15.2

พรกมลรีบปราดเข้าไปลากแขนอลีนามานั่งที่โซฟาทันทีที่ลูกสาวก้าวเข้ามาในห้องรับแขก “เรื่องไออุ่นกับเอยตกลงมันยังไงกันแน่เอิง แม่โทร. หาเอยทั้งคืนก็ไม่รับสาย เช้านี้ก็ปิดเครื่อง”

               “ไออุ่นเป็นลูกเอยจริงเหรอเอิง แล้วพ่อแกเป็นใคร คุณคิมเหรอ” สันติถามอย่างคาใจ

               “ไออุ่นเป็นลูกของเอยจริงค่ะพ่อ ส่วนพ่อของแกเป็นน้องชายของคุณคิมที่เสียชีวิตไปแล้ว”

               “คุณพระคุณเจ้า!” พรกมลยกมือทาบอก ทำท่าจะเป็นลม คนเป็นสามีต้องรีบหยิบยาดมไปอังที่จมูกให้ “ฉันเป็นแม่ประสาอะไร ทำไมไม่รู้ว่าลูกสาวตัวเองแอบมีลูก”

               “เอิงก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เองค่ะ”

               “งั้นก็แสดงว่าเอิงกับคุณคิมไม่ได้เป็นแฟนกันตั้งแต่แรก แต่แต่งงานกันเพราะจะเป็นพ่อแม่ให้ไออุ่นใช่มั้ย” พ่อพอจะคาดเดาสถานการณ์ออก

               “พ่อเข้าใจถูกแล้วค่ะ” อลีนาพยักหน้ารับ แล้วเล่าความจริงทั้งหมดให้พ่อกับแม่ฟัง เริ่มตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอไออุ่นร้องไห้และเรียกเธอว่าแม่อย่างน่าสงสาร รวมถึงสาเหตุการเสียชีวิตของเปรมอนันต์ที่อันนามีส่วนผิดอยู่มาก

               พรกมลน้ำตาร่วงพรูเมื่อฟังจบ “ทำไมเอยถึงได้เป็นแบบนี้ แม่เลี้ยงลูกผิดใช่มั้ย แม่สปอยล์เอยมากเกินไปใช่มั้ย”

               “ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอกค่ะ” อลีนาปลอบใจแม่ทั้งที่ในใจก็แอบคิดว่า การเลี้ยงดูของพ่อแม่มีส่วนมากในการบ่มเพาะให้อันนาเติบโตมามีนิสัยแบบนี้ แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งโทษกัน “เอิงคิดว่าแม่กับพ่อจะดุเอิงที่ไม่ยอมบอกความจริงแต่แรกซะอีก”

               “แม่จะไปโกรธเอิงได้ยังไง เอิงเสียสละตัวเองเพื่อน้อง เพื่อหลานขนาดนี้” พรกมลขยับเข้ามากอดลูกสาวคนโต “ขอบใจมากนะเอิง ขอบใจที่เป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ เป็นพี่ที่ดีของน้องมาตลอด”

               “ถ้าแม่รู้ว่าไออุ่นไม่รู้ว่าเอิงเป็นแม่แท้ๆ ของแก แม่ก็คงไม่เผลอพูดแบบนั้นต่อหน้าหลานหรอก แม่นี่มันปากพล่อยจริงๆ แก่แล้วยังไม่รู้จักคิดอีก” พรกมลพูดพลางตบปากตัวเองอย่างรู้สึกผิด

               “อย่าทำแบบนี้ค่ะแม่” อลีนาจับมือแม่ให้หยุด “แค่แม่รับปากว่าจะไม่หลุดปากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าไออุ่นอีกก็พอแล้วค่ะ ส่วนเรื่องบอกความจริงกับแก เอิงรู้ว่าคงปิดแกได้ไม่ตลอด เอิงแค่อยากยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดเพื่อให้แกโตพอที่จะเข้าใจอะไรมากกว่านี้”

               “เอิงคิดถูกแล้วลูก ไออุ่นยังเด็กเกินไป อย่าเพิ่งให้แกรับรู้เรื่องไม่ดีของผู้ใหญ่เลย ตอนนี้ไออุ่นก็มีทั้งแม่เอิง พ่อคิมอยู่แล้ว รักษาครอบครัวนี้ไว้ให้ดีนะลูก”

               “ค่ะแม่”

               “แล้วเอิงโอเคเหรอที่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก” สันติอดห่วงไม่ได้

               “ตอนแรกเอิงก็ไม่ได้รักคุณคิมหรอกค่ะ ที่เอิงยอมแต่งเพราะสงสารไออุ่น อยากให้แกมีแม่ แต่ตอนนี้เอิงแน่ใจแล้วว่า เอิงรักคุณคิมค่ะพ่อ” อลีนาสารภาพ

               “ถ้าอย่างนั้นพ่อก็เบาใจ ท่าทางคุณคิมก็เป็นคนดี แล้วดูเหมือนจะรักเอิงมากด้วย”

               “รักสิคุณ ถ้าไม่รักจะเอาตัวเข้าปกป้องลูกเราขนาดนั้นเหรอ”

               “พูดถึงเรื่องนี้ก็นึกได้ ตกลงเรื่องคดีความไปถึงไหนแล้ว คุณคิมไปมีเรื่องกับใคร ร้ายแรงถึงขนาดต้องส่งคนมายิงกันเลยเหรอ”

               “ถ้าเอิงบอกความจริงแล้วพ่อกับแม่อย่าตกใจนะคะ” อลีนาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนบอกความจริง เพราะคิดว่าไม่ช้าก็เร็วพ่อกับแม่ต้องรู้เหมือนเรื่องของไออุ่น “ภรรยาคุณมาร์ชจ้างมือปืนมายิงเอยค่ะ แต่ยิงผิดตัว”

               “ยิงเอย!!!”

