ตอนที่ 13: เยือนบ้านแฟนครั้งแรก

ตอนที่ 13: เยือนบ้านแฟนครั้งแรก

หลังจากนั้นพวกเราก็กับถึงกรุงเทพเกือบบ่ายเพราะพวกเราแวะที่กันอีกนิดหน่อยแล้วก็แวะทานข้าวกันส่วนฉันที่ตอนแรกว่าจะนั่งอยู่เป็นเพื่อนเขากับเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีฉันก็ตื่นขึ้นมาตอนเราเข้ามาในกรุงเทพแล้ว

“หนูตื่นแล้วหรอคะตัวเล็ก” เขาเอ๋ยถามฉันด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล โดยที่สายตายังจดจ้องอยู่กับเส้นทางเบื้องหน้าอยู่

“ตื่นแล้วค่ะ เราจะไปไหนกันหรอคะ” ฉันถามเขาออกไปด้วยความสงสัยเพราะทางที่เขาพาฉันมามันไม่ใช่ทางกลับคอนโดของฉัน

“เราจะไปบ้านเฮียกันค่ะตัวเล็ก” หืม ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหมเขาบอกว่าจะพาฉันไปบ้านของเขา

“ฮะ ไปบ้านเฮียหรอคะ ไปทำไมคะ”

“ป๊ากับม๊าของเฮียอยากเจอหนูค่ะ หนูไม่ต้องกลัวนะคะพวกท่านใจดีมาก”

“ป๊าม๊าของเฮียจะชอบหนูหรอคะ หนูกลัวว่าพวกท่านจะไม่ชอบหนู”

“ตัวเล็กหนูไม่ต้องกังวลนะ ป๊าม๊าของเฮียต้องชอบหนูมากแน่ๆ”

“เฮียไม่ได้หลอกให้หนูดีใจเล่นใช่ไหมคะ” ฉันถามเขาออกไปเพราะด้วยความกังวลนิดหน่อยถึงเขาจะบอกว่าไม่ต้องกังวลก็ตาม

เขาขับรถมาสักพักก็ถึงบ้านที่มีขนาดใหญ่โตพอสมควรซึ่งไม่ต่างจากบ้านฉันเท่าไหร่ มีคนออกมาเปิดประตูรั่วให้พวกเราแล้วเขาก็ขับรถไปที่โรงรถดูท่าแล้วบ้านเขาจะชอบรถกันมากเพราะว่ารถราคาสูงเติมโรงรถไปหมด

“ไปกันค่ะตัวเล็กเราเข้าบ้านกันเถอะป่านนี้คงนั่งรอกันจนคอยาวแล้ว” ฉันไม่ได้ตอบแค่พยักหน้าส่งไปให้เขา จากนั้นเขาก็เดินมาจับมือของฉันแล้วพาฉันเดินตรงเข้าไปในบ้านทันที

“มาแล้วค่ะม๊า เฮียเขามาแล้วพาสาวมาด้วย” ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงดังโวยวายออกมาจากข้างในบ้าน ฉันเลยดึงมือเฮียเขาไว้

“ไม่มีอะไรหรอคะตัวเล็ก หนูไม่ต้องตกใจนะคะก็แค่เสียงยัยตัวแสบ”

“เฮียเรากลับกันก่อนดีไหม วันหลังค่อยมาใหม่” ฉันตั้งท่าจะหันหลังเดินกลับแต่เขากับจับฉันไว้เสียก่อน

“สายไปแล้วค่ะตัวเล็ก มาถึงที่นี่แล้วก็เข้าไปกันเถอะเดี๋ยวถ้ามีใครมาแกล้ง เดี๋ยวเฮียช่วยจัดการเองไม่ต้องกลัวนะคะ”

“ไม่ต้องมาพูดเลย จะให้เข้าไปก็เดินนำไปซิคะ มัวยืนพูดอยู่ได้” ฉันพูดกับเขาด้วยท่าทีที่หมั่นไส้เขานิดหน่อย

“ป๊าครับม๊าครับ สวัสดีครับ”

“อะ…เออสวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า”

“สวัสดีจ้ะ หนูเวเดินทางมาเหนื่อยไหมคะลูก มา ๆ มานั่งตรงนี้ก่อน” ฉันหันไปมองหน้าเขาเขาก็พยักหน้าส่งมาให้เหมือนบอกว่าให้ไปเถอะ ส่วนป๊าเขาก็หันหน้ามารับไหว้แล้วพยักหน้าให้ฉัน

