17.3

ดานิกาเดินหน้าหงิกหน้างอลงมาจากห้องทำงานของคิรากรที่อยู่ชั้นบน มาเจอไออุ่นนั่งกินของว่างและวาดรูปอยู่ในห้องโถง ตอนแรกเธอจะเดินหนี แต่ก็นึกอะไรได้ จึงปั้นหน้ายิ้มแย้มเข้าไปทักทายเด็กน้อย

               “ทำอะไรอยู่คะไออุ่น”

               “ทำการบ้านค่ะ” ไออุ่นตอบเสียงใสในขณะที่มือยังระบายสีในสมุดวาดภาพอยู่

               “เด็กอนุบาลมีการบ้านด้วยเหรอ”

               “คุณครูให้วาดรูปครอบครัวค่ะ”

               ดานิกามองที่ภาพวาดสีไม้ เห็นเป็นรูปผู้ชาย ผู้หญิงและเด็กผู้หญิง ซึ่งก็น่าจะเป็นคิรากร อลีนาและไออุ่น “แล้วเด็กผู้หญิงตัวเล็กอีกคนนี่ใครคะ”

               “น้องคะ”

               “น้อง?”

               “ไออุ่นอยากมีน้อง คุณพ่อบอกว่าจะมีน้องให้ไออุ่นเร็วๆ”

               ดานิกาได้ยินแล้วอยากกรี๊ด แต่ก็ปั้นหน้ายิ้มแย้มพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับเด็ก “แต่ถ้าคุณพ่อกับแม่เอิงมีน้อง ก็จะไม่มีใครรักไออุ่นแล้วนะ พวกเขาก็จะรักแต่น้อง ไออุ่นก็จะถูกทิ้งนะ”

               ไออุ่นหน้าจ๋อย แต่ก็เชื่อมั่นในสิ่งที่อลีนาบอกเมื่อเช้า “ไม่จริงค่ะ แม่เอิงบอกว่าแม่เอิงรักไออุ่น แม่เอิงจะไม่ทิ้งไออุ่น”

               “แม่เอิงโกหก น้าพายเพิ่งคุยกับแม่เอิงมาเมื่อกี้นี้เอง แม่เอิงบอกว่าถ้ามีน้องก็จะรักน้องคนเดียว”

               “ไม่จริง ไออุ่นไม่เชื่อ” เด็กหญิงทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ แล้วหันไปเห็นอลีนาเดินเข้ามาพอดีจึงวิ่งไปกอดเอว “แม่เอิงจะไม่รักไออุ่นแล้วเหรอคะ”

               “รักสิคะ แม่เอิงรักไออุ่นที่สุดในโลกเลย” อลีนากอดร่างเล็กที่สั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นพลางจิกตามองไปที่ดานิกาอย่างรู้ทันว่า ผู้หญิงคนนี้ต้องพูดอะไรกับไออุ่นแน่นอน

               ดานิกาสู้ตากับอลีนาโดยไม่สะทกสะท้าน แล้วพูดกับไออุ่นเสียงอ่อนเสียงหวานดังเดิมก่อนจะเดินออกไป “ไออุ่นขา น้าพายกลับก่อนนะคะ น้าพายรักไออุ่นนะ”

               น้ำตาของไออุ่นทำให้อลีนาหมดความอดทน เธอเรียกแม่บ้านให้มาพาไออุ่นขึ้นไปหาคิรากร จากนั้นวิ่งตามดานิกาออกไปที่หน้าบ้าน

               “เดี๋ยวก่อนคุณพาย!”

               “มีอะไร” ดานิกาที่กำลังจะเปิดประตูรถหันมาเผชิญหน้า แววตาแข็งกร้าว

               อลีนาก้าวยาวๆ เข้าไปตบหน้าดานิกาเต็มแรงสองทีซ้อน

               “กรี๊ด!” ดานิกากรีดร้องเสียงดังลั่น เจ็บจนหน้าชา น้ำตารื้น

               “ตบแค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่คุณทำกับไออุ่น” อลีนากัดฟันบอกด้วยความโกรธจัด แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดคลิปที่แอบถ่ายขณะที่ดานิกากับคิรากรคุยกันในห้องทำงานให้อีกฝ่ายดู “คุณทำให้ลูกฉันเสียใจ คุณจะต้องเสียใจมากกว่า”

               “จะทำอะไร”

