10.2

ตอนบ่ายโมงกว่า ที่บ้านสองชั้นขนาดกลางในหมู่บ้านจัดสรรแถวรามอินทรา อันนาเดินงัวเงียลงมาจากชั้นบนทั้งชุดนอนแบบกระโปรงสั้นสายเดี่ยวเซ็กซี่สีแดง โดยมีเสื้อคลุมสวมทับอีกชั้น

               “ตื่นแล้วเหรอเอย หิวมั้ยลูก เดี๋ยวแม่หาอะไรให้กิน” พรกมลที่นั่งดูซีรีส์เกาหลีอยู่หันมาถามอย่างเอาใจ “แล้วเมื่อคืนแอบกลับมาตอนไหน ทำไมไม่อยู่รอให้เสร็จพิธีก่อน”

               อันนาหรี่ตามองมารดาด้วยความแปลกใจนิดหนึ่ง ก่อนจะเดาได้ว่าอลีนาคงไม่ได้เล่าเรื่องโกลาหลที่เกิดขึ้นในงานให้มารดาฟัง พี่สาวเธอแสนดีแบบนี้เสมอ ไม่ขี้ฟ้อง และคอยตามล้างตามเช็ดเรื่องไม่ดีที่เธอก่อไว้ให้อย่างสะอาดหมดจดตั้งแต่เล็กจนโต แม้กระทั่งยอมรับเป็นแม่ของลูกที่เธอไข่ทิ้งไว้อลีนาก็ยอมทำ ซึ่งกรณีนี้เป็นเรื่องน่าอิจฉาที่สุด เพราะพี่สาวของเธอดันได้ ‘คุณลุง’ ที่ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ และรวยระดับหมื่นล้านเป็นของแถมติดมือไปด้วย คิดแล้วก็เจ็บใจที่เปรมอนันต์ไม่เคยบอกเธอเลยว่าครอบครัวของเขารวยขนาดนี้

               “เมื่อคืนเอยได้เจอหนูไออุ่นมั้ย” ผู้เป็นมารดาถามขึ้นอีกครั้งเมื่อลูกสาวไม่ยอมตอบคำถามก่อนหน้านี้ “เด็กอะไรก็ไม่รู้น่ารักมากเลย พูดก็เก่ง อ้อนก็เก่ง พ่อเรานี่หลงหนักมากถึงขั้นอยากให้เอิงมีลูกของตัวเองเร็วๆ”

               “ก็งั้นๆ ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย” อันนาแอบกลอกตามองบนที่ใครๆ ต่างก็รุมรักเด็กคนนี้

               “แต่แปลกนะที่ไออุ่นหน้าเหมือนเอิงกับเอยตอนเด็กๆ มาก” พรกมลพูดพลางมองไปที่กรอบรูปมากมายของลูกสาวสองคนในวัยเด็กที่ติดอยู่บนผนังห้องรับแขก

               “แม่เลิกพูดถึงเด็กคนนี้สักทีได้มั้ยคะ เอยไม่อยากฟัง” อันนาลุกพรวดพราดขึ้นแล้วเดินหนีกลับขึ้นบนโดยที่ยังไม่ได้กินอะไรทั้งที่ท้องหิวจนร้องโครกคราก การได้เห็นหน้าหรือแม้แต่ได้ยินเรื่องของไออุ่นมันทำให้เธอเจ็บ เด็กคนนี้เปรียบเสมือนตราบาปในชีวิตที่ตอกย้ำว่าเธอเคยทำ ‘เลว’ มามากขนาดไหน

               “เออนี่เอย ตกลงงานแต่งงานของเอยกับพอลได้โรงแรมหรือยัง ถ้ายัง ไปจัดที่โรงแรมเดียวกับเอิงมั้ย หรูหราใหญ่โตดี”

               อันนาชะงักกึก สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความหงุดหงิดใจแล้วหันกลับมาตอบมารดาที่ถามไล่หลังด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “เอยไม่แต่งกับพี่พอลแล้วค่ะแม่”

               “อ้าว...ทำไมล่ะ”

               “ธุรกิจเขากำลังจะเจ๊ง แม่จะให้เอยแต่งกับเขาแล้วไปช่วยเขาหาเงินใช้หนี้เหรอคะ”

               “พอลไม่เฮิร์ตตายไปเลยเหรอเนี่ย เขารักเอยมากนะ”

               “แม่นี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย พี่พอลไม่ได้รักเอยเท่าไหร่หรอก เขารักเอิง รักมาก่อนที่จะมาคบกับเอยอีก ตอนนี้เขาก็ยังรักเอิงอยู่”

               “เอ้า! แต่เอิงแต่งงานแล้วนะ” พรกมลร้องเสียงหลง

               “แต่งกันได้ก็เลิกกันได้ค่ะแม่”

               “อย่าพูดเป็นลางไม่ดีแบบนั้น เอิงเพิ่งแต่งงานเมื่อวานนี้เองนะ”

               “แม่คอยดูก็แล้วกัน เอิงกับคุณคิมอยู่ด้วยกันได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็เลิกกัน” อันนากระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจเหมือนมีแผนการบางอย่างอยู่ในใจ

               “อย่าแม้แต่จะคิดนะเอย” ผู้เป็นมารดาบอกเสียงเข้มอย่างรู้ทันความคิดของลูกสาว “แม่ยอมให้เอยเอาเปรียบเอิงทุกอย่าง เพราะเห็นว่าเอยไม่แข็งแรงเท่าเอิง แต่เรื่องจะมาแย่งสามีของพี่สาวแม่รับไม่ได้”

