ตอนที่ 10: เดทแรก

ตอนที่ 10: เดทแรก

วันนี้ท้องฟ้าสดใส ไม่มีเมฆฝนเลยพอพูดถึงฝนก็ทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนบ่ายทันที ฉันนี่ก็นะนึกยังไงถึงชวนผู้ชายขึ้นห้องแถมยังอนุญาตให้เขานอนค้างได้ด้วย ถ้าแม่รู้ฉันโดนตีก้นลายแน่ ๆ อ๊ะ ๆ ทุกคนคิดใช่ไหมว่าเราสองคนนอนเตียงเดียวกับแต่ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะ เฮียเขานอนที่โซฟากลางห้องนั่งเล่นที่พวกเราดูหนังด้วยกันเมื่อวาน

“หืม…ทำไมห้องถึงดูเงียบ ๆ นะ” ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วเดินตรงไปที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น

"หลับอยู่ยังไม่ตื่นนี่เอง คนอะไรขนาดหลับยังหล่อเลยจมูกก็โด่ง ปากก็สวย” ฉันพึมพำออกมาเบากลัวว่าถ้าเสียงดังจะรบกวนคนที่กำลังนอนอยู่

“เฮียหล่อมากไหมคะหนู”

“หล่อมาก เฮ้ย เฮียตื่นมาตั้งแต่ตอนไหนคะเนี่ย” ฉันมัวแต่เผลอมองความหล่อของเขาจนไม่ได้สังเกตว่าเขาตื่นนอนแล้ว จึงได้เผลอตอบคำถามของเขาไป แพ้เสียงในหัวตัวเองอีกแล้วฉัน

“ก็ตื่นตั้งแต่ที่หนู ที่หนูเปิดประตูออกมานั่นแหละค่ะ” ฉันได้โป๊ะแล้วโป๊ะอีก ทำเอาฉันอายจนอยากจะมุดหนีไปกับโซฟาเลย

“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” ฉันพูดพลางดึงเขาให้ลุกขึ้น ฉันพยายามที่จะดึงเขาขึ้นมาแต่เขาก็ไม่ยอมลุกขึ้น

“เฮียไหนเฮียรับปากหนูแล้วไงว่าจะพาหนูไปซื้อเม็ดขนุนกับฝอยทองหรือเฮียจะผิดสัญญากับหนู” ฉันพูดแล้วก็ปล่อยแขนเขา ยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยใส่เขา

“เฮียไม่ได้จะผิดสัญญากับหนูนะ แต่เฮียไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้วคะ เฮียรอคนเอาเสื้อผ้ามาส่งให้อยู่อย่างอนเลยนะคะหนู”

“ไม่งอนนะคะ” เข้าพูดแล้วยิ้มหวานส่งมาให้ทำแบบนี้ใครจะโกรธเขาได้นานกันล่ะ เดี๋ยวนะทำไมตอนนี้พฤติกรรมของเราสองคนถึงได้เหมือนคนเป็นแฟนกันขนาดนี้นะ

“งั้นเดี๋ยวเฮียลงไปเอาของก่อนนะคะ” ฉันพยักหน้าส่งให้เขาแล้วก็เดินเขาไปในครัวเพื่อที่จะทำอาหาร ทำข้าวต้มแล้วกันอากาศเย็นต้องซดข้าวต้มร้อน ๆ

            แก๊ก แก๊ก

ฉันได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันกลับไปเจอเฮียเขาถือกระเป๋าเสื้อผ้ามา แต่เดี๋ยวนะดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ชุดเดียวแล้ว

“เฮีย…นั้นอะไรเหรอคะเสื้อผ้าแค่ชุดเดียวทำไมใช้กระเป๋าใหญ่จัง” ฉันก็นะถามออกไปทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่น่าจะมีแค่ชุดเดียว

“ก็มันไม่ใช่แค่หนึ่งชุดไงคะหนู” พอเขาพูดจบมันทำให้ฉันรู้ได้เลยว่านอกจากเขาจะมีนิสัยที่กวน ๆ แล้วเขาเองก็มีนิสัยด้านที่เจ้าเล่ห์ด้วยเหมือนกัน

“คนเจ้าเล่ห์ จะเอาเสื้อผ้ามาไว้ที่ห้องหนูได้ไงคะเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ”

“หนูคะ ทำไมเราจะไม่ได้เป็นอะไรกันเราเป็นคนคุยกันแล้วนะ” พอเขาพูดจบฉันก็ได้แต่ทำหน้างงเข้าไปใหญ่ฉันไปตอบตกลงเป็นคนคุยเขาตอนไหน กว่าจะเข้าใจว่าเขามัดมือชก เขาก็เดินหนีเขาห้องน้ำไปแล้ว

