ตอนที่ 17 สวย

“เจ้านั่นเป็นใคร”

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้เยี่ยนชิงที่นั่งเหม่อลอยกับวิธีเพราะไม่ได้ฟังท่านอาจารย์พูด ใบหน้าหวานมึนเบลอมองหาผู้ถามซ้ายขวาชะงักมือที่กำลังเปิดหนังสือตรงหน้าหันใต้ชายคาเรียนที่แสงแดดยามบ่ายส่องไม่ถึง

เงาของเสาไม้ทอดยาวทาบพื้นหินเย็นเฉียบ ชายคนหนึ่งยืนพิงเสาไม้อยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ใบหน้าเคียงขางทางตะวันขึ้นชวนให้แสบตาจนต้องหรี่ลงมอง ใบหน้านิ่งคมคายคล้ายสุขุมแต่ก็ดูเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะเป็นคนดี ทันทีที่ร่างนั้นเดินใกล้เข้ามากขึ้นดวงตาของเยี่ยนชิงก็เบิกโตขึ้น

หล่อมาก

แต่..

“โอ๊ะ! นี่เจ้าแปลงกายเป็นคนได้ด้วย นึกว่าถูกบดขยี้ตายไปเสียแล้ว” เยี่ยนชิงอ้าปากค้างราวกับเห็นผี เห็นกับตาว่าเจ้ามดงี่เง่าถูกหมิงเยว่ขยี้บนปลายจมูกตนเอง

น้ำเสีียงเหน็บแนมหมั่นไส้แต่ในใจกลับโล่งอก ดวงตาคู่คมแน่นิ่งไร้อารมณ์แม้ทั้งหมดที่รวมเป็นใบหน้านี้จะดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจก็ตาม

“หึ่ กระจอกเช่นนั้นจะทำอะไรข้าได้”

มุมปากได้รูปยกขึ้นข้างหนึ่งร่างสูงยืนกอดอกเชิดหน้าท่าทางอวดดีจนเยี่ยนชิงย่นจมูกใส่สะบัดหันหน้าไปอีกทาง

“บุตรชายสกุลกู้..อดีตว่าที่คู่หมั้นข้า”

ลมเย็นพัดลอดชายคา เส้นผมของเขาปลิวแตะข้างแก้ม ดวงตาที่มองพื้นนิ่งแฝงความอึดอัดบางอย่างที่ไม่เคยพูดออกมา

“ทำไมตามกลั่นแกล้งเจ้า รักเจ้ามากหรือ?” ใบหน้านิ่งนั้นเลิกคิ้วราวกับประหลาดใจเอ่ยถามต่อราวกับพวกสอดรู้น้ำเสียงไม่อารมณ์ใด แต่สายตากลับจับจ้องไม่วางตา

“ข้าถอนหมั้น” ปากเล็กเม้มเข้าหากันก่อนจะตอบออกมา ท่าทางชวนให้ฉงนทำให้คนที่ตามติดสังเกตุเห็น

"ทำไมถอนหมั้น"

"ข้าจำไม่ได้ รู้แต่ว่าเคยหมั้นกัน"

"ข้าว่าข้าพอจะรู้ว่าเพราะเหตุใด"

"เพราะเหตุใด?"

"เจ้าสติฟั่นเฟือน"

ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งควานหาลูกแอปเปิลที่ขโมยของเยี่ยนชิงมาอีกทีในแขนเสื้อขึ้นมากัดกิน

ถ้อยคำร้ายๆ แต่ไร้อารมณ์นั้นทำให้เยี่ยนชิงคิดไตร่ตรองครู่ใหญ่สติฟั่นเฟือน..

ต่อว่าผู้อื่นหน้าตาเฉยทั้งที่ตนเองเป็นคนที่สมควรถูกต่อว่ามากกว่าแบบนี้ ดวงตาโตถลึงใส่ชายร่างสูงที่นอนด้วยกันทุกคืน ไม่รู้ว่านอนด้วยกันได้อย่างไรทั้งที่เหมือนศัตรูเช่นนี้ เยี่ยนชิงงงตัวเองจึงยกมือเกาหัวเหมือนอยู่กับต้นไม้แห้งกร้าน..ไม่รู้เรื่องเลย!

“เจ้าสิสติไม่ดีคนดีที่ไหนมานอนแหกแข้งแหกขาบ้านผู้อื่นเช่นเจ้า ประหลาดคนเช่นนี้ยังจะกล้าต่อว่าผู้อื่นเจ้ามัน...หมาบ้า!”

เยี่ยนชิงถลึงตาหันกลับมาตวาดใส่อีกฝ่าย ดวงตากลมโตกว้างขึ้นพลางกาวถอยหลัง

“ใครจะไปรู้ ข้าลืมตาขึ้นมาก็เจอหน้าซื่อบื้อของเจ้าแล้ว ท่าทางประหลาด สมองปลาทองจำอะไรก็ไม่ได้” ชายประหลาดพูดพลางเหลือบตามองท่าทางเก้กังของเยี่ยนชิงทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

“นี่!”

เยี่ยนชิงชี้หน้าใส่คนที่ี่่มากล่าวหาว่าตนหน้าตาซื่อบื่อไม่ทันได้อ้าปากร่างแกร่งก็เดินลากชายผ้ากรุยกรายที่เยี่ยนชิงเย็บปะต่อกันให้เพราะไม่มีอะไรจะใส่แล้วชอบเดินเปลือย..

สบายเหลือเกิน!

