไร้ประโยชน์”

หมิงเยว่จ้องดวงหน้าเนียนใสพลางยื่นมาบีบแก้มเล็กจนปากจู๋แล้วขยี้มดที่ไต่มือเยี่ยนชิง

แปะ!ขยี้ ๆ

“อ้ะ! เจ้าทำอะไร! ขยี้มันทำไม!”

“ก็มันน่ารำคาญ” หมิงเยว่ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะโน้มตัวลงใกล้ เสียงหัวเราะหายไป เหลือเพียงน้ำเสียงจริงจังที่ไม่คุ้นเคย

“เจ้ารู้หรือไม่ทำไมคนที่ตายจึงมีแต่คนเป็นตระกูลหยางแซ่เดียวกับเจ้า”

"...ไม่"

“บางที ตระกูลเจ้าอาจดึงดูดเหล่าอสูรให้เข้าหาก็เป็นได้ หยาง เยี่ยน ชิง”

อากาศในห้องอึมครึมขึ้นมาราวกับตอบรับคำของหมิงเยว่ หน้าตาหล่อเหลาจ้องนิ่งเข้ามาในดวงตาเยือกเย็นลง เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้น สบตาสหายตรงหน้าวูบหนึ่งราวกับมีประกายห่วงใยแฝงอยู่ในดวงตานั้นของหมิงเยว่

แต่จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อคนที่กลั่นแกล้งตนมากที่สุดก็คือกู้หมิงเยว่ผู้นี้

“ข้า..”

“ปกป้องตนเองไม่ได้ก็ควรหาที่พึ่งซะ”

“ฮะ?”

“ซื่อบื้อ”

คล้ายกับถูกต่อว่าแต่ฝ่ามืออุ่นหนาก็ตบปุๆ บนหัวเล็กเบาๆ ราวกับเอ็นดูเช่นเคย

หมิงเยว่ไม่เบี่ยงสายตาเบนไปทางหน้าต่างที่แสงแดดเริ่มคล้อยต่ำ เงาของซี่ไม้ทอดยาวพาดพื้น คล้ายกรงบางๆ ที่มองไม่เห็น

เยี่ยนชิิงไม่เข้าใจคำว่าที่พึ่งพิงนั้นนักคำว่าซื่อบื้อก็คำด่าธรรมดาเหมือนทุกครั้ง

หรือมันคือคำเตือนให้ระวังตัว หมิงเยว่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ราวกับถูกดึงเข้าหาช้าๆ เยี่ยนชิงเหม่อลอยประมวลความคิดเชื่องช้าไม่ทันขยับไปไหนใบหน้าคนเคยคุ้นก็ใกล้เข้ามาจนเกือบแนบชิด..

วื้ดด~

ลมสายหนึ่งพัดวูบเข้ามาในห้องไม่มีปี่มีขลุ่ย กระดาษบนโต๊ะสะบัดดังพรึ่บ พู่กันที่เยี่ยนชิงวางไว้ไม่มั่นคงนักกลิ้งไปกระแทกแท่นหมึกล้มลง

ฟึ่บบ!

จ้อกกกก

หมึกดำข้นกระเด็นออกมาเป็นทางแม่นยำราวกับจับวางสาดกระเซ็นลงบนแขนเสื้อสีอ่อนของหมิงเยว่เต็มๆ

“เฮ้ย!”

กู้หมิงเยว่สะดุ้งเฮือกลุกผึ๋งขึ้นยืนชูแขนที่เปื้อนขึ้นชุดไหมราคาแพงที่เปื้อนเป็นปื้นดำทำให้คุณชายเบิกตากว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววหัวเสียทันที

“อะไรกัน!”

เยี่ยนชิงมองผ้าเนื้อดีราคาแพงเปรอะเลอะหมึกของตนตาค้างตกใจดล็กน้อย แต่ตนไม่ได้ทำ ลมในห้องสงบลงแล้ว ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงความบังเอิญ

“ลมบ้าอะไรพัดมาแรงเพียงนี้!”

กู้หมิงเยว่สะบัดแขนเสื้อแรงๆ แต่คราบหมึกกลับยิ่งเลอะเป็นวงกว้างกว่าเดิม ใบหน้าที่เคยยียวนบึ้งตึงถึงขีดสุด เขาจ้องเยี่ยนชิงที่กระพริบตาปริบๆ มองมาใบหน้าไร้เดียงสาและไร้วรยุทธจะกลั่นแกล้งผู้ใดได้สุดท้ายหันหลังสะบัดชายแขนเสื้ออีกข้างอย่างหงุดหงิด

“ซวยชะมัด!”

พูดจบก็เดินฉับๆ ออกไปเสียงฝีเท้ากระแทกพื้นดังหนักกว่าปกติ ประตูถูกผลักเปิดแล้วปิดลงด้วยความรุนแรง

ครืดดด ปึ้ง!