บทที่ 1 ฉันยังไม่พอใจนะคะ

"อือ…" เสียงครางยาวเล็ดลอดออกมาท่ามกลางความเงียบในห้องนอน ขณะที่เอกชัยเพิ่งปลดปล่อยความต้องการของตัวเองเสร็จสิ้น

"สบายดีจัง" เอกชัยพูดพลางหายใจหอบเล็กน้อย ราวกับเพิ่งปลดภาระหนักออกจากตัว ต่างจากกัลยาที่ไม่ได้รู้สึกถึงจุดสุดยอดเลยแม้แต่นิดเดียว บนใบหน้าของเธอมีแต่ร่องรอยความผิดหวังลึก ๆ

"เสร็จแล้วเหรอคะ ทำไมเร็วจัง ยังไม่ถึงนาทีเลยมั้ง พี่เพิ่งเริ่มเองนะ" กัลยาบ่นพลางถอนหายใจยาว

หลายครั้งแล้วที่เธอบอกเขาตรง ๆ ว่าไม่เคยรู้สึกพึงพอใจเลยเวลาอยู่บนเตียงกับเขา เธอแทบไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่บอกได้ว่าเธอถึงจุดสุดยอดจริง ๆ แต่เอกชัยกลับทำเหมือนเรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ ขอแค่ตัวเองได้ระบายความต้องการก็พอ

"ฉันเหนื่อยนะ เมื่อกี้ฉันพยายามจะอึดแล้ว แต่ดันเสร็จเร็วไปหน่อย" พูดจบ เอกชัยก็ล้มตัวนอนข้างภรรยาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร

สีหน้าหงุดหงิดปนผิดหวังของกัลยาปรากฏชัดเจน ตลอดสองปีที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเอกชัย

ตลอดสองปีนั้น เธอไม่เคยรู้จักคำว่า 'ถึงจุดสุดยอด' จากการอยู่กับเขาเลย ความสุขทุกครั้งเกิดขึ้นเพียงฝ่ายเอกชัยเขาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกสบายใจหรือผ่อนคลายในเรื่องบนเตียงเลย

เอกชัยแทบไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอ เขาคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง ทำให้ชีวิตคู่ตลอดสองปีเริ่มจืดชืดลงเรื่อย ๆ สำหรับกัลยา แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะเธอเป็นคนเลือกผู้ชายคนนี้มาเป็นสามีเอง และตอนนี้ทั้งคู่ก็กำลังอยู่ในช่วงพยายามมีลูกด้วยกัน

ทั้งพ่อแม่ของเอกชัยและของกัลยา ต่างก็กดดันให้ทั้งคู่มีลูกโดยเร็วที่สุด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่ากัลยาจะตั้งครรภ์เลย

"พี่จะนอนเลยไหมคะ" กัลยาถามสามีที่เพิ่งกลับจากที่ทำงาน แล้วรีบขอให้เธอปรนนิบัติบนเตียง พอเสร็จสมดังใจต้องการ เขาก็นอนเหยียดยาวหลับตาทันที

"อือ ฉันง่วง เธอไปทำข้าวเย็นเถอะ ถ้าเสร็จแล้วค่อยมาปลุกฉัน"

กัลยาถอนหายใจเบา ๆ ลุกจากเตียง แล้วค่อย ๆ ใส่เสื้อผ้าทีละชิ้น

สายตาเธอมองไปทางเอกชัยที่หลับสนิทอย่างรวดเร็ว ทั้งที่เมื่อครู่นี้ศีรษะเขาเพิ่งจะแตะหมอนเท่านั้น

ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำพูดหวาน ๆ ใด ๆ ทำให้กัลยารู้สึกเหมือนไม่ได้รับความรักเลย

"ไปล้างตัวก่อนสิคะพี่ ทำไมถึงนอนเลยล่ะ"

"อือ…" เขาตอบรับในลำคออย่างไม่ใส่ใจนัก

พอแต่งตัวเสร็จ กัลยาก็เดินไปที่ประตูและเปิดออกไปด้านนอก ส่วนเอกชัยก็จมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราไปเรียบร้อย

เท้าของกัลยาหยุดลง เมื่อเห็นแม่สามียืนอยู่ตรงหน้าประตูครัว ผู้หญิงวัยกลางคนมองหน้าลูกสะใภ้ที่ดูอ่อนแรงด้วยสายตาเป็นห่วง

"เราเป็นอะไรไป กัลยา"

