ตอนที่ 18 ผีเสื้อสวย

ฟื้ด ฟึ่บบ~

เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวตรงขอบหน้าต่าง เขาคิดว่าคงเป็นเพียงเงาใบไม้หรือแมลงกลางคืน แต่แล้วสิ่งเล็ก ๆ สีอ่อนก็โฉบผ่านม่านเข้ามาอย่างเงียบงัน ปีกบางโปร่งสะท้อนแสงตะเกียงเป็นจุด ๆ เหมือนฝุ่นดาว มันวนหนึ่งรอบเหนือโต๊ะ ก่อนจะเกาะลงที่ขอบสมุดอย่างไม่กลัวคน เยี่ยนชิงชะงักนิ่ง เขาไม่กล้าขยับกลัวจะทำให้มันตกใจ

พั่บ พั่บ

"โอ๊ะ~ ผีเสื้อกลางคืน"

ตะเกียงเล็กส่องแสงสีส้มอุ่นส่องร่างเล็กมีปีกสีดำสวยโบยบินมาเกาะที่ปลายจมูกรั้นของเยี่ยนชิงเสียงเยี่ยนชิงบีบเสียงเล็กเอื้อนเอ่ยกับสัตว์สวยด้วยความเอ็นดู ร่างที่นอนอยู่ไม่ไกลเหลือบเห็นคนอู้งานนั่งหยอกล้อกับสิ่งที่พูดไม่ได้อยู่นานสองนานมันบินมาเกาะที่ตัวอักษรคำว่าอี้แล้วบินไปเกาะคำว่าหลานก่อนจะมาเกาะที่ฝ่ามือเยี่ยนชิงจึงยกมันขึ้นมาดูชั่วครู่เหมือนจะถามมันว่าจะบอกอะไรปีกบางนั้นกระพือเบาบินวนอยู่ข้างแก้มใสแล้วมันก็บินสมาเกาะนิ่งๆ เยี่ยนชิงกำลังจะเอื้อมมือออกไปแตะพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรขยับอยู่ตรงหางตา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นขึ้นสันหลังโดยไม่ทันตั้งตัว เยี่ยนชิงหันขวับในทันที

ฟึ่บ

อ๊ะ!

ใบหน้าของสมาชิกอีกคนในห้องมานั่งข้างหันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ ใบหน้าเรียบเฉยอยู่ใกล้เกินไป ใกล้จนปลายจมูกห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจของคนตัวโตเฉียดผ่านแก้มจนเผลอสะดุ้ง

กึ่ก..

"อ๊ะ! อุ๊ป!" เยี่ยนชิงยกมือยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"ผีเสื้อมาได้ไง" เจ้าตัวร้ายกาจโผล่มาจากด้านข้างไม่ทันให้ตั้งตัวใบหน้าเรียวยาวส่งเสียงราบเรียบทุ้มต่ำข้างหูทำเอาเยี่ยนชิงขนลุกวาบแทบกรีดร้องยังดีที่มือเล็กอุดปากได้ทัน

“อุ๊ป! เจ้าบ้า!.จู่ๆ ก็โผล่มาเป็นภูตผีเร๊อะ!"

"ขวัญอ่อนเสียจริง ว่าไง? ผีเสื้อมาได้อย่างไร"

คำถามนั้นดังชิดเกินไป เยี่ยนชิงขยับถอย หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะในอกจนคิดว่าเจ็บป่วย

คนแปลกหน้าเลิกคิ้วเล็กมองท่าทีตื่นตระหนกนั้นอย่างขำขัน “ขวัญอ่อนจริง” เขาว่าด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แววตากลับส่องประกายเหมือนคนเพิ่งเจอของเล่นถูกใจ

“ว่าไง ผีเสื้อโผล่มาได้อย่างไร”

เยี่ยนชิงขมวดคิ้ว หันไปมองผีเสื้อสีอ่อนที่บินวนอยู่ใกล้หน้าต่าง แสงตะเกียงทำให้ปีกบางโปร่งนั้นดูเหมือนมีผงแสงเกาะอยู่

