9.3

               กว่างานเลี้ยงฉลองสมรสจะเสร็จสิ้นและส่งแขกกลุ่มสุดท้าย ซึ่งเป็นบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวออกจากงานได้เสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า

               “ทำไมไม่มีพิธีส่งตัวเข้าหอครับคุณแม่” คิรากรกระซิบถามมารดาขณะเดินมาส่งท่านขึ้นรถกลับบ้าน

               “ไปตกลงกับเจ้าสาวเอาเองว่าเขาจะยอมเข้าหอด้วยหรือเปล่า” ศรียุดาตบแก้มลูกชายเบาๆ อย่างเอาใจช่วยก่อนจะก้าวขึ้นรถซึ่งมีสนธยา สามีใหม่ของเธอนั่งรออยู่ที่เบาะหลัง

               คิรากรมองส่งจนรถของมารดาลับตาไปแล้วจึงเดินไปหาอลีนาที่ยืนส่งบิดาและมารดาของเธออยู่ที่รถซึ่งจอดอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

               “ไออุ่นไปเที่ยวบ้านยายกับตาบ้างนะลูก ยายจะทำขนมอร่อยๆ ให้ทานเยอะๆ เลย” พรกมลเอ็นดูไออุ่นมากตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า เนื่องจากเด็กหญิงตัวน้อยมีใบหน้าคล้ายลูกสาวทั้งสองคนของเธอในวัยเด็กมาก สันติ สามีของเธอก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

               “ขับรถกลับดีๆ นะครับคุณพ่อคุณแม่” ลูกเขยหมาดๆ บอกกับพ่อตาแม่ยายด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง ไม่ใช่แค่พูดไปตามมารยาท เพราะท่านทั้งสองขับรถมากันเอง

               “พ่อไม่ได้ดื่ม ขับได้สบายมาก”

               “แม่ฝากเอิงด้วยนะคุณคิม”

               “ไม่ต้องห่วงครับ ผมต้องดูแลภรรยาของผมให้ดีที่สุดอยู่แล้ว” ชายหนุ่มให้คำมั่นสัญญาพร้อมกับโอบวงแขนรอบเอวเล็กของเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้างตัว

               “มีน้องให้ไออุ่นเร็วๆ ด้วยนะเอิง ไออุ่นบอกพ่อว่าอยากมีน้อง ใช่มั้ยไออุ่น” สันติหันไปขยิบตากับหลานสาว

               “ใช่ค่ะคุณตา ไออุ่นอยากมีน้องเป็นเบบี้เหมือนน้ำหอม”

               “เอิงยังไม่พร้อมค่ะพ่อ” อลีนารีบบอกหน้าตาเลิ่กลั่ก กลัวใจใครบางคนจะคิดจริงจัง

               “แต่ผมพร้อมมากนะเอิง”

นั่นไง เข้าทางเขาอีกแล้ว!

               เธอเคยบอกเขาหลายครั้งแล้วว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็นแค่การจัดฉากเพื่อสร้างครอบครัวให้ไออุ่นเท่านั้น ห้ามคิดจริงจัง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ฟังกันเลย

คิรากรอุ้มไออุ่นที่หลับตั้งแต่นั่งรถออกจากโรงแรมมาวางบนเตียงเจ้าหญิงสีชมพูภายในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยคอนเซปต์เจ้าหญิงดิสนีย์น่ารักสมวัยเจ้าของห้อง คนเป็นพ่อเลือกหยิบชุดนอนแบบเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวผ้าเนื้อหนานุ่มจากในตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ลูกสาวอย่างเบามือที่สุดไม่ให้เจ้าหญิงตัวน้อยของเขาตื่น

               “ฉันคงต้องเรียนรู้วิธีการดูแลไออุ่นจากคุณอีกเยอะเลย” อลีนาที่นั่งมองทุกการกระทำอันอ่อนโยนของเขาอยู่เงียบๆ บอกด้วยรอยยิ้มชื่นชม

               เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน แต่เธอก็ได้เห็นเขาในหลายแง่มุม เขาเป็นคุณพ่อที่น่ารักและอบอุ่นเวลาอยู่กับลูกสาว เป็นผู้ชายเกรี้ยวกราดดุดันเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่เกลียดอย่างอันนา เป็นผู้ชายขี้หวงไม่ชอบให้เธออยู่ใกล้ผู้ชายอื่น และจากสายตาแพรวพราวที่เขาใช้มองเธออยู่เสมอ ก็ทำให้เธอแน่ใจว่า เขาเป็นผู้ชายที่มีความ ‘เร่าร้อน’ ซ่อนอยู่ในตัวสูงมาก

               “คุณไม่ต้องทำอะไรมากหรอก แค่อยู่เป็นแม่ให้แกอย่างนี้ก็พอแล้ว” ชายหนุ่มห่มผ้าให้ลูกสาวแล้วจุ๊บที่หน้าผากเล็กมนแล้วบอกให้เธอฝันดีเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกคืน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมาพูดกับหญิงสาวด้วยแววตาเป็นประกาย “ลูกหลับแล้ว ทีนี้ก็ได้เวลาของเราแล้วนะ”

               “เวลาอะไรคะ”

               “เวลาเข้าหอ” เจ้าบ่าวในชุดทักซิโดเต็มยศเดินอ้อมจากอีกฝั่งหนึ่งของเตียงมาฉุดมือหญิงสาวที่ยังอยู่ในชุดเจ้าสาวให้ลุกขึ้น

               “คุณจะทำอะไร!”