“หนูไม่เหนื่อยเลยค่ะ คนที่เหนื่อยน่าจะเป็นเฮียดินมากกว่าคะคุณป้าเพราะเฮียเขาเป็นคนขับรถทั้งขาไปแล้วก็ขากลับ” ฉันหันไปบอกม๊าเขา

“หืม ไม่เอาไม่เรียกป้าคะลูกเรียกม๊าคะแล้วหนูไม่ต้องไปห่วงเขาหรอกค่ะลูก แค่ถ้าเหนื่อยก็ดูแลหนูไม่ได้แล้วคะลูก เราเหนื่อยไหมตาดิน”

“ครับ ๆ ผมไม่เหนื่อยเลยครับม๊า”

“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ หนูชื่อสายน้ำนะคะหรือจะเรียกว่าน้ำก็ได้ค่ะเป็นน้องสาวเฮียดิน”

“สวัสดีค่ะน้องน้ำ เราเคยเจอกันที่ไหนไหมคะทำไมพี่รู้สึกคุ้นหน้าเราจังเลย”

“ก็ต้องคุ้นหน้ากันซิคะ พี่เวก็พี่เคยไปถ่ายรูปให้กับพวกดาวเดือนคณะเมื่อเทอมที่แล้วไงคะ หนูก็เป็นหนึ่งในนั้น หนูเป็นดาวคณะศิลปกรรมค่ะ”

“อ๋อ..พี่นึกออกแล้วตอนนั้นเป็นเราที่ช่วยพี่เอาไว้ ไม่งั้นพี่แย่แน่ๆ เลย”

“หืม น้ำเราไปช่วยพี่เขาตอนไหนแล้วเรื่องอะไร” คนข้าง ๆ ฉันนี่สิพอได้ยินก็หันไปซักไซ้น้องสาวของตัวเองใหญ่เลย

“เฮียดินคะ ตอนนั้นหนูลืมกล้องไว้แล้วน้องเขาเอามาคืนให้เฉย ๆ แค่นั้นค่ะไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไร”

“ใช่ค่ะ เฮียดินไม่มีใครมาทำร้ายพี่สะใภ้หรอกค่ะสบายใจได้” น้ำช่วยฉันยืนยันอีกเสียงนึง

“เจ้าดิน” เสียงของป๊าเฮียเรียกเขา

“ครับป๊ามีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เราต้องดูแลน้องดี ๆ นะ แล้วก็ให้เกียรติน้องเขามาก ๆ ด้วยอย่าทำให้น้องเขาเสียใจ ในเมื่อเราเลือกที่จะรักน้องเขาแล้ว ก็ต้องดูแลเขาให้ดี ๆ เขาเองก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่นึกถึงหน้าพวกท่านด้วยถ้ามีเวลาก็เขาไปหาพ่อแม่น้องเขาสักหน่อยนะลูก บอกพวกท่านให้รับรู้สักหน่อยจะได้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ของผู้ใหญ่ หนูเวถ้าเจ้าดินรังแกหรือทำให้เสียใจก็มาบอกป๊ากับม๊านะ เดี๋ยวป๊ากับม๊าจะจัดการให้เองลูก อ๋อ แล้วเรียกป๊าเหมือนพี่เขาเถอะไม่ต้องเรียกลุงหรอก” อ่า..ป๊าเขาก็ใจดีเหมือนกับที่เฮียบอกไว้เลย

“ค่ะป๊าค่ะม๊า หนูขอบคุณป๊ากับม๊ามาก ๆ เลยนะคะที่เอ็นดูหนู” ม๊าเขาก็เอามือมาลูบที่หัวของฉันเบา ๆ

“หนูไม่ต้องกังวลนะลูก ลูกชายม๊ารักใครป๊ากับม๊าก็รักด้วย”

การที่ได้รับการต้อนรับจากครอบครัวของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าแฟนถึงแม้ว่าฉันกับเขาจะพึ่งคบกันก็ตาม มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ๆ เลย

            ด้านปฐพี

ตอนที่บอกน้องว่าจะพามาเจอป๊ากับม๊าดูน้องตกใจและเป็นกังวลมากน้องคงกลัวว่าครอบครัวผมจะไม่ชอบแต่น้องคงไม่รู้ว่าพวกเขาเฝ้ารอที่จะเจอน้องหลังจากที่รู้เรื่องราวว่าน้องเป็นผู้หญิงคนแรกที่มาตามจีบผมและผมไม่ได้ปฎิเสธออกไปทันที พวกเขาถึงเฝ้ารอที่อยากจะเจอน้องจนวันนี้เป็นวันดีที่ผมจะพาน้องไปเจอพวกเขา