“เฮียดิน คนเจ้าเล่ห์มัดมือชกกันแบบนี้เลยหรอ” ฉันทำได้แค่ตะโกนว่าเขาไล่หลังไป

เขาเข้าไปอาบน้ำสักพักก็ออกมา พร้อมกับแต่งตัวเรียบแล้ว เฮ้อ คนหล่อล่ะมั้ง แต่งชุดไหนก็ดูดีไปหมด

“หนู ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะจะได้ออกมาทานข้าว”

“รับทราบค่ะ เฮียทานก่อนก็ได้นะคะหนูอาบน้ำนาน”

“ไม่เอาคะ เฮียจะรอหนูออกมาทานพร้อมกัน” ฉันพยักหน้าตอบเขาเป็นการรับรู้แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที

ฉันใช่เวลาอาบน้ำเป็นชั่วโมงเลย เพราะว่าวันนี้ฉันต้องสระผมด้วยเลยใช้เวลานานมากกว่าปกติ ไหนกว่าจะเป่าผมให้แห้งแล้วไหนจะแต่งหน้าอีก

“เอ๋…ใส่ชุดไหนออกไปดีนะ ชุดนี้ก็สวยแต่มันสั้นไปนิด ชุดนี้ก็ดีแต่ก็ดูหวานไป เจอแล้วชุดนี้ดีกว่า เสื้อสายเดี่ยวเปิดไหล่สีขาวลายดอกไม้นิดหน่อยใส่คู่กับกระโปรงทรงเอสีชมพูอ่อน ไม่หวานไปแล้วก็ไม่เปรี้ยวไป” ฉันเลยตัดสินใจใส่ชุดนี้ออกไปเดทกับเขาแต่จะว่าไปแล้วก็เหมือนชุดคู่เลยเขาเองก็ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นกับกางเกงยีนส์ขายาว

“เสร็จแล้วค่ะ หนูสวยไหมคะเฮียดิน”

“สวยค่ะ หนูสวยมากจนเฮียไม่อยากให้หนูออกไปเลย หรือเราจะเปลี่ยนใจไม่ไปกันแล้วดีคะ”

“ไม่ได้สิคะ ไหนเฮียบอกว่าจะถือว่านี่เป็นเดทแรกของเราไงคะ” ฉันพูดแล้วหันไปยิ้มหวานส่งให้เขา

“นอกจากหนูอยากทานเม็ดขนุนกับฝอยทองแล้ว หนูมีแพลนอยากไปไหนอีกหรือเปล่าคะ”

            ด้านปฐพี

วันนี้น้องสวยมากจริง ๆ สวยจนผมแทบหยุดหายใจ สวยจนผมห่วงไม่อยากให้น้องออกไปไหนเลยกลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งน้องไปจากผม ผมถามน้องว่ามีแพลนที่อยากจะไปที่ไหนอีกนอกจากที่น้องจะไปซื้อเม็ดขนุนกับฝอยทอง แล้วน้องก็เสนอความคิดออกมาว่า

“เราไปดูหนังด้วยกันไหมคะแล้วก็หนูอยากไปซื้อหนังสือนิยาย”

“เอาสิคะ หนูอยากไปที่ไหนอยากทานอะไรก็บอกเฮียนะคะ เดี๋ยวเฮียจะพาไปทุกที่ที่หนูอยากไปเลย” ผมบอกน้องออกไปตามที่ใจผมคิดผมแค่อยากจะให้น้องมีความสุขกับสิ่งที่น้องอยากทำ

“ไม่ใช่ว่าที่ทำให้หนูตอนนี้เป็นแค่โปรโมชั่นหรอกนะคะ ถ้าเป็นแค่โปรหนูไม่เอาด้วยหรอกนะคะ” ดูน้องพูดสิ แต่ผมก็เข้าใจได้ เพราะผมกับน้องยังไม่ได้เป็นแฟนกัน ถ้าน้องจะคิดแบบนี้ก็ไม่แปลกเท่าไหร่

“เฮียเต็มใจทำให้ค่ะ ไม่ใช่แค่โปรแน่นอนเฮียไม่ได้ฝืนใจทำเลยแล้วจะทำแบบนี้ตลอดไปด้วยถึงวันไหนเราเป็นแฟนกันไม่ใช่แค่คนคุยเฮียก็จะทำแบบนี้ให้หนูเหมือนเดิม” ผมบอกน้องแล้วก็จ้องตาน้องไปด้วยให้น้องได้เห็นความจริงใจของผม