               พ่อกับแม่อุทานขึ้นพร้อมกัน แล้วทำท่าจะเป็นลมล้มพับไปทั้งคู่

               “ยังมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเอยที่พ่อกับแม่ยังไม่รู้อีกมั้ยเนี่ย” พรกมลถามอย่างหนักใจและคาดไม่ถึงว่า ‘ลูกรัก’ จะก่อเรื่องไว้ร้ายแรงขนาดนี้

               “เท่าที่เอิงรู้ก็มีแค่นี้ค่ะ” อลีนายิ้มหน้าแห้ง แค่นี้เธอก็จะรับมือไม่ไหวอยู่แล้ว ขออย่าให้มีเรื่องอะไรมากกว่านี้อีกเลย “แต่เรื่องนี้เอิงก็ยังไม่รู้ว่าใครถูกใครผิดกันแน่ ต้องไปคุยกับตำรวจก่อน”

               “คนที่ไปยุ่งกับสามีชาวบ้านยังไงก็ผิดเต็มประตู”

               “เอิงคิดว่าเอยไม่น่าจะรู้ว่าคุณมาร์ชมีภรรยาอยู่แล้ว เพราะเขาทำตัวเป็นหนุ่มโสด ไม่เคยควงภรรยาออกงานสังคมที่ไหนเลย”

               “แล้วเอิงจะไปคุยกับตำรวจเมื่อไหร่”

               “เอิงรอผู้กองสายฟ้าโทร. มานัดอยู่ค่ะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเอิงจะรีบบอกพ่อกับแม่นะคะ” อลีนาอยู่คุยกับพ่อแม่อีกครู่หนึ่งก็ขอตัวกลับ เพราะต้องเข้าไปเคลียร์งานที่กองบรรณาธิการ และเป็นห่วงคิรากรด้วย

              

               “คุณคิมคะ...คุณคิม...”

               คิรากรที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ยาที่พยาบาลบังคับให้กิน เนื่องจากเขาเอาแต่ประชุมและทำงานเกือบทั้งวัน ไม่ยอมพักผ่อน ถามทั้งที่ยังหลับตาอยู่เมื่อได้ยินเสียงกระซิบเซ็กซี่ที่ข้างหู

               “ใคร”

               “เอิงเองค่ะ” หญิงสาวไล้ปลายจมูกจากใบหูผ่านแก้มสากมาจดที่ปลายจมูกโด่งเป็นสันของชายหนุ่มแล้วจะแนบริมฝีปากจูบ แต่ทันใดนั้นเขาก็พลิกตัวหลบไปอย่างกะทันหันแล้วลุกพรวดขึ้นแบบลืมเจ็บ

               “คุณไม่ใช่เอิง!”

               หญิงสาวที่หน้าตาเหมือนอลีนาไม่ผิดเพี้ยนยกยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่งก่อนพูดเสียงหวาน “สวัสดีค่ะ ฉันอันนา คุณนี่ก็เก่งนะคะ อยู่กับเอิงแค่ไม่นานก็แยกฉันกับเอิงออก”

               “เอิงไม่ใช้น้ำหอมกลิ่นฉุนขนาดนี้ เสียงคุณก็แค่คล้ายแต่ไม่เหมือน ต่อให้หลับตาผมก็จำเมียตัวเองได้”

“จำกลิ่นเมียได้ด้วย น่ารักจัง” อันนายิ้มขำแล้วเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง

               “ถ้าคุณจะมาหาเอิงก็กลับไปเถอะ เอิงไม่อยู่” คิรากรพูดโดยไม่มองหน้าคู่สนทนา เพราะโกรธเรื่องคดีเก่าของน้องชาย และโกรธที่เธอเป็นต้นเหตุให้ภรรยาของเขาต้องเกือบถูกยิง ถ้าอลีนาเป็นอะไรไปเพราะผู้หญิงคนนี้อีกคน เขาไม่เอาเธอไว้แน่

               “ฉันมาเยี่ยมคุณ”

               “งั้นก็เห็นแล้วว่าผมยังไม่ตาย กลับไปได้แล้ว”

               “อย่าเพิ่งรีบไล่ฉันสิคะ ฉันยังไม่ได้คุยธุระเรื่องไออุ่นเลย” อันนาแกล้งขำอย่างมีจริต น่าหมั่นไส้

               ชื่อของลูกสาวอันเป็นที่รักยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจทำให้คิรากรหันขวับมามองหน้าหญิงสาวที่แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด  แต่งหน้าจัดอย่างโฉบเฉี่ยวด้วยแววตาแข็งกร้าวระคนไม่ไว้วางใจ

               “อย่ายุ่งกับไออุ่น”

               “ฉันเป็นแม่ ทำไมจะยุ่งไม่ได้”

               “ความเป็นแม่ของคุณมันหมดลงตั้งแต่วันที่คุณยกไออุ่นให้เอิงแล้ว” ชายหนุ่มกัดกรามแน่น ข่มใจตัวเองไม่ให้ลุกขึ้นจับเธอเหวี่ยงออกไปนอกห้อง “ผมเคยคิดที่จะให้โอกาสคุณได้ทำหน้าที่แม่ แต่คุณก็ปฏิเสธ เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องความเป็นแม่ตอนนี้”