“ข้าจะรู้ได้เช่นไร” เยี่ยนชิงตอบเสียงห้วน ทั้งที่ในใจเองก็ยังประหลาดใจไม่ต่างกัน

“ก็มันเกาะติดเจ้า” ชายแปลกหน้าพูดพร้อมชี้ไปทางผีเสื้อที่โฉบมาใกล้ไหล่ของเยี่ยนชิงราวกับตั้งใจ

เยี่ยนชิงเบ้หน้าเล็กน้อยสวนกลับทันควัน

“เจ้าก็เกาะติดข้าออกไปห่างๆ เลย”

ร่างสูงไม่ขยับไปไหนกลับโน้มตัวเข้ามาดูใกล้ขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องปีกบางที่สั่นไหวตามแรงลมเสียงห้าวทุ้มต่ำเรียบโทนเดียวฟังดูไร้อารมณ์แต่เยี่ยนชิงกลับรู้สึกว่ามันยียวนกวนโทสะตลอดเวลา

“ไม่เคยเห็นผีเสื้อที่สวยขนาดนี้เลยนะ”

เยี่ยนชิงชะงักเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คลายสีหน้าบูดบึ้งลงเล็กน้อย

“นั่นสิ…ข้าก็เพิ่งเคยเจอเหมือนในกวีเลย”

ชายแปลกหน้าหันมองกระดาษบนโต๊ะที่มีรอยขาดแหว่งตรงกลาง เหมือนมีใครฉีกคำบางคำออกไป “หื้ม? กวี…ที่แหว่งๆ ตรงนี้ประหลาดนักไม่เห็นจะรู้เรื่อง”

“บอกว่ามันหายไปไง! อ่านไม่เข้าใจก็ไม่แปลกนี่!” หน้าเล็กขมวดคิ้วมองช่องว่างบนกระดาษอย่างไม่เข้าใจ ราวกับตัวอักษรตัดสินใจเดินออกไปเอง

ชายแปลกหน้ายื่นหน้าเข้ามาพูดตรงหน้า “เพ้อเจ้ออะไรของเจ้า”

“เจ้าคนประหลาดข้าเป็นเจ้าบ้านนี้ข้าเป็นคนให้ความเอื้อเฟื้อแก่เจ้าช่างไร้มารยาทนัก”

"วางอำนาจรึ"

ชายแปลกหน้าบ่นหน้าตาย มองหน้าบึ้งตึงของเยี่ยนชิงนิ่งๆ แล้วเหลือบสายตาไปที่ผีเสื้อซึ่งตอนนี้บินต่ำลงใกล้โต๊ะ

“ผีเสื้อนี่…” เขาเอ่ยอย่างครุ่นคิด “กินได้ไหม”

“….” เยี่ยนชิงนั่งนิ่งไปชั่วอึดใจ ไม่รู้จะรับมือความพูดจาหน้านิ่งสนิทนี้ได้เช่นไร ก่อนจะหลับตาลงกำหมดแน่นสะกดกลั้นอารมณ์

“ไปนอน!”

คำสั่งนั้นดังชัด เขาชี้ไปทางฟูกด้านในห้องอย่างไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเถียง ชายแปลกหน้าหรี่ตาเป็นเส้นตรงอย่างยียวนแต่ก็ยอมขยับตัวตามคำสั่ง

ผีเสื้อค่อยๆ บินโผออกไปทางหน้าต่างและหายลับในความมืด

เยี่ยนชิงปิดสมุดเบาๆ เป่าไฟตะเกียงจนเหลือเพียงควันลอยขึ้นช้าๆ ในอากาศเย็น ก่อนจะนั่งนิ่งอยู่ในความมืดชั่วครู่ รู้สึกเหมือนได้กลิ่นดอกพลับพลึงโชยมาอีดครั้งทำให้รู้สึกง่วงงุนจึงคลานเข้าไปมุดใต้ผ้าห่มนอนตะแคงหันหลังให้คนข้างๆ แล้วหลับลงอย่างง่ายดาย