20.1

กลางดึก อันนาแอบย่องลงมาในห้องครัว แล้วเปิดลิ้นชักเก็บของเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง ด้วยความที่ไม่เคยเข้าครัวมาก่อน จึงต้องใช้เวลาค้นหาอยู่นานจนหงุดหงิดกว่าจะเจอสิ่งที่ต้องการ มือเล็กที่สวมถุงมือพลาสติกสำหรับคลุกผสมอาหารหยิบไฟแช็กขึ้นมากดให้เปลวไฟพวยพุ่งออกมา แล้วจ้องมองมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแรงริษยา

“อยากจะรู้เหมือนกันว่า ถ้าพ่อแม่กับน้องไม่มีบ้านอยู่ เอิงยังจะใจดำไม่ให้อยู่ด้วยอีกมั้ย”

               อันนาจ่อเปลวไฟจากไฟแช็กเข้ากับปลายผ้าม่านผืนหนึ่งและนั่งดูเปลวไฟลุกลามไปทั่วห้องครัวอย่างใจเย็น หญิงสาวค่อยๆ ถอยออกมาเมื่อเปลวไฟลามไปยังห้องอื่น เธอไม่สะทกสะท้านกับไอร้อนของเปลวไฟ หรือแม้แต่ควันโขมง จนกระทั่งพ่อกับแม่ร้องโวยวายวิ่งเข้ามา เธอจึงแกล้งทำเป็นกรีดร้องตกใจ

               พรกมลช็อกจนเกือบเป็นลม อันนาต้องประคองแม่ออกไปหน้าบ้านก่อน ส่วนสันติรีบโทร. เรียกรถดับเพลิง คนทั้งหมู่บ้านวิ่งมาดูเหตุการณ์ บ้างก็ช่วยขนของออกมาจากบ้าน บ้างก็ช่วยดับไฟเท่าที่พอจะทำได้ ไฟลุกไหม้อยู่ราวครึ่งชั่วโมง กว่าเจ้าหน้าที่จะควบคุมเพลิงได้

เมื่อเพลิงสงบ อันนายืนมองซากบ้านที่ถูกไฟเผาวอดไปกว่าครึ่งหลังด้วยความพอใจในผลงานของตัวเอง ในขณะที่พ่อกอดปลอบแม่ที่กำลังร้องไห้เสียขวัญ...

“เกิดอะไรขึ้นคะพ่อแม่ ไฟไหม้บ้านได้ยังไง” อลีนาวิ่งนำหน้าคิรากรเข้ามา ฝ่ากลุ่มเพื่อนบ้านที่กำลังจับกลุ่มมุงดู

“แม่ไม่รู้ นอนอยู่ดีๆ ก็ได้กลิ่นควันคลุ้งเต็มไปหมด แม่กับพ่อเลยลงมาดู ก็เห็นไฟไหม้ครัวหมดแล้ว” พรกมลบอกทั้งน้ำตานองหน้า แสนเสียดายบ้านที่เคยเป็นเรือนหอซึ่งอยู่อาศัยมาเกือบสามสิบปี

“ต้องถามเอย เพราะเอยลงมาเห็นก่อนพ่อกับแม่” สันติพูดเสริม

“ไฟไหม้ได้ยังไงเอย” อลีนาหันขวับไปถามน้องสาว

“เอยก็ไม่รู้ เอยลงมาดูก่อนพ่อกับแม่ไม่ถึงนาทีเลย” ผู้ร้ายปากแข็งตอบหน้าตาย ไม่รู้ไม่ชี้ “ก็คงจะไฟฟ้าลัดวงจรนั่นแหละมั้ง”

คิรากรลอบสังเกตท่าทีของอันนาแล้วอดคิดไม่ได้ว่า ไฟไหม้ครั้งนี้ไม่น่าใช่อุบัติเหตุ “รอให้ตำรวจมาพิสูจน์หลักฐาน เดี๋ยวก็รู้สาเหตุที่แท้จริง”

อันนาไม่สะทกสะท้าน เธอแน่ใจว่าตัวเองรอบคอบพอที่จะไม่ทิ้งหลักฐานให้ตำรวจจับได้

“คืนนี้พ่อกับแม่ไปนอนบ้านผมก่อนนะครับ พรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาดูกันใหม่ว่าบ้านเสียหายแค่ไหน แล้วต้องใช้เวลาซ่อมนานแค่ไหน” คิรากรบอก

“แล้วฉันล่ะ” อันนารู้ว่าพี่เขยจงใจไม่พูดถึงเธอ

“คุณคิม ให้เอยไปอยู่ด้วยสักคืนนะ” อลีนาเป็นห่วงน้องสาว ดึกป่านนี้จะให้ไปตะลอนหาที่นอนเองก็ใช่ที่ อีกอย่างอันนาก็สวมชุดนอนเซ็กซี่วาบหวิวขนาดนี้ รถยนต์ส่วนตัวก็ติดอยู่ในบ้าน ขืนนั่งแท็กซี่ไปคงไม่ปลอดภัยแน่

“ผมให้อยู่คืนเดียวเท่านั้นนะ” คิรากรถอนใจแผ่วเบาพลางโอบไหล่ของภรรยาอย่างปลอบใจ

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากพ่อว่าไฟไหม้บ้าน อลีนาก็ตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก ระหว่างที่นั่งรถมาที่เกิดเหตุ เธอเป็นกังวลมาตลอดทาง กลัวว่าพ่อ แม่ และน้องสาวจะได้รับอันตราย เขาไม่อยากเพิ่มความไม่สบายใจให้เธอตอนนี้

