19.1

ดานิกาเดินตรงเข้ามาหาอลีนาอย่างมาดมั่น โดยไม่สนใจแสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์จากกล้องถ่ายรูปของบรรดานักข่าวที่หันตามเธอทุกย่างก้าว จนกระทั่งเธอไปหยุดอยู่ตรงหน้าอลีนาและศิวภัทร

               “ไหนว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก” ชายหนุ่มเจ้าของสถานที่เปิดฉากทักทายแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสีหน้าเรียบเฉย  ท่าทางไม่เป็นมิตร แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นศัตรู

               “ฉันไปหาพี่คิมกับคุณเอิงที่บ้านมา พี่แก้วบอกคุณเอิงกับพี่คิมมาที่นี่ ฉันก็เลยตามมา”

               คิรากรเดินเข้ามาโอบเอวอลีนาอย่างปกป้อง ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พี่ว่าเราไม่น่าจะมีอะไรคุยกันแล้วนะ”

               “พี่คิมยังโกรธพาย?”

               “พี่ไม่สมควรโกรธเหรอ!”

               “ใจเย็นค่ะคุณคิม” อลีนาเตือนสติสามี

               “ผมว่าไปคุยกันที่ห้องรับรอง วี.ไอ.พี. ดีกว่า ตรงนี้นักข่าวเยอะ คุยเรื่องส่วนตัวคงไม่เหมาะ” ศิวภัทรบอกพลางเดินนำไปที่ห้องรับรองพิเศษซึ่งอยู่ชั้นสี่ แล้วขอตัวลงไปต้อนรับแขก ปล่อยให้ทั้งสามคนคุยกันเป็นการส่วนตัว

               “ตกลงคุณพายมีธุระอะไรกับฉันกับคุณคิมคะ” อลีนาถาม

               “ถ้าฉันให้คุณเลือกระหว่างไออุ่นกับพี่คิม คุณจะเลือกใคร”

               “ทำไมฉันต้องเลือก”

               “ถ้าคุณไม่เลือก ฉันเลือกให้” ดานิกาเหยียดยิ้มก่อนบอกอย่างเด็ดขาด “ออกไปจากชีวิตพี่คิมซะ ไม่งั้นฉันจะบอกไออุ่นว่าคุณไม่ใช่แม่ของแก!”

               “คุณคาดหวังอะไรจากการที่มาขู่ฉันแบบนี้” ถึงแม้ว่าคำขู่ของดานิกาจะทำให้ตกใจอยู่ไม่น้อย แต่อลีนาก็มีสติพอที่จะถามอย่างใจเย็น “คุณคิดว่าฉันจะเครียด กลัวไออุ่นรู้ความจริง แล้วก็เก็บเสื้อผ้าหนีออกจากบ้านคุณคิมไปใช่มั้ย”

               “ถ้าคุณรักไออุ่นจริง คุณก็ควรจะทำอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ” ดานิกาเชิดหน้าอย่างมั่นใจว่าแผนนี้จะทำให้เธอแก้แค้นอลีนาและคิรากรได้อย่างสาสม แต่เธอคิดผิด

               “การทิ้งครอบครัวตัวเองไป เป็นการทำร้ายเขาสองคนพ่อลูกอย่างรุนแรงที่สุด ฉันจะไม่ทำเด็ดขาด!”

               คิรากรแอบยิ้มพอใจกับคำตอบของภรรยา และรอดูต่อไปว่าเธอจะแก้เกมดานิกาอย่างไร

               “แปลว่าคุณเลือกที่จะให้ไออุ่นรู้ความจริง ไหนว่ารักแกมากไง ไม่กลัวแกเสียใจเหรอ”

               “ฉันไม่ได้คิดจะปิดบังไออุ่นไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว ถ้าคุณบอกตอนนี้ ไออุ่นก็แค่รู้ความจริงเร็วขึ้น ไออุ่นอาจจะเสียใจ แต่ฉันมั่นใจว่าจะทำให้ลูกเข้าใจได้”

               “คุณแน่ใจเหรอ” ดานิกายิ้มเยาะ

               “ฉันแน่ใจว่าไออุ่นเป็นเด็กที่เข้าใจอะไรง่ายและมีเหตุผล ไออุ่นมีสมองมากกว่าผู้ใหญ่อย่างคุณแน่นอน”

               “งั้นก็รับรู้เอาไว้ด้วยว่า เมื่อกี้นี้ ตอนที่ฉันไปหาคุณกับพี่คิมที่บ้าน ฉันเจอไออุ่น แล้วฉันก็บอกไออุ่นไปแล้วว่าคุณไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของแก!”

               อลีนาใจหายวาบ หันขวับไปมองหน้าคิรากรอย่างหวั่นใจ การที่ไออุ่นได้รับรู้ความจริงโดยไม่มีเขาและเธออยู่เคียงข้าง เด็กหญิงตัวน้อยจะรู้สึกอย่างไร จะเคว้งคว้างมากแค่ไหน

               ทำไมดานิกาถึงใจร้ายกับเด็กไร้เดียงสาได้ถึงขนาดนี้!

