งานวิวาห์ของคุณหนู

ตอนที่2

งานวิวาห์ของคุณหนู

         งานแต่งานถูกจัดขึ้นหลังจากที่หนูนายอมตกลงไม่ถึงเดือน เพราะทางภูษิตยินยอมพร้อมใจตั้งแต่แรก เพราะแอบชอบหนูนามาตั้งนาน โดยที่ตัวหญิงสาวไม่เคยรู้เลย

          กนกวรรณไม่คิดว่าข่าวการแต่งงานของลูกสาวเธอจะโด่งดังไปทั่วภาคเหนือ บรรดาเชื้อเจ้าเก่า พ่อเลี้ยงจากจังหวัดต่าง นักการเมืองท้องถิ่นต่างก็ถูกพ่อเลี้ยงเชิญมาร่วมงาน กนกวรรณอดคิดไม่ได้ ว่านี่คือการประกาศตัวว่าพ่อเลี้ยงชนินทร์กำลังมีใบเบิกทางในวงราชการ

          “ตื่นเต้นเหรอ”

          เจ้าบ่าวที่สาวๆทั้งจังหวัดต่างหมายปอง ถามเจ้าสาวเพราะสัมผัสได้ถึงมือที่สั่นของหนูนาเมื่อเขาจับมือเธออยู่กลางเวที

          “พี่ภูคะ หนูนาตาลายไปหมดเลย”

          ปกติก็ไม่ใช่สาวสังคม เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับต้องมายืนบนเวที ที่ข้างล่างเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย หญิงสาวรู้สึกตื่นคนจนคล้ายจะเป็นลม

          “จับมือพี่ไว้ มองหน้าพี่ ไม่ต้องมองคนอื่น เดี๋ยวไม่นานงานก็จะเลิกแล้ว”

         ชายหนุ่มมองเจ้าสาวของเขาเป็นเด็กน้อยที่แสนจะอ่อนแอน่ารักในความคิดของเขาเสมอ ความจริงแล้วภูษิตเองก็มีผู้หญิงที่คบหาอยู่หลายคน แต่เขาก็ไม่ยอมแต่งงานกับใคร จนพ่อเลี้ยงชนินทร์มาขอร้องให้เขาแต่งงานกับหนูนา เขาก็ตอบตกลงทันที เพราะเป็นรักครั้งแรกของเขา ที่เขายังไม่เคยลืมเลย

          งานแต่งงานจบลงด้วยพิธีส่งตัวเข้าหอ นาทีนี้หนูนาตื่นเต้นที่สุดเพราะเธอเขียนนิยายแนวคลุมถุงชนมาหลายเรื่อง หญิงสาวจึงจินตนาการไปก่อน ว่าเจ้าบ่าวของเธอต้องทำแบบนั้นแบบนี้ จนเผลอหน้าแดงออกมาเมื่อเหลือเพียงสองคนในห้อง

          “เป็นอะไรหน้าแดง นั่งอมยิ้มคนเดียวคิดอะไรกับพี่ อย่าบอกนะว่า....”

          เจ้าบ่าวลากเสียงทำหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้มลงมาจูบที่แก้มขาวของเจ้าสาวร่างบางที่กำลังนั่งแกะผมอยู่บนเตียงนอน

          “ไปเลยพี่ภูไปอาบน้ำเลย ไม่ต้องมาทำเป็นแซว ”

          ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะเคยเจอผู้ชายหอมก็ครั้งนี้แหละ แต่ถ้านับตอนเด็ก ๆด้วย หนูนาโดนภูษิตหอมแก้มบ่อยมาก โดยเฉพาะเวลาเธอวิ่งไม่ทันทั้งสามคนเวลาเล่นไล่จับ นิ๊กและสมิตาน้องสาวคนเดียวของภูษิต จะพากันวิ่งหนีไวมาก หนูนาไม่เคยจับสองคนนี้ทัน สุดท้ายก็ร้องไห้ และจบลงด้วยการโดนหอมแก้มหนึ่งทีและภูษิตก็จะยอมเป็นคนไล่จับเอง

          หนูนาพยายามที่จะถอดชุดเจ้าสาวให้ได้ก่อนที่เจ้าบ่าวของเธอจะออกจาห้องน้ำ แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ จนในที่สุดภูษิตเองต้องออกมาจัดการให้

          “พอแล้วค่ะพี่ภู เดี๋ยวหนูนาไปจัดการต่อเองในห้องน้ำ นอนหลับฝันดีนะคะ”

          ภูษิตมองเจ้าสาวของเขาที่รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างอมยิ้ม ตัวเขาเองก็เขินไม่ต่างกัน ถึงแม้จะเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาบ้างตาปกติของผู้ชายอายุสามสิบแล้ว แต่นี่คือหญิงสาวที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กและเป็นรักแรกของเขาในความทรงจำ

         

          หนูนาพยายามอาบน้ำให้นานที่สุด เหมือนที่นางเอกในนิยายของเธอทำ แต่ด้วยความเหนื่อยจากงานแต่ง เธอก็เริ่มจะง่วงแล้ว จึงต้องยอมออกจากห้องน้ำ

          “นึกว่าคืนนี้พี่ต้องเข้าไปนอนในห้องน้ำด้วยเสียอีก”