อลีนาพาพ่อกับแม่และอันนามาถึงบ้านของคิรากรตอนประมาณตีสาม เธอจัดให้พ่อกับแม่นอนที่ห้องรับรองแขก ส่วนอันนาให้นอนที่ห้องเดิมของเธอซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของไออุ่น เนื่องจากเป็นห้องที่พร้อมใช้ที่สุดในบ้าน นอกนั้นจะเป็นห้องที่ปิดไว้นานจนฝุ่นจับ

               “เอยนอนห้องนี้นะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มก็บอกแม่บ้านได้” อลีนาบอกน้องสาว

               “ห้องนอนใคร เหมือนห้องนอนผู้หญิง คุณคิมมีคนอื่นก่อนหน้าเอิงเหรอ”

               “คุณคิมไม่มีใครนอกจากเอิงคนเดียว” คนเป็นพี่บอกเป็นนัยว่าสามีของเธอเป็นคนรักเดียวใจเดียว “แล้วห้องนี้เป็นห้องที่เอิงเคยนอนก่อนจะย้ายไปห้องคุณคิม”

               “แยกห้องนอนกันเหรอ” อันนาที่นั่งไขว่ห้างอยู่ปลายเตียงเงยหน้าขึ้นมองหน้าอลีนาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

               “เมื่อก่อนน่ะ แต่ตอนนี้เรานอนห้องเดียวกันและเตียงเดียวกันแล้ว” อลีนาเน้นชัดทุกคำอีกครั้ง

               “ไม่ต้องบอกละเอียดถึงขั้นนอนเตียงเดียวกันก็ได้”

               “บอกไว้ เผื่อเอยลืมว่าคุณคิมเป็น ‘สามี’ ของเอิง”

               “หวง?...” อันนาลุกขึ้นเผชิญหน้ากับอลีนา

               “มาก” อลีนาตอบสั้นๆ ทว่าหนักแน่น ก่อนจะถามสิ่งที่คาใจ “ไฟไหม้คืนนี้เป็นฝีมือเอยใช่มั้ย”

               อันนาชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ทำเป็นปากแข็ง “เอยจะทำแบบนั้นไปทำไม”

               “เพื่อที่จะได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ไง ตอนกลางวันเอยขอมาอยู่ที่นี่ เอิงไม่ให้อยู่ แล้วตกกลางคืนบ้านก็ไฟไหม้ จะไม่ให้เอิงคิดว่าเป็นฝีมือเอยได้ยังไง”

               “อย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้นะ เอิงไปนอนได้แล้วไป เอยง่วงแล้ว จะนอนเหมือนกัน” อันนาดันหลังอลีนาออกจากห้องแล้วปิดประตูกดล็อก

               “เอยเปิดประตูมาคุยกันก่อน” อลีนาเคาะประตูเรียกน้องสาวเสียงดังแล้วนึกได้ว่าห้องนี้อยู่ติดกับห้องนอนของไออุ่น จึงหยุดเคาะแล้วเดินกลับเข้าห้องนอนของเธอและสามีที่อยู่เยื้องกัน

               “รบกับเอยมาถึงกับหมดแรงเลยเหรอ” คิรากรที่นั่งรอพิงหัวเตียงอยู่ ทักด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อเห็นสีหน้าเครียดๆ ของภรรยาแล้วกางแขนทั้งสองข้างออก “มา ให้ผมกอดเพิ่มพลังให้มา”

               “ไม่ได้ค่ะ”

               “ไม่อยากได้พลังจากผมเหรอ” คนที่ยกแขนค้างอยู่ถามหน้าละห้อย 

               “ฉันกลัวโดนสูบพลังมากกว่า” จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เขาไม่เคยหยุดแค่กอดหรือจูบ “ฉันแค่จะเข้ามาบอกคุณว่า คืนนี้ฉันจะไปนอนกับไออุ่น กลัวลูกตื่นมาเจอเอยตอนเช้าแล้วจะตกใจ”

               “ผมก็รอบอกคุณว่าจะไปนอนห้องลูกเหมือนกัน” ชายหนุ่มบอกพลางลุกออกจากเตียง แล้วเดินเข้ามากอดมอบพลังให้ภรรยาก่อนจะโอบเอวเธอพาเดินออกไปนอกห้อง “งั้นคืนนี้เราสองคนก็ไปนอนกับลูกด้วยกัน”

               “คุณคิม...” อลีนาเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจือความสับสนวุ่นวายใจ ขณะเดินมาตามโถงทางเดินหน้าห้องระหว่างทางไปห้องไออุ่น “เรื่องไฟไหม้ คุณคิดเหมือนฉันมั้ย”

               “คิดว่าเป็นฝีมือน้องสาวคุณน่ะเหรอ” คิรากรย้อนถามเสียงเรียบ

               “ค่ะ”

               “ผมคิดตั้งแต่แรกแล้ว แต่ไม่อยากพูดให้คุณไม่สบายใจ” ฝ่ามืออบอุ่นที่โอบไหล่เล็กลูบไล้ต้นแขนเรียวผ่านเนื้อผ้านุ่มลื่นของชุดนอนเพื่อปลอบโยน “ถ้าเอยถูกตำรวจจับ คุณจะทำใจได้มั้ย”

               “ฉันก็คงเสียใจ แต่ก็คงต้องปล่อยให้เอยรับผิดชอบผลการกระทำของตัวเอง” อลีนาทำใจยอมรับได้