               อลีนาเหยียดยิ้มแทนคำตอบ จากนั้นกดส่งคลิปไปให้เพจใต้เตียงซุป’ ตาร์ทางอินบอกซ์แฟนเพจ ไม่ถึงสามสิบวินาที คลิปนั้นก็ถูกโพสต์ขึ้นที่หน้าเพจและถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว

               “เข้าไปดูที่เพจใต้เตียงซุป’ ตาร์เอาเอง”

               ดานิกาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดูเพจดังกล่าว เห็นคลิปของตัวถูกแชร์ออกไปเป็นจำนวนมาก และโดนคอมเมนต์ด่าเสียหายหนักกว่าคลิปที่ทะเลาะกับแพรวพราวหลายเท่าก็กรี๊ดสนั่นแล้วปาโทรศัพท์มือถือลงพื้นแตกกระจาย

               “แกมันร้าย!”

               “ฉันร้ายกว่านี้ได้อีกเยอะ ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับลูกและสามีของฉัน ฉันจะทำให้คุณอยู่เมืองไทยไม่ได้เลย!”

               “ฉันจะฟ้องพี่คิม”

               “ระหว่างเมียกับคนที่ทำร้ายจิตใจลูกสาวเขา คุณคิดว่าคุณคิมจะโง่เข้าข้างคุณเหรอ” อลีนายิ้มเยาะ แล้วหันหลังเดินหนีเข้าบ้าน ปล่อยให้ดานิกายืนกรีดร้องตีอกชกลมอยู่หน้าบ้านคนเดียว

ไออุ่นนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจอยู่บนตักกว้างของคุณพ่อ “น้าพายบอกว่าถ้ามีน้องแล้วคุณพ่อกับแม่เอิงจะไม่รักไออุ่น”

               “ไม่ร้องนะคะคนเก่งของคุณพ่อ ถึงจะมีน้อง แต่คุณพ่อกับแม่เอิงก็จะยังรักไออุ่นมากเหมือนเดิม” คิรากรปลอบพลางใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มของลูกสาวอย่างอ่อนโยน แต่ในใจกำลังกรุ่นโกรธ เขาไม่คิดเลยว่า ดานิกาจะใจร้ายกับเด็กไร้เดียงสาได้มากถึงขนาดนี้

               “ไออุ่นไม่อยากมีน้องแล้ว ไออุ่นกลัวคุณพ่อกับแม่เอิงไม่รักไออุ่น” เด็กหญิงซุกหน้ากับอกอบอุ่นของคุณพ่ออย่างน่าสงสาร

               คิรากรโอบกอดลูกสาวพร้อมโยกตัวเบาๆ เป็นการปลอบโยน เขาไม่กล้ารับปากลูกว่าจะไม่มีน้อง เพราะถ้าพลาดมีขึ้นมาในตอนที่ไออุ่นยังทำใจไม่ได้จะเป็นเรื่องใหญ่ และเขาจะกลายเป็นพ่อที่ไม่รักษาสัญญา

               “ไออุ่นคะ”

               “ขาคุณพ่อ” เด็กหญิงขานรับเสียงอู้อี้

               “ไออุ่นรักคุณพ่อมั้ยคะ”

               “รักค่ะ”

               “แล้วไออุ่นรักแม่เอิงมั้ยคะ”

               “รักค่ะ”

               “เห็นมั้ยว่าไออุ่นยังรักคุณพ่อกับแม่เอิงพร้อมกันได้เลย ถ้ามีน้อง คุณพ่อก็รักไออุ่นกับน้องพร้อมกันได้เหมือนกัน แล้วน้องก็จะรักไออุ่นด้วย เท่ากับไออุ่นจะมีคนที่รักไออุ่นเพิ่มขึ้นอีกตั้งหนึ่งคนเลยนะ”

               “จริงเหรอคะ” ไออุ่นเงยหน้าขึ้นถามด้วยแววตาสับสน

               “คุณพ่อเคยโกหกหนูเหรอ”

               “ไม่เคยค่ะ” ใบหน้าเล็กส่ายไปมาอย่างน่าเอ็นดู

               “เชื่อคุณพ่อนะคะว่า คุณพ่อรักหนูมาก ถึงจะมีน้องอีกสิบคน คุณพ่อก็จะยังรักหนูเท่าเดิม”

               “ถ้ามีน้องสิบคน ไออุ่นก็จะมีคนรักเพิ่มอีกสิบคนใช่มั้ยคะ” ไออุ่นยกมือเล็กทั้งสองขึ้นมากางนิ้วทั้งสิบออก

               “ใช่ค่ะ ดีมั้ยคะ”