ดานิกาควรจะสะใจที่เห็นอลีนาและคิรากรหน้าเสียไปตามๆ กัน แต่เธอกลับรู้สึกสมเพชตัวเอง และอดถามตัวเองไม่ได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ยิ่งนึกถึงแววตากลมใสราวตากวางของไออุ่นที่ยังคงมองเธอด้วยความรัก ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บในอก

               ‘น้าพาย’

               เด็กหญิงที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาเจ้าหญิงอยู่กับพี่เลี้ยงในห้องรับแขกวิ่งมากอดเอวเธอทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา เด็กน้อยคงลืมไปแล้ว หรือไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าราวหนึ่งเดือนก่อนถูกเธอทำร้ายจิตใจ มีแต่เธอเท่านั้นที่ยังจำความร้ายกาจของตัวเองได้ดี

               ‘คุณพ่อกับแม่เอิงไม่อยู่เหรอคะ’ ดานิกาย่อตัวลงหอมแก้มทักทายไออุ่นเหมือนที่เคยทำ

               ‘คุณคิมกับคุณเอิงไปงานวันเกิดสถานีโทรทัศน์ของคุณพอลค่ะ’ แก้วเป็นคนตอบแทน

               ‘พี่แก้วมีอะไรก็ไปทำก่อนได้นะ เดี๋ยวฉันดูไออุ่นให้เอง’

               ‘ถ้างั้นฉันฝากสักครู่นะคะ จะไปบอกแม่บ้านเตรียมอาหารกลางวันให้น้องไออุ่น’

               ดานิการอจนแก้วเดินพ้นออกจากห้องรับแขกไปแล้วจึงพูดกับไออุ่น

               “วันนี้น้าพายตั้งใจมาขอโทษไออุ่นนะคะ’

               ‘ขอโทษทำไมคะ น้าพายไม่ได้ทำอะไรไออุ่นสักหน่อย’

               คล้ายมีก้อนแข็งพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอจนหญิงสาวแทบพูดไม่ออก ไออุ่นบริสุทธิ์และไร้เดียงสามากจริงๆ

               ‘เรื่องที่น้าพายบอกว่า ถ้าแม่เอิงมีน้องแล้วแม่เอิงจะไม่รักไออุ่นไงคะ วันนั้นน้าพายโกหก น้าพายทำให้หนูเสียใจ น้าพายขอโทษนะ’

               ‘ไม่เป็นไรค่า...คุณพ่อสอนว่า ถ้าเพื่อนทำผิด แล้วเพื่อนขอโทษ เราก็ต้องดีกัน’

               ‘เพื่อน?’ ดานิกางงในแวบแรก แต่แล้วก็นึกออกว่า ไออุ่นยกให้เธอเป็นเพื่อนสนิทมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

               ‘ใช่สิ เราเป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา เพื่อนต้องไม่ทำร้ายเพื่อนเนอะ’

               ‘แม่เอิงกับคุณพ่อบอกว่า ถึงมีน้องก็รักไออุ่นเหมือนเดิม’

               ‘ใช่ค่ะ แม่เอิงกับคุณพ่อรักหนูที่สุด แม่เอิงกับคุณพ่อไม่ได้โกหกหนูเหมือนน้าพาย’

               ‘น้าพายเป็นอะไรคะ เจ็บมั้ยคะ’ ไออุ่นถามพลางแตะปลายนิ้วเล็กป้อมลงบนมุมปากที่มีรอยช้ำของดานิกา ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้แล้วเป่าเพี้ยงให้เบาๆ

               ดานิกาซึ้งใจจนน้ำตาซึม ทั้งที่เธอทำไม่ดีเอาไว้ แต่ไออุ่นก็ยังห่วงใยเธอเหมือนเคย

               อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้เล่าความจริงให้เด็กน้อยฟังว่า เมื่อวานเธอทะเลาะกับแม่รุนแรงถึงขั้นถูกตบหน้า เรื่องที่แม่บังคับให้เธอแต่งงานกับคนที่ท่านเลือกให้เพื่อกลบข่าวฉาว เธอไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก จึงตัดสินใจจะหนีไปอยู่ต่างประเทศสักพัก หรือบางทีอาจจะไม่กลับมาอีกเลยก็ได้

               ‘ลาก่อนนะไออุ่น’

               ‘น้าพายจะไปไหนคะ’

               ‘ไปปารีสค่ะ’

               ‘ไกลมั้ยคะ’

               ‘ไกลมากค่ะ ต้องนั่งเครื่องบินไปนานม้ากกกกว่าจะถึง’ ดานิกาฝืนยิ้มให้เด็กน้อย ‘ขอน้าพายกอดหนูเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ยลูก’

               ‘ได้ค่า’ ไออุ่นเดินเข้าไปทิ้งตัวในอ้อมแขนที่กางรออย่างสนิทชิดเชื้อ

               สำหรับไออุ่น ดานิกาก็เปรียบเสมือนคนในครอบครัวที่เห็นหน้ากันมาตั้งแต่จำความได้

               ‘ไออุ่นรักน้าพาย’

               ‘น้าพายก็รักไออุ่น สัญญานะ ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป’

               ‘สัญญาค่ะ’ ไออุ่นเกี่ยวก้อยสัญญากับเพื่อนรักของเธอ

            ...

               “ฉันไม่ได้บอกความจริงกับไออุ่นหรอก ฉันไม่ใจร้ายพอที่จะทำร้ายแกซ้ำสอง” ดานิกาสารภาพออกมาในที่สุด “ฉันแค่ไปลาแก แล้วก็อยากมาขอโทษคุณกับพี่คิมก่อนเดินทาง”