          ภูษิตกึ่งนั่งกึ่งนอน กระดิกเท้าไปมารอเจ้าสาวของเขาอย่างอารมณ์ดี

          “เครื่องสำอางมันลบออกยากค่ะ เลยนานหน่อย หนูนาว่าพี่ภูนอนก่อนเลยก็ได้นะคะ”

          หญิงสาวยังคงนั่งหวีผม หาเรื่องทำนู่นทำนี่ไม่ยอมมานอนสียที

         “ที่กำลังทำอยู่นี่ เลียนแบบนางเอกในนิยายที่เขียนอยู่หรือเปล่า”

          คนตัวใหญ่แซวนักเขียนที่หวีผมไม่ยอมเลิกเสียที แถมยังทาแป้งที่หน้าไม่รู้กี่รอบแล้ว

          “ก็หนูนายังไม่เสร็จเลย ผมมันหวียาก พี่ภูง่วงก็นอนก่อนเลยค่ะ”

          “แล้วในนิยาย มีตอนที่พระเอกรอไม่ไหวแล้วอุ้มนางเอกมาปล้ำบนเตียงไหม”

          สิ้นเสียงเจ้าของของคำพูดก็เดินมาถึงตัวเจ้าสาวจอมเล่นตัว ก่อนจะช้อนอุ้มตัวเธอลงมานอนบนเตียง

          “อย่าเพิ่งนะคะพี่ภู”

          “อะไรกัน นี่เราแต่งงานกันแล้วนะ” ชายหนุ่มเริ่มขึงขัง

          “หนูนาหมายถึง ปิดไฟก่อนค่ะ”

          เมื่อไฟในห้องนอนถูกปิดลง ลมพัดโชยแห่งความหวานหอมในคืนแต่งงานก็เริ่มขึ้น สัมผัสนุ่มนวลเพื่อถนอมร่างเล็กไม่ให้บอบช้ำค่อยๆจูบพรหมไปทั้งตัว

          นิยายของหนูนาหลายเรื่องก็มักจะมีฉากแบบนี้ แต่นี่ไม่ใช่นิยาย เสียวจริง สุขจริง ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติพาไป ไม่ถูกปรุงแต่งให้เกินงาม เพราะเจ้าบ่าวยังไม่อยากให้เจ้าสาวของเขาต้องตกใจและรู้สึกกลัว เพราะมันคือครั้งแรกของเธอ

          ดอกไม้ที่ถูกสัมผัสกระตุ้นไปทั่วร่างกาย บานรอรับการเข้ามาดอมดมหาความสุขจากภุมริน

          เมื่อร่างกายของคนทั้งสองถูกรวมกันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันแล้ว ความเจ็บในตอนแรกของสาวในวัยบริสุทธิ์ ก็ค่อยๆ บรรเทาลงและถูกแปรเปลี่ยนเป็นสาวเสียวซ่านอิ่มเอมใจ จนทั้งคู่พากันลอยขึ้นสู่สวรรค์ประกาศตัวเป็นสามีภรรยากันอย่างหมดแรง

          “เจ็บไหม”

          ภูชิตกระซิบถามเจ้าสาวที่นอนหายใจแรงอยู่ในอ้อมกอดเขา

          หญิงสาวอายเกินกว่าจะตอบ ได้แต่พยักหน้าแทนและอยู่ดีๆ น้ำตามันก็ไหลออกมา

          “ร้องไห้ทำไม”

          ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมาจากเตียงนอนทันที เมื่อรู้สึกว่ามีน้ำตาของเจ้าสาวไหลมาโดนแขนเขา

          “หนูนาแค่คิดถึงแม่ คิดถึงป้าศรี คิดถึงพี่นิ๊ก และยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย ที่เราสองคนได้มาแต่งงานกัน”

          เมื่อได้ยินคำตอบชายหนุ่มค่อยสบายใจขึ้น เพราะเขาแอบกังวลอยู่ ว่าการยอมแต่งงานกับเขาในครั้งนี้หญิงสาวเต็มใจหรือโดนผู้ใหญ่บังคับกันแน่

          “คิดถึงก็ไปหา พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว วันนี้เป็นคืนแรกสำหรับหนูนา อะไรหลายๆอย่างในชีวิตเปลี่ยนไป แต่พี่เชื่อว่าอีกไม่นานพี่จะทำให้เจ้าสาวของพี่เลิกร้องไห้เพราะคิดถึงแม่ได้แน่นอน”

          การแต่งงานของทั้งคู่เหมือนการถูกบังคับที่ไม่ได้บังคับ เพียงแต่ทั้งคู่ไม่มีโอกาสได้เรียนรู้หรือสนิทสนมกันก่อน เพราะการสนิทกันในวัยเด็ก ในฐานะเพื่อนเล่น มันแตกต่างจากความสนิทสนมในฐานะคนรักหรือสามีภรรยา

          หนูนาเองก็เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง และถูกเลี้ยงมาอย่างคุณหนู ถึงแม้ครอบครัวจะไม่ได้มีฐานะ แตกต่างจาก          ภูชิตที่ถูกเลี้ยงมาอย่างสมบุกสมบัน ทำงานแทนบิดาได้เกือบทุกเรื่อง ถึงแม้จะมีฐานะและลูกน้องมากมายก็ตาม