               “ดีค่ะ คุณครูบอกว่ามีคนรักเยอะๆ ดี” เด็กหญิงวัยสี่ขวบเริ่มยิ้มออก “ถ้างั้นไออุ่นขอน้องสิบคนเลยนะคะ”

               “สิบคนเลยเหรอคะ” คิรากรแกล้งทำเสียงตกใจ

               “ไออุ่นอยากให้มีคนรักเยอะๆ”

               “ถ้างั้นไออุ่นต้องบอกแม่เอิงด้วยนะคะ เพราะคุณพ่อทำน้องให้ไออุ่นคนเดียวไม่ได้ ต้องให้แม่เอิงช่วยด้วย” คุณพ่อพยักพเยิดไปยังคุณแม่ที่เพิ่งก้าวเข้าประตูห้องมา

               “ไออุ่นขอน้องสิบคนได้มั้ยคะแม่เอิง” ไออุ่นหันไปถามคุณแม่

               อลีนาคิดหนักว่าจะตอบว่าอย่างไรดี

               “อย่าคิดนานสิคุณ ลูกรอคำตอบอยู่” คิรากรแกล้งเร่งเร้า น้ำเสียงร่าเริงสร้างบรรยากาศให้ลูกสาวหายเศร้า

               “ได้ค่ะ แต่ไออุ่นต้องรักน้อง แล้วก็ต้องช่วยแม่เอิงเลี้ยงน้องด้วยนะคะ” อลีนาเดินเข้ามานั่งคุกเข่าที่หน้าเก้าอี้ทำงานของสามีแล้วหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างของไออุ่น “แม่เอิงรักไออุ่นมากนะ แม่ทำทุกอย่างเพื่อหนู หนูอย่าไปฟังที่น้าพายพูดนะคะ เชื่อแม่เอิงนะ”

               “ไออุ่นเชื่อแม่เอิงค่ะ เชื่อคุณพ่อด้วย” รอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยกลับคืนมาดังเดิม ทำให้คนเป็นพ่อและแม่เบาใจ

               “เก่งมากค่ะ” อลีนาอุ้มร่างเล็กลงจากตักคุณพ่อ “งั้นก็ไปอาบน้ำกัน เสร็จแล้วจะได้ลงไปทานข้าวเย็น” บอกลูกแล้วก็หันไปบอกสามี “ส่วนคุณรอแป๊บนะคะ เดี๋ยวฉันมาล้างแผล เช็ดตัวให้”

               “ครับผม” คิรากรส่งยิ้มหวานละมุนให้ภรรยา

               “ไม่ต้องยิ้มเลย คืนนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวนะคะ”

               “ทำอย่างอื่นด้วยได้มั้ย” เขาถามกรุ้มกริ่ม

“ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว พาลูกไปอาบน้ำดีกว่า” อลีนาส่งสายตาดุอย่างรู้ทันว่าคนที่แผลยังไม่หายดีอยากทำอะไร

               หลังจากภรรยาและลูกสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว แววตาอบอุ่นแบบแฟมิลีแมนของคิรากรก็ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกระด้าง เขากดโทรศัพท์หาศรชัยและสั่งงานด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมเด็ดขาด

               “ทำหนังสือแจ้งบริษัทคุณพายให้ย้ายร้านออกจากห้างเราทุกห้างภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป”

               “เกิดอะไรขึ้นครับ”

               “ไม่ต้องถาม แค่ทำตามที่สั่งก็พอ”

               “แต่แจ้งกะทันหันแบบนี้เราต้องเสียค่ายกเลิกสัญญาเยอะมากเลยนะครับ” ลูกน้องคนสนิทเตือน

               “เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย” เขาอาจจะเสียหายแค่หลักสิบล้าน แต่บริษัทของดานิกาเสียหายหนักกว่าแน่นอน เพราะมีหน้าร้านเฉพาะที่ห้างระดับไฮเอนด์ในเครือของเขาจำนวนสิบแห่งเท่านั้น ซึ่งเท่ากับทุกร้านต้องปิด กว่าจะเช่าพื้นที่ห้างอื่นเพื่อเปิดร้านใหม่ได้ก็ต้องใช้เวลานาน อีกทั้งต้องเสียเงินตกแต่งร้านอีกจำนวนมหาศาล แต่นั่นก็ยังไม่ร้ายแรงเท่าความน่าเชื่อถือในการทำธุรกิจของเธอที่จะถูกลดทอนลง ทั้งจากคลิปที่ถูกแชร์ และจากการถูกยกเลิกสัญญาเช่าพื้นที่อย่างกะทันหัน