“หิวอีกแล้วมีอะไรกินหรือไม่”

ชายประหลาดไม่เคยสนใจว่าเยี่ยนชิงจะต่อว่าหรือทำท่าโกรธเพียงใด เปลี่ยนเรื่องขึ้นกลางคันทำเอาเยี่ยนชิงประมวลผลไม่ทันชะงักอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่หน้าหนาหน้าทนหน้ามึนเช่นนี้อยู่บนโลก

ขาเล็กก้าวเท้าเร็วหนีร่างสูงที่ติดเป็นปลิง

“ไม่มี!”

เยี่ยนชิงสะบัดแขนเสื้อใส่แล้วเดินนำออกมาแม้นจะมีสมาชิกใหม่เข้ามาในบ้านแต่เจ้าคนประหลาดก็หลบเลี่ยงได้ไหลลื่นยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีจึงไม่มีใครระแคะระคาย

คนตัวโตในชุดขาวนอนตะแคงอยู่บนฟูกใกล้หน้าต่างผ้าดิบสีขาวเนื้อหยาบที่เยี่ยนชิงหามาเย็บคลุมกายลวกๆ แหวกกว้างเปิดบนแหวกร่างเพียงแต่ไม่ใช่หญิงงามเย้ายวนแต่เป็นชายร่างยักษ์กำยำที่ไม่น่ามองเท่าใดนัก ร่างกายที่มีแต่แนื้อแข็งแน่นไม่ต่างจากชนชั้นแรงงานแม้จะผิวพรรณหน้าตาดีแต่เปิดเผยท่าทางเช่นนี้ในบ้านผู้อื่นมันไม่เกินไปหน่อยหรือ!

ท่อนแขนกำยำค้ำรองศีรษะตะแคงกายมองแผ่นหลังเล็กของเจ้าบ้านที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เตี้ย ดวงไฟตะเกียงส่องเงาจางๆ ให้เห็นเส้นผมของเยี่ยนชิงที่ถูกรวบไว้หลวมๆ ปลายผมตกลงข้างแก้ม ขณะก้มคัดหนังสือปากเล็กอ่านพึมพำตามไปด้วย

ใบหน้าเรียวเล็กจิ้มลิ้มยุ่งเหยิงนั่งคัดอักษรทีละตัวหน้าตาท่าทางเช่นนั้น...เหมือน

เหมือนใครบางคนที่ถูกลบออกไปจากความทรงจำ ทั้งกลิ่นที่คุ้นเคย สัมผัสที่คุ้นเคย ทุกอย่างไม่มีอะไรไม่คุ้น

แต่..อยากแกล้ง

ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้งชายผู้มาอาศัยหยิบแกนแอปเปิลที่กินหมดเหลือแต่แกนข้างกายแล้วขว้างออกไปเบื้องหน้า

ตุ้บ!

แกนแอปเปิลกระทบหลังบางของเยี่ยนชิงไม่แรงนัก ใบหน้าน่ารักติดรำคาญหันเสี้ยวหน้ามามองด้้วยสายตาเบื่อหน่ายที่ถูกก่อกวนตลอดเวลา

“อย่าขว้างของ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ให้เจ้ากินหากไม่มีสิ่งใดทำก็หาหนทางกลับบ้านของเจ้าไปซะ” เยี่ยนชิงเสนอหนทางด้วยความรำคาญแต่ชายหน้านิ่งกลับเลิกคิ้วหนาใส่เยี่ยนชิงราวกับจะบอกว่า

ไม่ไปแล้วจะทำไมไอ้เปี๊ยก~

อย่างไม่สะทกสะท้าน ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนัง เอียงศีรษะมองเจ้าบ้านที่หันกลับไปคัดอักษรต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความเงียบกลับมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงปลายพู่กันเสียดสีกระดาษแผ่วๆ กับเสียงลมกลางคืนพัดผ่านช่องหน้าต่าง

“นั่งนานไม่เบื่อหรือ”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นราวกับเด็กที่อยากให้คนสนใจ เยี่ยนชิงถอนหายใจเบาๆ โดยไม่หันหน้าไปมองแต่ก็ตอบ

“เบื่อสิ”

“ไปเล่นน้ำกัน”

“เบื่อเจ้า ออกไปเล่นคนเดียวเลยไป!”

ชายแปลกหน้าทำเพียงอ้าปากหาวก่อนจะยืดแขนขึ้นเหนือศีรษะเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำตำหนิ

“เจ้าว่าอะไรนะ” มือนั้นยกขึ้นแคะหูย้อนถามด้วยท่าทียียวน เยี่ยนชิงกำหมัดบนโต๊ะกัดฟันถลึงตาใส่กระดาษราวกับบอกตัวเองให้ใจเย็นเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ แทบจะเป็นลมหายใจ

“หูตึง!”

คืนนั้น เมืองทั้งเมืองยังไม่ทันคลายกลิ่นควันธูปจากเรือนที่มีคนตาย ลมเย็นก็พัดผ่านตรอกแคบจนตะเกียงตามชายคาสั่นไหวเป็นระยะ เยี่ยนชิงออกไปกินข้าวอาบน้ำกลับเข้าห้องนอนตามปกติ

ครืดด~

ประตูปิดลงราวกับกลัวว่าคนที่นอนแน่นิ่งหลับตาสงบเหมือนซากศพจะลุกขึ้นมาก่อกวนการอ่านหนังสือ

โต๊ะไม้เตี้ยติดระเบียงหลังบ้าน ม่านบางสีซีดปลิวตามลมที่ลอดหน้าต่างเข้ามา กลิ่นหมึกจาง ๆ จากพู่กันที่วางค้างอยู่ตั้งแต่เมื่อเย็นยังไม่ทันจางหาย เยี่ยนชิงนั่งลงเขียนกวีเหมือนทุกครั้ง ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนอะไรเป็นพิเศษ แค่รู้สึกแปลกๆ ที่ได้ยินข่าวการตายอันชวนขนหัวลุก