“หนูเว หนูมาชอบเจ้าลูกชายที่หน้าดุของม๊าได้ยังไงคะลูกคนอื่นเขาพากันวิ่งหนี แต่ทำไมหนูถึงวิ่งใส่อย่างเดียวเลยคะลูก” ดูม๊าผมพูดแต่ละอย่างสิจะพูดด้านดี ๆ ของลูกชายตัวเองให้สาวฟังก็ไม่ได้

“นั่นสิคะพี่เว ขนาดหนูยังกลัวเฮียเลย เดินใกล้ ๆ ยังขนลุกเลย”

“สายน้ำก็เรามันดื้อเฮียก็เลยต้องดุเราสิ อย่าว่าแต่เฮียเลยเราเองก็โดนเฮียเพลิงกับเจ้ายุบ่นอยู่เลยนี่”

“เฮียอย่าเอาความจริงมาพูดนะ อายเขาพูดออกมาได้ยังไง”

“น้องน้ำคะ ไว้วันหลังเราไปชอปปิงด้วยกันนะคะพี่อยากมีเพื่อนชอปด้วยกัน”

“เอาสิคะ ม๊าไปด้วยกันไหมคะเราไม่ค่อยได้ไปชอปด้วยกันเลยช่วงนี้เพราะป๊าเอาแต่ยึดม๊าเอาไว้คนเดียว”

“เออ…ป๊าครับคราวที่แล้วที่เฮียเพลิงเรื่องงานประมูลเพชรสักอย่างผมเลยมาถามป๊าว่าจะพาม๊าไปไหมครับ”

“อืม…ป๊าว่าจะพาม๊าเราไปอยู่ว่าแต่เรามาถามป๊าทำไมหรอปกติไม่เคยเห็นเราสนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่”

“ผมว่าจะให้ป๊ากับม๊าช่วยดูสร้อยเพชรให้ผมสักเส้นนึงครับเอาที่เหมาะกับน้องผมอยากเอาให้น้องสักเส้นนึงครับเอาที่ขนาดไม่ใหญ่น้องไม่ชอบอะไรใหญ่ ๆ ครับ” ผมนึกได้จึงถามป๊าไปเพราะผมก็อยากไปประมูลให้น้องสักเส้นแต่ติดที่วันนั้นผมมีเรียนเลิกดึกเลยไม่ได้ไปกับป๊าม๊าด้วย

“ได้เดี๋ยวป๊ากับม๊าจะช่วยดูให้”

“ขอบคุณครับป๊า” ป๊าพยักหน้าให้ผมพอคุยกับป๊าเสร็จผมจึงหันไปมองน้องกับน้องสาวและม๊าของผม

“ที่เราเคยบอกว่าจะหาผู้หญิงที่เหมือนม๊าป๊าว่าเราได้ผู้หญิงที่เหมือนม๊ามาก แล้วเราก็รักษาเอาไว้ให้ดี ๆ นะ”

“ป๊าไม่ต้องห่วงหรอกครับผมว่าพวกเราไปกันเถอะครับ” หลังจากนั้นผมกับป๊าก็เดินกับไปหาน้องกับม๊า

“หนูเว วันนี้นอนค้างที่นี่เถอะนะคะลูกม๊ากับน้องเหงา พี่เขาก็นานทีกลับบ้านปกติเขาก็อยู่แต่คอนโด” ดูม๊าเขาพูดจาใส่ร้ายผมนะ ผมพึ่งกลับบ้านเมื่อไม่นานมานี่เอง

“ม๊าครับ เท่าที่ผมจำได้ผมพึ่งกลับบ้านมาเมื่อกี้วันก่อนเองนะครับม๊ามาใส่ร้ายผมแบบนี้ไม่ได้นะครับ” ผมพูดทีเล่นทีจริงกับม๊า

“ชั่งเถอะ น้องน่าจะเหนื่อยแล้วเราพาน้องขึ้นไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวเย็นค่อยลงมาทานอาหารหรือว่าตอนนี้หนูหิวก็บอกได้นะคะลูก เดี๋ยวมาให้แม่บ้านเขาทำอาหารง่าย ๆ ให้ทาน”

” ไม่เป็นอะไรคะม๊า น้องตอบมาไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่”

