ตอนที่ 14 อยู่คู่โลก

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้งเยี่ยนชิงยืนอยู่ที่เดิม มองแท่นหมึกที่เอียงเล็กน้อย หมึกหยดหนึ่งไหลช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากบาง เงยหน้ามองหน้าต่าง ลมด้านนอกพัดผ่านกิ่งไม้เบาๆ

“กับผู้อื่นกลัวหัวหดทีกับข้าแทบจะกินหัวแถมบ่นจนหูชา”

เสียงที่ลอยมาตามลมของร่างสูงที่ยืนกอดอกปรายหางตามองมาแสยะยิ้มหนึ่งหนราวกับคนไม่เคยยิ้มแล้วเบะปากบึ้งตึงดังเดิม

เยี่ยนชิงปาพูกันลอยละลิ่วปลิวไปถึงเสียงนั้นแต่มันก็ถูกหยุดลงแล้วกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเพียงโบกมือปัดผ่านลมเบาๆ

ฟิ้ววว

ตุ้บ!

'โอ๊ย! ใครปาพู่กันมาใส่หัวข้า!'

เสียงคนนอกห้องดังเล็ดลอดเข้ามาทำให้เยี่ยนชิงหดหัวหมอบลงบนโต๊ะแยกเขี้ยวใส่เจ้าของผลงาน

“เยี่ยนชิงปาข้าวของทำไมไม่พอใจสิ่งใด~”

เยี่ยนชิงสูดลมหายใจเข้ากัดฟันกรอด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับคืนสู่ท่าทางเรียบร้อยเมื่อท่านอาจารย์ถือพู่กันเข้ามา

"นี่ของเจ้า เยี่ยนชิง"

“เอ่อ..ศิษย์ไล่แมลง ใช่ๆ ปาไล่แมลงน่ารำคาญอยู่ขอรับในห้องเรียนมีแมลง...น่ารำคาญอยู่่"

เยี่ยนชิงหันมองหน้าต่างจัดชายแขนเสื้อ ทั้งที่สายตาแวบมองเงาสะท้อนบนพื้นอย่างระแวดระวังแน่ใจว่ามีเพียงคนตรงหน้าเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่

“ข้าได้ยินเสียงเจ้าเหมือนทะเลาะกับอะไรอยู่จึงเปิดเข้ามา นี่แผ่นกฎระเบียบการเดินทางที่จะถึงนี้”

“ขอรับ”

เยี่ยนชิงตอบรับเร็วราวกับกลัวจะถูกถามต่อ ไม่แม้แต่จะอ่านสิ่งที่ควรกระทำในหมายแจ้งที่ท่านอาจารย์ให้ ร่างเล็กลุกขึ้นคำนับอาจารย์แล้วก้าวออกจากห้องด้วยท่าทางแข็งท่อไม่เป็นธรรมชาติจนคนมองส่ายหัว พ้นเขตสำนักก็วิ่งเพ่นแน่บอย่างเร็ว

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังสม่ำเสมอ แต่ในใจกลับวุ่นวายยิ่งกว่า เจ้าตัวดีไม่ปล่อยให้เยี่ยนชิงได้สงบแม้เพียงสักนิด เมื่อพ้นมุมที่ไร้ผู้คนร่างใหญ่โตก็แปลงกายเป็นมดเกาะขึ้นบนบ่าแคบอย่างแนบเนียน ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเสื้อผ้า

“ไปที่ใด”

มดถามแต่เยี่ยนชิงเบะปากใส่ ไม่ได้หันไปมอง แต่เอียงไหล่เหมือนพยายามสลัดอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น

“อยากรู้ไปทำไม”

“โกรธอะไร”

“ไม่ได้โกรธแต่เกลียดปากเจ้า”

มือเล็กยกขึ้นปัดบ่าเหมือนไล่ฝุ่นแต่มดตัวร้ายก็ไต่ไปทั่วทำอย่างไรก็ไม่สำเร็จ อีกฝ่ายกลับขยัับเข้าใกล้ลำคอเพรียวมากขึ้นเสียงทุ้มกังวานดังชัดในหู

“ปากข้ามีไว้ช่วยชีวิตเจ้านะเยี่ยนชิง”

เยี่ยนชิงกลอกตาพลางถอนหายใจยาวอย่างเหลืออด

“ช่วยตรงไหนไม่ทราบ”

“ตอนเจ้าบาดเจ็บข้าแค่จุมพิตเจ้าก็หายเป็นปลิดทิ้ง”

เยี่ยนชิงชะงักฝีเท้า ก่อนจะเดินต่อราวกับไม่ได้ยิน แต่ปลายหูแดงขึ้นอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

“เห่อะ ขอบใจ คราวหลังไม่ต้อง!”

“อย่าลืมเก็บแอปเปิลไว้ให้ข้ายามเดินทาง”

เยี่ยนชิงแค่นหัวเราะลองกระโดดดึ๋งๆ เผื่อไอ้ตัวดีจะร่วงลงไปให้เหยียบให้ขี้แตกจะได้เลิกก่อกวนเสียที

“เจ้าเป็นท่านพ่อข้าเร๊อะไปหากินเองสิไป๊!”

มดบนบ่าขยับตัวเล็กน้อยหัวเราะพอใจ ส่วนเจ้าของบ่าก็เดินต่อไปทั้งที่ปากบ่นไม่หยุด ราวกับรู้ดีว่าต้องกัดกันต่อไป

.

.