로그인ความเจียมเนื้อเจียมตัวและวินัยที่เคร่งครัดของเขา ทำเอาแม่อุสาและคุณปภัสราที่คอยลอบส
“พลอย... พี่ขออยู่ด้วยคนไม่ได้เหรอ” ปฐวีตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีหยดสุดท้าย เอ่ยปากขอร้องหน้าด้านๆ“พี่รู้ว่าพี่ไม่มีสิทธิ์ แต่พลอยกับแม่อุสาเลี้ยงลูกกันแค่สองคน มันเหนื่อยมากนะ เด็กแรกเกิดตื่นมาร้องกินนมทุกสองชั่วโมง พลอยเพิ่งฟื้นตัว ร่างกายจะรับไม่ไหวนะคนดี”“ฉันทนได้ค่ะ ตอนที่ฉันท้องแก่ ฉันก็ทนมาแล้ว” พลอยจันทร์ตอกกลับนิ่มๆ แต่เจ็บลึก“พี่รู้... พี่มันแย่” ปฐวีหน้าเจื่อน แต่ก็ยังหน้าด้านสู้“แต่ให้พี่ช่วยเถอะนะ ให้พี่เป็นคนชงนม เปลี่ยนผ้าอ้อม ซักผ้าถูบ้าน หรือเป็นทาสรับใช้ก็ได้! ขอแค่ให้พี่ได้อยู่ดูแลพลอยกับลูก พี่สัญญาว่าพี่จะไม่แตะต้องตัวพลอย พี่จะนอนบนโซฟา จะไม่เข้าไปกวนในห้องนอนเลย... ให้พี่ชดใช้เถอะนะพลอย”ร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงบนพื้นพรมตรงหน้าหญิงสาว สองมือหนายกขึ้นพนมไหว้อย่างคนหมดหนทาง.ผู้อำนวยการโรงพยาบาลและศัลยแพทย์ ยอมลดตัวลงมาขอสมัครเป็น ‘คนรับใช้’ ในคอนโดของตัวเอง! พลอยจันทร์มองท
“ถ้าเขาอยากไปส่ง ก็ให้เขาขับรถไปส่งที่คอนโดก็ได้ค่ะคุณท่าน” คำอนุญาตนั้นทำให้คุณปภัสรายิ้มกว้าง นางรีบพยักพเยิดหน้าส่งซิกให้ลูกชายที่ยืนรออยู่ด้านนอก ปฐวีที่เห็นสัญญาณจากมารดารีบยืดตัวตรง ใบหน้าที่เคยอมทุกข์สว่างวาบขึ้นมาทันทีเมื่อทุกคนจัดการข้าวของเสร็จเรียบร้อย พลอยจันทร์ก็เดินนำหน้าออกมาจากห้องพักฟื้น โดยมีอุสาอุ้มหลานชายเดินตามหลัง ทันทีที่ก้าวพ้นประตู หญิงสาวก็หยุดเดิน และทอดสายตามองไปยังผู้ชายที่ยืนถือคาร์ซีทอยู่ห่างออกไปสิบเมตรปฐวียืนนิ่ง ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้ เขารอให้เธอเดินมาหา หรือไม่ก็รอให้เธอสั่ง พลอยจันทร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานพอให้เขาได้ยินชัดเจน“คุณหมอคะ...”“ครับ พลอย” ปฐวีขานรับเสียงสั่น“กฎข้อที่หนึ่ง... เรื่องระยะห่างสิบเมตร” พลอยจันทร์เว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ ทำเอาคนฟังใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม“ฉันยกเลิกค่ะ... ขยับเข้ามาใกล้ๆ ลูกได้แล้ว จะให้ลูกนั่งคาร์ซีทไม่ใช่หรือคะ”ประโ
หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับทอประกายอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ ยื่นห่อผ้าสีฟ้าส่งไปตรงหน้าเขา โลกทั้งใบของนายแพทย์ปฐวีหยุดหมุนไปในวินาทีนั้น...ชายหนุ่มค่อยๆ ยื่นสองมือที่สั่นระริกออกไปรับร่างของทารกน้อยมาสู่อ้อมกอด ทันทีที่น้ำหนักตัวของเด็กชายปกป้องทิ้งลงบนท่อนแขน วินาทีที่ความอบอุ่นจากกายเนื้อเล็กๆ แผ่ซ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจ... ปฐวีก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป“ฮึก... ลูก... ปกป้องของพ่อ”ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าพลอยจันทร์ (เพื่อกันไม่ให้ตัวเองทำลูกหลุดมือเพราะขาที่อ่อนแรง) ชายหนุ่มกอดประคองร่างของทารกน้อยไว้แนบอก ก้มหน้าลงซบกับห่อผ้า ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร หยาดน้ำตาลูกผู้ชายร่วงหยดลงบนผ้าห่มสีฟ้าหยดแล้วหยดเล่า“พ่ออยู่นี่แล้วลูก... พ่ออยู่นี่... ขอโทษนะลูก ขอโทษที่พ่อให้หนูรอนานขนาดนี้.พ่อรักหนูนะลูก พ่อรักหนูที่สุดในโลกเลย” ปฐวีพร่ำบอกรักและขอโทษลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จมูกโด่งสันกดจูบลงบนหน้าผากเล็กๆ ผิวแก้มยุ้ยๆ และมือจิ๋วๆ ที่กำเข้าหากันแน่น สัมผัสจากปลายนิ้ว
