12.3

               “ตอนนี้ยังไม่รู้ เพื่อนผมที่เป็นตำรวจกำลังตามเรื่องให้อยู่” คิรากรแนบใบหน้าลงบนเนินอกนุ่มที่อยู่ภายใต้ชุดนอนผ้านุ่มลื่นที่ขัดหูขัดตาเขาเหลือเกิน “พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปให้ปากคำกับตำรวจเพื่อเป็นข้อมูลในการสืบ แล้วคงต้องตามตัวเอยมาให้ปากคำด้วย”

               “เกี่ยวอะไรกับเอยคะ”

               “ผมเดาว่าน่าจะเป็นการตามผิดตัว”

               “ถ้างั้นเอยก็น่าจะตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน” อลีนาชักเป็นห่วงน้องสาว “ฉันต้องรีบโทร. ไปบอกเอยให้ระวังตัว”

               “ไม่ต้องรีบก็ได้” ชายหนุ่มกระชับวงแขน รั้งร่างบอบบางที่ทำท่าจะลุกออกจากตักเอาไว้

               “เรื่องร้ายแรงขนาดนี้จะไม่ให้รีบได้ยังไงคะ”

               “ผมจะโทร. ไปบอกตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่ติดต่อไม่ได้ เลยโทร. ไปหาคุณแม่คุณ คุณแม่คุณบอกว่าเอยไปมัลดีฟส์ตั้งแต่เมื่อเช้า อีกหลายวันกว่าจะกลับ”

               “แม่ไม่ตกใจแย่เหรอคะ”

               “ผมไม่ได้บอกเรื่องนี้หรอก บอกแค่ว่ามีธุระสำคัญจะคุยกับเอย”

               “ฉันนึกว่าคุณจะเกลียดเอยจนไม่อยากยุ่งด้วยซะอีก” อลีนาแปลกใจที่เขาอุตส่าห์เป็นห่วงน้องสาวเธอ

               “ถึงผมจะโกรธจะเกลียดเอยยังไง แต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่าเอยเป็นแม่แท้ๆ ของไออุ่น เป็นน้องสาวของคุณ ถ้าเอยเป็นอะไรไป คุณก็คงจะเสียใจมาก ผมทำเพื่อปกป้องความรู้สึกของคุณกับไออุ่น ไม่ได้เป็นห่วงผู้หญิงคนนั้น”

               “น่ารักจัง” หญิงสาวใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ซบอยู่บนเนินอกให้เงยหน้าขึ้นมามองสบตากัน “ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าเป้าหมายของคนที่ตามคือใครกันแน่ คุณก็ต้องระวังตัวไว้ด้วยนะคะ ฉันเป็นห่วง”

               คิรากรวางมือข้างหนึ่งซ้อนทับบนหลังมือเนียนนุ่มที่ยังแนบอยู่ข้างแก้มเขาแล้วดึงมาจูบหนักแน่นที่กลางฝ่ามือพลางมองสบตาเธออย่างลึกซึ้ง “เมื่อไหร่จะครบเจ็ดวันสักที”

               “เจ็ดวันแล้วทำไมเหรอคะ” เธอแกล้งถามทั้งที่รู้ว่าเขากำลังรอคอยอะไรอยู่

               “เจ็ดวันแล้วผมจะได้กินคุณไง” เขางับที่ปลายจมูกเล็กสีแดงระเรื่อเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างอดใจไม่ไหว ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากกลืนกินเธอทั้งตัว

               “เดี๋ยวก่อนนะคะ ฉันบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าครบเจ็ดวันแล้วจะให้คุณกิน”

               “คราวนี้ถ้าคุณไม่ยอม ผมปล้ำจริงด้วย”

               อลีนายิ้มขำ “อย่าหมกมุ่นค่ะ ไปนอนได้แล้ว” ว่าแล้วก็จุ๊บที่แก้มเขาอย่างรวดเร็วครั้งหนึ่ง “กู๊ดไนต์ค่ะ”

               “ตรงนี้ด้วย” เขาแตะปลายนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากของตัวเอง

               หญิงสาวส่ายหน้ายิ้มๆ

               “นะครับ แค่จูบ” เขาแกล้งวิงวอนเสียงอ่อนไปอย่างนั้นเอง เพราะรู้ว่าเธอคงไม่ทำ แต่ผิดคาด เธอประคองใบหน้าเขาไว้ด้วยสองมือแล้วประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของเขา

               คิรากรเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง เธอไม่ได้แค่จูบแบบปากแตะปากแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว แต่เธอจูบละเลียดและขบเม้มไปตามขอบโค้งเหนือริมฝีปากอย่างยั่วเย้าเนิ่นนาน ก่อนจะสอดแทรกปลายลิ้นเล็กเข้ามาลูบโลมภายในแล้วดูดดึงอย่างเร่าร้อน ชายหนุ่มหลุดเสียงครางต่ำพร่าในลำคอด้วยความเสียวซ่าน ความร้อนผ่าวแล่นวาบจากปลายลิ้นไปสุดส่วนปลายที่เริ่มเหยียดขยายอยู่ภายใต้กางเกงชุดนอนผ้าฝ้ายสีเทาเข้ม