               “ตามธรรมเนียม เจ้าบ่าวต้องอุ้มเจ้าสาวเข้าห้องหอไม่ใช่เหรอ” ว่าแล้วเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแล้วพาเดินไปที่ประตูหน้าตาเฉย

               “ปล่อยฉันนะคุณคิม!” อลีนาเผลอดุเขาเสียงดังจึงถูกเขาปรามด้วยการจุ๊บที่ริมฝีปาก

               “อย่าเสียงดัง เดี๋ยวลูกตื่น”

               “นี่คุณ!” อลีนาเงยหน้าขึ้นมองเขาตาดุพร้อมกับทุบกำปั้นลงบนอกกว้าง แต่เมื่อสายตาประสานกับดวงตาสีเข้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยประกายความเร่าร้อนก็ต้องรีบก้มหน้าลงมองที่กระดุมเสื้อของเขาแทน

               “เปิดประตูให้หน่อย มือผมไม่ว่าง”

               “คุณก็ปล่อยฉันลงสิ มือจะได้ว่าง” เธอซบหน้าตอบเสียงอู้อี้อยู่กับบ่ากว้าง ไม่กล้ามองสบตาเขา

               “ให้ความร่วมมือกับผมหน่อย” เขาวิงวอนน้ำเสียงสั่นพร่า

ให้ตายเถอะ...เพียงแค่ลมหายใจอุ่นของเธอที่เป่ารดอยู่บนต้นคอก็ทำให้เขาร้อนวาบไปทั้งตัว!

คิรากรใช้ความพยายามของตัวเองเปิดประตูแล้วอุ้มเจ้าสาวเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเธอที่เขาเตรียมไว้ให้ ซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของไออุ่นและอยู่เยื้องกับห้องนอนของเขา ระหว่างทางไม่กี่ก้าวที่เดินมา เขาแอบคิดไว้ในใจว่า ถ้าเธอดิ้นรน กรีดร้อง หรือตบตีเขา เขาจะยอมทนเจ็บปวดกับความต้องการของตัวเองและปล่อยเธอไป แต่เธอก็ไม่ได้ทำอย่างที่เขาคิด เธอยอมให้เขาอุ้มเข้ามาในห้องนอน กระทั่งเขาปล่อยตัวเธอให้ยืนบนพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดมัน เธอก็ยังยืนก้มหน้ามองอกเสื้อเขาอย่างเงียบงัน

               “คิดอะไรอยู่” ปลายนิ้วแข็งแรงจับปลายคางเล็กมนเชิดขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมใสด้วยแววตาที่เป็นประกายเจิดจ้า เขาไม่เคยต้องการผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน ตั้งแต่ได้จูบเธอครั้งแรกเมื่อหลายวันก่อน เขาก็ไม่เคยหยุดความต้องการที่จะครอบครองทั้งหมดของตัวเธอได้แม้แต่วินาทีเดียว

               “เปล่าค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแผ่ว ทั้งที่ความนึกคิดตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว

               “เราแต่งงานกันแล้วนะเอิง และผมก็เคยบอกคุณแล้วว่าผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป” เขาบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงไว้ด้วยการวางอำนาจอยู่ในคราวเดียวกัน “ผมพร้อมรับผิดชอบทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น พร้อมที่จะรับผิดชอบคุณไปตลอดชีวิต”

               “แต่เรา...เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน” อลีนากำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอยู่ เธอต้องการเขา แต่สำนึกแห่งความดีงามก็เหนี่ยวรั้งเธอไว้ไม่ให้เตลิด

               “ไม่ต้องสนใจเรื่องเวลา สนใจแค่ว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม” เขาเอื้อมมือไปด้านหลังศีรษะของเธอแล้วดึงกิ๊บติดผมออกเพื่อปล่อยผมยาวสลวยที่ถูกม้วนเป็นมวยต่ำให้แผ่สยายเต็มแผ่นหลัง “ไม่ต้องรู้สึกผิดที่จะทำตามความต้องการของตัวเองกับผู้ชายที่คุณแต่งงานด้วย”

               “ฉันไม่...”

               คำพูดปฏิเสธที่ตรงกันข้ามกับความรู้สึกของหญิงสาวถูกกลืนกลับเข้าไปในลำคอเมื่อริมฝีปากของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าประกบแนบลงมา จูบของเขาเชื่องช้าอ้อยอิ่ง ทว่าหนักแน่นและเรียกร้องเหลือเกิน เขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรง เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่าง

               ผู้ชายคนนี้ร้อนแรงเป็นบ้า!