ความเจียมเนื้อเจียมตัวและวินัยที่เคร่งครัดของเขา ทำเอาแม่อุสาและคุณปภัสราที่คอยลอบสังเกตการณ์อยู่ถึงกับน้ำตาซึมด้วยความเวทนา แม้กระทั่งพยาบาลทั้งวอร์ดก็ยังอดสงสารผู้อำนวยการโรงพยาบาลไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอร้องพลอยจันทร์ เพราะรู้ดีว่าบาดแผลในใจของหญิงสาวนั้นลึกเพียงใดเช้าวันพฤหัสบดี เป็นวันที่พลอยจันทร์ได้รับข่าวดีที่สุดในชีวิต เมื่ออาจารย์หมอเด็กเดินมาแจ้งว่า อาการของเด็กชายปกป้องแข็งแรงพอที่จะออกจากตู้อบ ย้ายไปอยู่เตียงเด็กอ่อนธรรมดา และพร้อมที่จะให้คุณแม่ ‘อุ้ม’ ได้อย่างเต็มที่แล้ว!พลอยจันทร์น้ำตาร่วงด้วยความปีติยินดี หญิงสาวรีบไปล้างมือ สวมชุดปลอดเชื้อ และเดินเข้าไปในห้อง NICU ด้วยหัวใจที่เต้นรัว พยาบาลค่อยๆ อุ้มร่างอวบอ้วนของทารกน้อยวัยหนึ่งเดือนนิดๆ ส่งสู่อ้อมอกของคนเป็นแม่ วินาทีแรกที่ความอบอุ่นของสายเลือดสัมผัสแนบชิดกับหน้าอก พลอยจันทร์ก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เธอโอบกอดร่างเล็กๆ นั้นไว้ราวกับเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลก ก้มลงจูบหน้าผาก ซุกไซ้แก้มยุ้ยๆ ที่มีกลิ่นหอมละมุนของแป้งเด็ก
“ฉันแค่มาให้ทานหมาจรจัดที่มันน่าสงสารเท่านั้นแหละค่ะ กินซะ แล้วก็อย่ามาทำตัวเรียกร้องความสนใจแถวนี้อีก ถ้าคุณอยากจะดูหน้าลูก คุณก็แค่ทำเรื่องขออนุญาตในฐานะ ‘แพทย์’ ที่ช่วยชีวิตเขา... ไม่จำเป็นต้องมายืนทรมานตัวเองเป็นคนบ้าแบบนี้” คำพูดของเธอทำเอาปฐวีชะงัก ชายหนุ่มก้มหน้ามองแซนด์วิชในมือ รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว... ใช่สินะ เขาเป็นได้แค่ ‘หมอ’ ที่ช่วยชีวิตเด็ก ไม่ใช่ ‘พ่อ’ ที่เธอจะยอมรับ“พี่เข้าใจแล้ว...” ปฐวีพึมพำเสียงแผ่ว“พี่จะไม่ทำให้พลอยลำบากใจอีก... แค่พลอยอนุญาตให้พี่เข้าไปดูลูกใกล้ๆ ในฐานะอะไรก็ได้ พี่ก็ดีใจที่สุดแล้ว” พลอยจันทร์มองท่าทีที่ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงของเขาด้วยความรู้สึกปวดหนึบในอก ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เขาไม่ใช่หมอปัฐจอมเผด็จการที่คอยบีบบังคับเธออีกต่อไป แต่เขาคือผู้ชายที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากเธอเอ่ยปากขับไล่“เอกสารบ้าบอที่คุณสอดใต้ประตูมาให้ฉัน...” พลอยจันทร์เปลี่ยนเ
“พลอยไม่ได้บังคับให้เขามายืนตรงนี้นะคะคุณท่าน” พลอยจันทร์ตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับแกว่งไกวอย่างรุนแรง“แม่รู้ลูก... แม่ไม่ได้บังคับให้หนูพลอยยกโทษให้มันหรอกนะ ความผิดมันหนักหนาเกินกว่าจะให้อภัยง่ายๆ” คุณปภัสราลูบไหล่ลูกสะใภ้เบาๆ“แต่แม่แค่อยากบอกหนูว่า... บางครั้ง การให้อภัย มันไม่ได้แปลว่าเรายอมแพ้ หรือยอมให้เขากลับมาทำร้ายเราได้อีก แต่มันคือการ ‘ปลดปล่อย’ ตัวเราเองจากความเกลียดชังต่างหากล่ะลูก.ลองทบทวนดูให้ดีนะ ว่ากำแพงที่หนูสร้างไว้ มันขังเขาหรือมันกำลังขังตัวหนูเองกันแน่”คำพูดของคุณปภัสราดังก้องอยู่ในหัวของพลอยจันทร์ตลอดทั้งวัน หญิงสาวกลับมาที่ห้องพักฟื้น นั่งมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุโฉนดที่ดิน ทรัพย์สินและพินัยกรรมทุกอย่างของปฐวีที่เขายกให้เธอและลูก... เขายอมสละทุกอย่างจริงๆ ยอมแม้กระทั่งชีวิตและศักดิ์ศรีของตัวเอง เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง อากาศในโรงพยาบาลเย็นเฉียบ พลอยจันทร์เ