               “พะ...พอ...พอแล้วเอิง” ชายหนุ่มที่ถูกปลุกให้ตื่นได้เพียงแค่จูบเดียวบอกด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าเจือความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาถอยใบหน้าห่างออกมานิดหนึ่ง แต่เธอก็เคลื่อนใบหน้าตามมาแล้วแนบหน้าผากลงบนหน้าผากของเขา อีกทั้งปลายจมูกเล็กน่างับก็ถูกกดลงปลายจมูกของเขาอีกด้วย

               “ฉันจูบไม่ได้เรื่องเหรอคะ” คนที่เพิ่งเคยทำตัวเป็นฝ่ายรุกครั้งแรกเริ่มเสียความมั่นใจ เธอไม่เคยจูบกับใครมาก่อน ที่ทำลงไปเมื่อครู่นี้ก็เลียนแบบมาจากที่เขาเคยทำกับเธอทั้งสิ้น

               “คุณจูบได้ดีมาก มากจนผมกลัวว่าจะหยุดตัวเองไม่ได้” คิรากรสารภาพด้วยใบหน้าแดงก่ำ พยายามข่มอารมณ์ตัวเองเต็มที่ “ผมไม่อยากยืนใต้ฝักบัวทั้งคืนอีกแล้ว”

               อลีนากระซิบยั่วที่ข้างหู “คืนนี้ไม่ต้องยืนค่ะ”

               “คุณจงใจยั่วผม”

               “แล้วยั่วขึ้นมั้ยคะ” เธอยิ้มน่ารักใส่นัยน์ตาสีเข้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาร้อนแรง มันเป็นแววตาแบบที่เขาใช้มองเธอเป็นประจำ และเธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดมองไม่ออกว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน

               “ขึ้นจนไม่รู้จะหาทางลงยังไงแล้ว” เขากอดรัดเธออย่างรวดร้าว “ผมจะทำยังไงกับคุณดี”

               “ทำอย่างที่คุณอยากทำสิคะ” อลีนาเปิดทางให้

               “ผมอยากจับคุณฟัดให้จมเขี้ยวเลย แต่คุณก็รู้ว่าทำไม่ได้”

               “ทำไมคะ”

               “ก็คุณมีประจำเดือนอยู่”

               “ฉันโกหก”

               “ว่าไงนะ!”

               “ประจำเดือนฉันจะมาอาทิตย์หน้าค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มกึ่งขบขันเมื่อเห็นเขาทำหน้าเหมือนอยากจับเธอตีก้น

               “งั้นคืนนี้คุณถูกฟัดแน่ ต่อให้คุณไม่ยอม ผมก็จะปล้ำ” คนที่ถูกหลอกให้ทรมานมาหลายคืนแกล้งบอกด้วยน้ำเสียงอย่างโหด แล้วอุ้มร่างบอบบางในชุดนอนกะโปโลที่เขากำลังจะได้ถอดมันทิ้งเข้าไปในห้องนอนของเขาที่อยู่ติดกับห้องทำงาน เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลแล้วนั่งลงที่ขอบเตียง เพียงแค่สะโพกของเขาแนบชิดกับสะโพกของเธอ เลือดในกายเขาก็แทบลุกเป็นไฟ

               อลีนาหายใจติดขัดเมื่อเขาวางข้อศอกทั้งสองข้างคร่อมร่างเธอไว้แล้วเคลื่อนใบหน้าลงมาไล้ปลายจมูกบนผิวแก้มนวลใสพร้อมกับจงใจใช้แผงอกแกร่งบดเบียดทรวงอกของเธอไปด้วย ไอร้อนผะผ่าวจากร่างกายของเขาแทรกซึมผ่านผ้าเนื้อบางเบาของชุดนอนมาสู่กายเธอ มันปลุกเร้าความปรารถนาที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกให้ออกมาโลดเต้นอย่างร่าเริง

               “คุณจะไม่เปลี่ยนใจกลางทางแน่นะ” เขากระซิบถามพึมพำก่อนจะกดจูบหนักหน่วงลงที่หลังใบหูเล็กขาวสะอาดแล้วสูดเอากลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอเข้าไปจนชุ่มปอด ในขณะเดียวกัน มือข้างหนึ่งก็ทำการปลดกระดุมเสื้อชุดนอนที่แสนขัดตาออกจนหมด ตามด้วยการถอดบราเซียร์ลายลูกไม้ออกอย่างคล่องแคล่ว

               แทนคำตอบ หญิงสาวโอบแขนทั้งสองข้างกอดรัดร่างหนาทรงพลังที่ทาบทับอยู่เหนือร่างเธอเอาไว้อย่างแนบแน่นพร้อมกับเงยหน้าเปิดทางให้เมื่อเขาลากริมฝีปากร้อนผ่าวจากซอกคอลงมาถึงเนินอกอวบ ตลอดเส้นทางที่ริมฝีปากของเขาลากผ่าน เกิดรอยแดงระเรื่อเซ็กซี่ชวนมองที่เขาจงใจสร้างขึ้นเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