               “เอยก็ไม่ได้เลวถึงขั้นนั้นหรอกนะคะแม่” อันนาแย้งเสียงแหลมด้วยความโกรธปนน้อยใจที่มารดาผู้อยู่ข้างเธอมาทั้งชีวิตย้ายข้างไปปกป้องอลีนา “ถ้าเอิงกับคุณคิมรักกันจริง เอยจะไม่ยุ่ง แต่แม่เชื่อเอยเถอะว่าเขาสองคนไม่ได้รักกัน ที่เอิงยอมแต่งงานกับคุณคิมก็เพราะ...” คำพูดนั้นชะงักไปกลางคันเมื่อหญิงสาวรู้ตัวว่าเกือบหลุดความลับที่แม่ไม่ควรรู้ออกไป

               “เพราะอะไร” พรกมลสงสัย เพราะเธอก็เอะใจอยู่เหมือนกันที่อลีนาปุบปับแต่งงานทั้งที่ไม่เคยมีวี่แววมาก่อน

               “เพราะอะไรก็ช่างเถอะค่ะ เอาเป็นว่าเอยรู้ก็แล้วกันว่าเอิงกับคุณคิมไม่ได้รักกัน” อันนาเฉไฉแล้วรีบวิ่งหนีขึ้นชั้นบนก่อนจะถูกซักไซ้ไปมากกว่านี้

“สวัสดีค่ะคุณพอล”

เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยทักทายอย่างเป็นทางการเมื่อศิวภัทรก้าวเข้ามาในจิวเอลรีชอปแบรนด์ดัง ซึ่งตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาของคิรากรที่เพิ่งเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่เมื่อสัปดาห์ก่อน

“คุณ...” ชายหนุ่มจำได้ว่าเธอคือคนที่ยืนอยู่เคียงข้างเจ้าบ่าวของอลีนาเมื่อคืนนี้

“ฉันพายค่ะ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะคะ” ดานิกาแนะนำตัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรและตามด้วยการให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวเองเมื่อเห็นเขาทำหน้าประหลาดใจที่อยู่ๆ เธอก็ทักทายเขาก่อน

“ฉันเป็นเจ้าของร้านค่ะ” จะบอกว่าเป็นเพียงเจ้าของร้านก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ครอบครัวของเธอทำธุรกิจส่งออกจิวเอลรีมานานร่วมยี่สิบปี และมีหน้าร้านอยู่ตามห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์หลายสาขา รวมถึงสาขานี้ที่เพิ่งเปิดใหม่พร้อมห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ด้วย

“คุณรู้จักผมได้ยังไง”

               “คุณไม่รู้ตัวเหรอคะว่าคุณเป็นคนดัง”

               “ผมเนี่ยนะคนดัง” ชายหนุ่มประหลาดใจ เขาเคยให้สัมภาษณ์ผ่านสื่อต่างๆ มาบ้างก็จริง แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นที่สนใจและมีคนจำได้

               “ในวงการธุรกิจไม่มีใครไม่รู้จักรองประธานกรรมการบริหารช่อง 66 HD หรอกค่ะ” ดานิกาบอกพลางผายมือเชิญเขาไปนั่งที่โต๊ะรับรองลูกค้าแล้วเปิดการขายทันที “คุณจะมาเลือกซื้อเครื่องประดับประเภทไหนคะ แหวน ต่างหู หรือสร้อยคอ แล้วสนใจสไตล์ไหน ฉันจะให้พนักงานหยิบมาให้เลือก หรือถ้าคุณอยากเดินดูที่ตู้เองก็ไม่ขัดข้องค่ะ”

               “ผมไม่ได้มาซื้อ ผมมาขาย” ศิวภัทรวางกล่องแหวนเพชรพร้อมซองใบ GIA Certificate ลงตรงหน้าหญิงสาวเจ้าของร้าน ซึ่งใบ GIA Certificate ก็คือใบรับรองคุณภาพเพชรที่ออกโดยสถาบัน GIA ซึ่งเป็นเหมือนรายงานบอกว่าเพชรเม็ดนั้นมีคุณลักษณะอย่างไรบ้าง ทั้งในเรื่องของขนาด ความขาว ความสะอาด และการเจียระไน “แหวนวงนี้ผมซื้อมาจากร้านของคุณเมื่อเดือนก่อน แต่เป็นอีกสาขานึง”

               ดานิกาหยิบกล่องแหวนไปเปิดดูแล้วเงยหน้าขึ้นถาม “แหวนแต่งงาน?”

               “คุณนี่สมกับเป็นเจ้าของร้านจริงๆ”

               “แหวนวงนี้ฉันเป็นคนออกแบบเองค่ะ ดีไซน์เฉพาะเพื่อเป็นแหวนแต่งงาน” หญิงสาวบอกด้วยความภูมิใจ “เครื่องประดับในร้าน ฉันก็เป็นคนออกแบบเกือบทั้งหมด”

               “คุณจะรับซื้อแหวนวงนี้คืนมั้ย” ความจริงตอนที่ขับรถกลับบ้านเมื่อคืนนี้ เขาเกือบจะปาแหวนทิ้งลงแม่น้ำเจ้าพระยาระหว่างที่ขับรถข้ามสะพานแบบพระเอกในละครแล้ว แต่ก็ยังมีสติพอจะคิดได้ว่าแหวนวงนี้มีมูลค่าเกือบสิบล้านบาท ถ้ามันตำตาตำใจมากนักก็เอาไปขายแล้วเอาเงินไปบริจาคเพื่อการกุศลจะมีประโยชน์กว่า ถือเป็นการทำบุญกรวดน้ำคว่ำขันกับอันนาด้วย