"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย" กัลยาตอบเสียงเบา ก่อนจะเดินไปทางตู้เย็น

ดาราเดินตามเข้ามาในครัว ช่วยหยิบจับวัตถุดิบเตรียมทำอาหารเย็นไปด้วย

ตั้งแต่เมื่อวาน ผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้ก็มาค้างที่บ้านเช่าขนาดสองห้องนอนของทั้งคู่

บ้านหลังนี้พวกเขาเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองเดือน อยู่ในโครงการหมู่บ้านชื่อเมลาติ เอกชัยตั้งใจว่าจะผ่อนซื้อบ้านหลังนี้เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียค่าเช่าอีกต่อไป

"เอกชัยไปไหนล่ะ กัลยา" ดาราถาม

"พี่เอกชัยนอนแล้วค่ะ บอกว่าเหนื่อย" กัลยาตอบขณะยกผักและปลาออกจากตู้เย็นแบบสองประตู ก่อนจะวางไว้ใกล้อ่างล้างจานเพื่อล้างทำความสะอาด

"เราไปปรึกษาหมอสูติฯ มาอีกหรือยัง" ดาราถามต่อ

"ไปมาแล้วค่ะ หมอบอกว่าฉันกับพี่เอกชัยต้องกินวิตามินบำรุงให้สม่ำเสมอ ฉันได้ใบสั่งยาเรียบร้อยแล้ว หวังว่าคราวนี้เดือนหน้าจะมีข่าวดีสักที"

"อามีน" ดาราพึมพำรับ "นอกจากไปหาหมอแล้ว เราลองไปหาหมอตำแย หรือหมอดูแล้วดูเรื่องลูกก็ดีนะ เผื่อจะช่วยให้เรามีลูกเร็วขึ้น"

"ฉันลองมาหลายอย่างแล้วค่ะ แต่ถ้ายังไม่ถึงเวลาก็คงบังคับไม่ได้ ถ้าโชคยังไม่มาถึง ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"

"ถ้าอย่างนั้น ลองไปหาหมอคนอื่นดูก็ดีนะ อย่างเช่นหมอชยุตม์ ลูกพี่ลูกน้องของเอกชัย เขาเป็นหมอสูติฯ ที่คนรู้จักเยอะ เผื่อเขาจะช่วยหาวิธีที่เหมาะกับเราได้"

กัลยาเงียบไป ที่จริงเธอและเอกชัยก็ลองเปลี่ยนหมอมาหลายคนแล้ว แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม หลายคนแนะนำให้ทั้งคู่ตรวจเรื่องสุขภาพการเจริญพันธุ์ของทั้งสองฝ่าย แต่เอกชัยมักจะปฏิเสธและยืนยันว่าตัวเองแข็งแรงดี

ในขณะที่ทั้งสองใช้เวลาร่วมกันบนเตียง กัลยากลับไม่เคยรู้สึกอิ่มเอม แถมทุกอย่างก็มักจบลงอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงสามนาทีก็จบทุกอย่าง

"เอาเถอะ ลองทำตามที่ฉันแนะดูก่อนนะ" ดารายังคงย้ำด้วยความคาดหวัง "ฉันเองก็อยากอุ้มหลานเร็ว ๆ"

ถ้าการตั้งครรภ์สามารถซื้อหามาได้ กัลยาคงยอมจ่ายเท่าที่มี เพื่อจะได้ให้สามีของเธอได้มีโอกาสถูกเรียกว่า 'พ่อ' เสียที

"ถ้าเรายังลังเล ลองคุยกับเอกชัยให้ชัดเจนก่อนดีกว่า จะได้ตัดสินใจไปในทางเดียวกัน ฉันเชื่อใจหมอชยุตม์นะ คนไข้ของเขาหลายคนก็ท้องสำเร็จ" ดาราพูดต่อ

กัลยาถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า "เดี๋ยวฉันลองคุยกับพี่เอกชัยดูค่ะ ถ้าเขาโอเค พรุ่งนี้เราค่อยไปที่คลินิกของหมอคนนั้นด้วยกัน"

ดารายิ้มอย่างดีใจ "งั้นเดี๋ยวแม่จะให้ที่อยู่กับเรา เธอไปกับเอกชัยได้เลย แม่จะช่วยโทรไปนัดให้ จะได้ไม่ต้องรอคิวนาน เพราะคนไข้เขาเยอะ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เอกชัยก็เดินเข้ามาในครัว ชายร่างสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรนั่งลงตรงโต๊ะอาหารด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