“เฮียทานข้าวไปเลยนะคะ หึ หึ” สุดท้ายน้องก็เป็นคนที่หลบสายตาก่อนตลอด

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มีคนมาเคาะประตูสงสัยน่าจะเป็นคนเอาของมาส่งน้องหรือเปล่า ผมเห็นน้องทำท่าจะลุกออกไปเปิดประตูแต่น้องยังทานข้าวไม่เสร็จผมจึงอาสาจะไปเปิดให้เองเพราะผมทานข้าวเสร็จแล้ว

“เดี๋ยวเฮียเปิดให้เองหนูทานต่อเลยค่ะ” ผมพูดจบก็ลุกออกไปเปิดประตูทันที แต่ที่ทำให้ผมตกใจก็คือคนที่อยู่หน้าประตูมากกว่า

“ไอ้ดิน มึงมาอยู่ห้องน้องกูได้ยังไง” เฮียวินเขาถามพร้อมกับถือของเดินเข้ามา

“เฮียไม่น่าถามผมนะ ผมว่าเฮียก็น่าจะรู้อยู่แล้ว”

“ไอ้ดิน น้องกูยังเด็กทำอะไรไว้หน้ากูบ้าง”

“เฮียสบายใจได้เลย ถ้าน้องยังไม่เป็นแฟนผมผมไม่ทำอะไรที่เกินขอบเขตหรอกเฮีย”

“เออดี ขอบใจมึงและกันที่ให้เกียรติน้องกู”

“เฮียดิน ใครมาหรอคะ”ถามผมนะแต่สายตาอยู่ที่อาหารบนโต๊ะ

“เฮ้อ…ยัยตัวแสบเดี๋ยวนี้กล้าดีนี่ กล้าพาผู้ชายขึ้นห้องแล้ว” ผมเห็นน้องสะดุ้งตกใจ ก็น่าตกใจอยู่หรอกเฮียแกเล่นไม่ให้ซุ่มให้เสียงแบบนั้น

“เฮียมันไม่ใช่แบบนั้นนะ คือเมื่อวานเฮียดินเขามาส่งหนูแล้วฝนตกหนูเลยให้มารอจนฝนมันหายตกแล้วค่อยให้เฮียดินกลับแต่ฝนมันไม่หายตกเฮียดินเลยต้องค้างที่นี่เฉย ๆ เองเฮีย” ผมหัวเราะในลำคอเบา ๆ กับท่าทีลนลานของน้อง น้องเลยส่งสายตามองค้อนมาให้ผม

“เฮียยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ร้อนตัวทำไม หึหึ”

“แล้วนี่จะไปไหนกันหรอ”

“ผมจะพาน้องไปเที่ยวเล่นหน่อยนะเฮีย เดี๋ยวเย็นจะพากับมาส่งให้อย่างปลอดภัยเลย”

“เออ ๆ ไปเถอะเดี๋ยวจะสายเอา ไอ้พวกนี้เดี๋ยวแม่บ้านก็มาเก็บเอง”

หลังจากเฮียไล่พวกผมออกมา พวกผมก็ออกเดินทางกันทันทีเลยผมเลยหันไปหาน้องแล้วถามว่าร้านที่น้องจะไปซื้อขนมอยู่ตรงไหน

“หนูร้านที่หนูอยากไปซื้อขนมมันอยู่ตรงไหนเหรอคะ บอกทางเฮียหน่อย”

“ไปตลาดสี่มุมเมืองค่ะ มีร้านประจำของหนูอยู่”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเฮียพาไป” ผมขับรถใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็ถึงตลาด

“ไปกันค่ะเฮียถ้าช้าเดี๋ยวหมด”

“ทำไมถึงมาตอนเช้าล่ะคะหนู”

“ก็ถ้ามาช่วงบ่าย อดแน่ค่ะเพราะร้านป้าแกขายดีมาก” สักพักเราก็เดินมาถึงร้านที่น้องบอก ร้านดูสะอาดและของดูน่าทานและที่สำคัญคนเยอะมากจริง ๆ อย่างที่น้องบอก

“ป้าคะ เอาเม็ดขนุนครึ่งโล ฝอยทองครึ่งโล ลูกชุบอีกสองร้อยบาทค่ะ” ลูกชุบลูกละห้าบาท

“อะหนู ทั้งหมดสี่ร้อยบาท เม็ดขนุนกับฝอยทองอย่างละหนึ่งร้อยบาท” ป้าแกบอกราคาเสร็จผมก็ยื่นแบงค์ห้าร้อยให้แก

“ป้าไม่ต้องทอนครับ ผมเอาขนมหม้อแกงห้าอัน” ขนมหม้อแกงกล่องละยี่สิบบาท

ผมรับของจากมือน้องมาแล้วเอามาถือเอาเอง ถึงมันจะไม่ได้หนักแต่ผมก็อยากทำให้น้อง พอมาถึงรถน้องก็เอาขนมทั้งหมดมาใส่กระติกใหญ่ ๆ ที่เก็บความเย็นข้างในมีน้ำแข็งที่น้องบอกให้ผมจอดแวะซื้อมาก่อนหน้านี้ ตอนแรกผมก็งงว่าน้องให้ผมเอากระติกมาทำไม

