ตอนที่ 16 นานมาแล้ว

เมื่อกว่าพันปีก่อน แคว้นหยางหยินสุ่ยเคยเป็นศูนย์กลางแห่งสมดุล หยินและหยางไหลเวียนเกื้อหนุนกันอย่างเป็นธรรมชาติ ยุทธภพสงบนิ่งราวผิวน้ำที่ไร้คลื่น แต่แล้วในปีหนึ่ง ความสมดุลนั้นกลับแตกสลายลงโดยไร้สัญญาณเตือน พลังหยินหยางแปรปรวน สวรรค์และปฐพีไม่สอดคล้อง เส้นลมปราณของโลกบิดเบี้ยว และสัตว์อสูรก็เริ่มเพ่นพ่าน

ท่านผู้เฒ่าเล่าต่อกันมาว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ดวงจิตแห่งหยินหยางถูกกลืนกิน มีทูตองค์หนึ่งในยุคนั้นตัดสินใจผนึกมันไว้

ทว่าการผนึกครั้งนั้นมิได้อาศัยค่ายกลหรืออาคมใด หากซ่อนมันไว้ในสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยถ้อยคำธรรมดา สิ่งที่ถูกเรียกขานในเวลาต่อมาว่า “ต้นไร้ราก” ต้นไร้รากคือต้นไม้ในสถาณที่หนึ่งของหุบเขาบรรพชนตระกูลหยางเป็นจุดกึ่งกลางฟ้าดินที่ไม่มีผู้ใดรู้แม้แต่ผู้เอาไปซ่อน

เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาและการตามล่าของอสูร แคว้นหยางหยินสุ่ยจึงถูกลบเลือนด้วยนามใหม่ สกุลอวิ๋นถูกเชิญให้เข้ามาดูแลดินแดนแทน และพิธีตามหาต้นไร้รากก็ถือกำเนิดขึ้น มิใช่ในฐานะตำนานแห่งความหวัง หากเป็นความจำเป็นที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะตราบใดที่ดวงจิตหยินหยางยังคงถูกผนึก สมดุลของโลกก็ไม่อาจกลับคืนอย่างสมบูรณ์ ทว่าหากมันถูกเปิดเผยผิดเวลา อสูรย่อมเป็นฝ่ายพบมันก่อนมนุษย์ เพราะทูตผู้ดูแลก็็แหลกสลายไปด้วยน้ำมือสัตว์อสูรเช่นกัน ดวงจิตที่ค้ำจุนความสมดุลของโลกสองสิ่งถูกปิดผนึกจนแม้แต่ยุทธภพเองก็ค่อยๆ หลงลืมไปตามกาลเวลา

ด้วยเหตุนี้จึงต้องมีผู้ตามหาไม่ใช่เพื่อครอบครองหากเพื่อคืนสมดุลให้โลก

ตลอดพันปีที่ผ่านมาไม่มีผู้ใดค้นหาสิ่งนั้นเจอมีเพียงความจริงที่สืบทอดกันมาอย่างเงียบงัน สมดุลยังไม่กลับมา อสูรยังคงเป็นใหญ่ในความมืดไม่ปรากฎตัวแต่เพียงเอ่ยถึงก็สะพรึงอกสั่นขวัญแขวน ความหวังที่จะกำจัดยังเป็นศูนย์การคืนสมดุลหยินหยางเท่านั้นที่จะมีพลังมากพอให้ต่อกรลากสิ่งชั่วร้ายลงนรก

และต้นไร้รากก็คือความหวังและยังคงถูกเอ่ยนามราวกับเงาเลือนราง โดยไม่มีผู้ใดยืนยันว่าอยู่ที่ใดหากวันหนึ่งมันถูกพบนั่นจะไม่ใช่เพียงจุดจบของตำนาน หากเป็นการเริ่มต้นของสิ่งที่ทั้งยุทธภพยังไม่พร้อมเผชิญเลยแม้แต่น้อย

หลังปีแห่งความโกลาหลเมื่อพันปีก่อน วันที่ดวงจิตหยินหยางถูกผนึกไว้ ณ สุสานบรรพชนหยางหยินสุ่ย บรรพชนในยุคนั้นตระหนักดีว่า มิใช่ทุกคนจะเหมาะสมกับการเข้าใกล้สิ่งซึ่งค้ำจุนสมดุลของโลก ผู้ที่ใจไม่มั่นคง ผู้ที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน หรือผู้ที่ปล่อยให้อารมณ์ชี้นำ ล้วนสามารถกลายเป็นช่องทางให้อสูรใช้ตามรอยดวงจิตหยินหยางได้โดยไม่รู้ตัว เพื่อป้องกันหายนะซ้ำรอยเดิม เส้นทางการจบการฝึกจึงถูกแบ่งออกเป็นสองทางตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ทางหนึ่งคือการเข้าสุสานเพื่อตามหาต้นไร้รากเส้นทางที่เปิดให้ผู้ซึ่งถูกคัดเลือกโดยชะตา อีกทางหนึ่งคือการสอบวิชากวีไร้นาม ซึ่งภายนอกดูราวกับเป็นเพียงบทกวีโบราณ หากแท้จริงแล้วคือชุดตำราที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ “เชื่อมต่อกับพลังหยินหยาง” ผู้ที่เลือกเส้นทางนี้จำต้องละทิ้งวิทยายุทธการสู้รบเพื่อแสวงหาพลังแห่งสงบนิ่งและดำรงชีวิตอยู่ภายใต้กรอบที่ไม่อาจก้าวล่วง เพราะทุกถ้อยคำ ทุกความคิด ล้วนถูกควบคุมไม่ให้สั่นสะเทือนแก่สมดุลอันเปราะบาง

มีคำเล่าต่อกันมาว่า ผู้ที่ไม่อาจผ่านการคัดเลือกของสุสาน หรือผู้ที่ไม่เหมาะสมกับการเข้าใกล้ดวงจิต จะถูกบังคับให้เลือกวิชากวีไร้นาม เพื่อไม่ให้กลายเป็นตัวแปรที่ทำให้โลกยิ่งแปรปรวน นั่นเองคือเหตุผลที่ศิษย์ทุกคนเกลียดการสอบกวีไม่ต่างกัน เพราะมันไม่ใช่ทางเลือก หากคือการยอมรับโดยนัยว่าตนเอง

“ไม่ถูกเลือก”

กวีไร้นามจึงถูกเก็บไว้ในหอสมุด ไม่ได้รับการสรรเสริญ ไม่ถูกกล่าวถึงในที่สาธารณะ ทว่ากลับยังคงถูกใช้สืบต่อกันมานับพันปี ในโลกที่ดวงจิตหยินหยางยังคงถูกอสูรเฝ้าตามล่า การควบคุมผู้ที่ไม่ควรรู้ความจริง สำคัญไม่แพ้การรอคอยผู้ที่จะตามหาต้นไร้รากให้พบ และนั่นเองคือเหตุผลที่ไม่มีใครรักบทกวีเหล่านั้น ทว่าก็ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธการมีอยู่ของมัน

.

.