"ชงกาแฟให้หน่อย" เขาสั่งกัลยา

"รอสักครู่นะคะ ฉันกำลังทำกับข้าวอยู่"

"เชอะ ฉันอยากกินตอนนี้!" เสียงเขาดังขึ้น ทำให้กัลยาสะดุ้ง

ดารากับกัลยาหันมามองหน้ากัน แม่สามีกลอกตาเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้ลูกสะใภ้ยอมตามใจก่อน

"พี่อย่าขึ้นเสียงสิคะ ทำไมต้องดุด้วย" กัลยาพูดอย่างไม่พอใจนัก

"นี่เธอเป็นเมียหรือเป็นอะไรกันแน่ ผัวอยากกินกาแฟ ยังต้องรออีก? ดูแลสามีให้ดีก่อน เรื่องอื่นไว้ทีหลังไม่ได้หรือไง!"

ดารายืนนิ่ง ไม่ออกตัวปกป้องลูกสะใภ้และไม่ได้ว่ากล่าวตักเตือนลูกชาย เพราะภาพแบบนี้เธอเองก็เคยเจอมาแล้วในชีวิตคู่ของตัวเอง

"ใจเย็น ๆ นะคะพี่" สุดท้ายกัลยาก็ต้องหยุดมือจากการทำอาหาร หันไปชงกาแฟให้สามีตามคำสั่ง

ด้วยความคับข้องใจ เธอวางถ้วยกาแฟดำลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง "จะเอาอะไรอีกไหมคะพี่ จะได้หยิบมาให้ทีเดียวเลยฉัน ฉันจะกลับไปทำกับข้าวต่อ"

เอกชัยจ้องมองภรรยาราวกับจะกลืนกิน "นี่เธอไม่เต็มใจใช่ไหม"

"ไม่ใช่ไม่เต็มใจหรอกค่ะ ฉันแค่ถามเฉย ๆ ว่าพี่จะเอาอะไรเพิ่มไหม จะได้หยิบให้เลย"

"ไม่ต้องหรอก ฉันเอาแค่กาแฟนี่แหละ"

"ค่ะ" กัลยาตอบเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจทำอาหารเย็นต่อ แม้ในใจยังรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ลึก ๆ

ท่าทีเย็นชาของเอกชัยเริ่มชัดเจนมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว เขาเปลี่ยนไปอย่างไม่มีเหตุผลชัดเจน กลายเป็นคนพูดจาแข็งกระด้าง ต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

กัลยาถึงกับเริ่มสงสัยว่าเขาอาจมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างนอก แต่เธอก็ไม่เคยหาหลักฐานอะไรเจอเลย

บรรยากาศเงียบสนิท ในครัวเล็ก ๆ แห่งนั้นมีเพียงเสียงช้อนกระทบหม้อแผ่วเบาเท่านั้น

"ไหน ๆ เอกชัยก็อยู่พร้อมหน้าแล้ว ฉันมีเรื่องอยากคุยกับพวกเธอสองคนหน่อย" ดาราเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

เอกชัยเงยหน้าขึ้นมอง "เรื่องอะไรเหรอครับแม่" น้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันอยากแนะนำว่า พวกเธอลองไปปรึกษาหมอชยุตม์ดูดีไหม ก็ลูกพี่ลูกน้องของแกนั่นแหละ เขาเป็นหมอสูตินรีเวชที่ดังพอสมควร พอดีเขาเปิดคลินิกอยู่ในกรุงเทพฯ ถ้าแกโอเค เดี๋ยวแม่ช่วยโทรไปนัดให้ จะได้ไม่ต้องรอคิวนาน เพราะคนไข้เขาเยอะ"

เอกชัยพยักหน้าอย่างไม่ลังเล "ได้ครับ ผมเห็นด้วย ผมกับกัลยาจะลองไปปรึกษาหมอชยุตม์ดู"

ดารายิ้มแล้วหันไปมองลูกสะใภ้ที่กำลังยืนเฝ้าหม้อต้มอยู่หน้าเตา

"ได้ยินแล้วใช่ไหม กัลยา สามีเราโอเคแล้วนะ เราเองก็เห็นด้วยใช่ไหม"

"ค่ะ ฉันเห็นด้วยค่ะ" กัลยาตอบเรียบ ๆ แต่ในใจกลับว้าวุ่นยิ่งกว่าเดิม