ผมขับรถออกไปเพื่อที่จะพาน้องไปที่ห้างเพื่อที่จะไปดูหนังและซื้อหนังสือที่น้องอยากได้ ผมเลยพาน้องมาที่ไอคอนสยาม

“ไปค่ะ เดี๋ยวเราไปจองคิวดูหนังไว้ก่อนแล้วไปซื้อหนังสือกัน” ผมบอกน้องแต่อยู่ ๆ น้องก็บอกว่า

“เฮียหนูไม่อยากดูหนังแล้ว เรากลับไปดูหนังที่ห้องดีไหม”

“ได้สิ งั้นเราไปซื้อหนังสือกันดีกว่า”

“ไปค่ะเฮีย ซื้อเสร็จเราค่อยไปหาอะไรทานกันนะคะ”

พวกเราเดินกันไปจนถึงร้านหนังสือร้านหนึ่งเข้า ดูเหมือนน้องจะชอบอ่านพวกหนังสือนิยายมาก เพราะว่าในมือของน้องมันไม่ใช่แค่หนึ่งเล่ม แต่ตอนนี้มันไปถึงห้าเล่มแล้ว และดูเหมือนน้องจะตั้งใจเลือกมากผมเลยไม่กล้ากวนน้อง หลังจากนั้นผมกับน้องก็เดินไปจ่ายตังแล้วผมก็ถามน้องว่าอยากทานอะไรไหม

“เฮีย ร้านนั้นดีไหมคะ ร้านอาหารไทย”

“งั้นร้านนั้นก็ได้ค่ะหนู” แต่อยู่ ๆ น้องก็เรียกผมไว้แล้วบอกว่าขอเปลี่ยนร้าน

“เดี๋ยวค่ะเฮียหนูอยากทานร้านนั้นร้านอาหารญี่ปุ่น” ผมว่าน้องคงจะเห็นอะไรดี ๆ เข้าแล้วเลยรีบเดินตรงดิ่งไปทันทีแต่ก็เดินจับมือแล้วลากผมไปด้วย

“อะแฮ่ม…ว่าไงเพื่อนรัก” เป็นคำทักทายที่ธีมฟังก็คงขนลุก

“มึงมาได้ไงเนี่ย” ธีมถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พอผมหันไปก็ต้องตกใจเพราะคนที่เมื่อคืนประกาศความเป็นเจ้าของธีมคือลูกพี่ลูกน้องของผมเอง มันชื่อภาค เรียนวิศวะปีสอง ปีเดียวกับผมแต่ว่าคนละสาขาผมเรียนวิศวะยานยนต์ส่วนมันเรียนวิศวะคอม

“ไอ้ภาค ไงมึงบ้านช่องไม่รู้จักกลับบ้างเลยนะมึง”

“นั่งด้วยกันสิ แล้วอีกอย่างมึงหรือกูกันแน่ที่บ้านช่องไม่รู้จักกลับ”

“รู้จักกันเหรอคะ” น้องหันมาถามผมด้วยสีหน้าที่สงสัย

“ก็ต้องรู้จักมันสิคะหนู นี่ไอ้ภาคมันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฮียเอง”

“อ๋อ สวัสดีค่ะ พี่ภาคหนูเวฬานะคะเรียกว่าเวก็ได้ค่ะ เป็นเพื่อนของธีม”

“อ๋อครับ เป็นเพื่อนธีมแล้วก็เป็นว่าที่แฟนของไอ้ดินด้วยใช่ไหมครับ”

“เฮียอย่าไปแซวมัน เดี๋ยวข้าวปลาก็ไม่ได้กินกันพอดีเพราะมันมัวแต่เขิน”

“เฮ้อ…ว่าแต่กูไหนมึงบอกว่าจะเล่าให้ฟังไงเรื่องของมึงกับพี่เขาอะ”

“แดกก่อนเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง” แล้วภาคก็จัดการสั่งอาหารให้กับ

ธีมส่วนผมก็จัดการสั่งอาหารให้กับน้อง

“สรุปไปเจอกันตอนไหนหรอ”

“เปิดเทอม เทอมที่แล้ว” พอน้องได้ยินก็ยิ้มประชดให้เพื่อนตัวเองทันที

“แต่เสือกเก็บเงียบ ไม่บอกเพื่อนเลย มึงไม่กลัวพวกกูช็อกตายใช่ไหม”