หลังจากนั้นผมก็พาน้องมาที่ห้องนอนของผม ห้องของผมจะเป็นโทนสีดำซึ่งจะแตกต่างกับห้องของน้องที่เป็นแบบมินิมอล พอผมปิดห้องออกมาน้องเห็นห้องก็ถามผมออกมาทันที

“เฮียคะ นี่คือห้องของเฮียหรอคะ เฮียชอบสีดำหรอคะ”

“ทำไมหนูถึงคิดว่า เฮียชอบสีดำหรอคะ”

“ก็ห้องเฮียออกโทนสีดำ ผ้าปูกับผ้าห่มก็สีคำแม้กระทั่งม่านก็เป็นสีดำด้วยเหมือนกัน

“ใช่คะเฮียชอบสีดำเพราะมันไม่ค่อยเปื้อนง่ายเหมือนสีอื่น ๆ”

“หนูนอนพักก่อนนะคะ เดี๋ยวเฮียขอทำงานก่อนนะคะ” น้องไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ได้แต่พยักหน้าส่งมาให้

ผมทำงานไปได้สักพักพอหันกับมาก็เห็นน้องหลับไปแล้ว ช่วงนี้น้องนอนบ่อยมาก สงสัยว่าจะไม่ค่อยไม่สบายหรือเปล่าแต่พอวัดไข้ก็ปกติไม่มีไข้เลยสักนิด ผมเลยปล่อยให้น้องนอนต่อไปอีก

            ครืด ครืด ครืด (กลุ่มเสือสามกระต่ายหนึ่ง)

เสียงโทรศัพท์ของผม ผมปิดเสียงไว้เผื่อน้องนอนจะได้ไม่กวนน้องนอน น่าจะเป็นไอ้พวกนั้นที่โทรมาถามผลงานล่ะมั้ง

“ฮัลโหล มีอะไรกันหรือเปล่า”

“ไม่อะไรหรอกพวกกูแค่จะมาถามผลว่าเป็นยังไงบ้างน้องตอบตกลงใช่ไหม” เป็นไอ้อาทิตย์เจ้าเก่าเจ้าประจำที่ขี้เสือกมาก ๆ

“เสือกจริง ๆ นะมึง กูไม่อยากจะบอกมึงหรอชอบแซวไม่เลิก”

“เออ ต้องขอบคุณมึงเลยไอ้แทนถ้าเมื่อวานมึงไม่บอกกู กูอาจจะถูกน้องปฎิเสธก็ได้”

“แหม ต่างกับคนละคนเลยนะเมื่อคืนบอกกลัวน้องเขาปฏิเสธอย่างงั้นอย่างงี้ ที่ตอนนี้ทำหน้าระรื่นใหญ่เลยนะ”

“เวนิสผัวมึงไม่อยู่หรอ ถึงได้กวนกูไม่เลิกแบบนี้”

“ผัวกูอะอยู่ แต่กูหมั่นไส้มึงคะถึงได้ออกมาพูดบ้าง หรือกูพูดไม่ได้ล่ะ แต่ถึงจะพูดไม่ได้กูก็จะพูดมีไรไหม” วันนี้ขอยกให้เวนิสเป็นผู้หญิงที่กวนตีนมากเลย

“หืม…เฮียดินคุยกับใครหรอคะ” เหมือนพวกมันและก็ผมจะพูดเสียงดังไปหน่อยเลยทำให้คนที่กำลังนอนตื่นขึ้นมา

“คุยกับพวกหมาบ้าค่ะตัวเล็ก แล้วหนูลุกออกมาทำไมคะไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะคะ”

ผมพูดจบน้องก็เดินมาถึงผมพอดี แล้วก็มานั่งที่ตักผมพร้อมกับเอาหน้าซุกที่อกผมแล้วพูดด้วยเสียงงัวเงียว่า

“อือ ก็เฮียดินไม่อยู่หนูสะดุ้งตื่นมาก็ไม่เจอเฮียเลยเดินออกมาข้างนอก

“โอเคค่ะงั้นเราไปนอนพักกันก่อนเนอะ เออพวกมึงแค่นี้ก่อนนะไว้ค่อยคุยกันใหม่”

“ผมพูดจบก็กดวางสายแล้วอุ้มน้องไปนอนบนที่นอนแล้วถามน้องว่าทำไมวันนี้ถึงนอนบ่อยจังน้องเลยบอกว่าใกล้เป็นประจำเดือนเลยเป็นแบบนี้แล้วผมกับน้องก็หลับไปพร้อมกัน