12.2

ตั้งแต่มาถึงออฟฟิศตอนเช้าจนกระทั่งถึงบ่าย คิรากรก็ง่วนอยู่กับการตามสืบว่ามอเตอร์ไซค์ที่ขี่ตามมาเมื่อเช้านี้ตั้งใจตามเขาหรือตามอลีนากันแน่ ชายหนุ่มโทร. สั่งให้คนขับรถที่บ้านดึงคลิปจากกล้องหน้ารถของอลีนาแล้วเอามาให้ที่ออฟฟิศเป็นการด่วน หลังจากตรวจสอบคลิปจนแน่ใจว่ามอเตอร์ไซค์คันที่เขาเห็นเมื่อเช้านี้กับคันที่อลีนาเห็นเมื่อต้นสัปดาห์เป็นคันเดียวกัน เขาก็นำคลิปไปแจ้งความกับเพื่อนที่เป็นตำรวจ

               “ฉันถูกมอเตอร์ไซค์คันนี้ตามมาตั้งแต่ต้นอาทิตย์ แต่ไม่แน่ใจว่ามันตามฉันหรือตามเมียฉันกันแน่”

               “เท่าที่ดูจากคลิปก็บอกยากจริงๆ เพราะมันมีทั้งขับตามรถเมียแกและขับแซงขึ้นไปตีคู่กับรถแกเป็นระยะ” ร้อยตำรวจเอกสายฟ้ายังไม่อยากฟันธง เพราะหลักฐานยังไม่ชัดเจน

               “แต่มันตามชัวร์ใช่มั้ย”

               “ชัวร์!” เรื่องนี้สายฟ้าตอบอย่างมั่นใจ “น่าจะตามมาเป็นอาทิตย์แล้วด้วย ช่วงนี้แกไปขัดแข้งขัดขาใครเข้าหรือเปล่า”

               คนถูกถามคิดทบทวนนิดหนึ่งก่อนตอบ “ฉันไม่มีปัญหากับใคร แต่ใครจะมีปัญหากับฉันอันนี้ฉันก็ไม่แน่ใจ”

               “แล้วเมียแกล่ะ”

               “ไม่รู้ว่ะ”

               “เอ้า! เป็นผัวประสาอะไรวะ ไม่รู้เรื่องเมีย”

               คิรากรไม่อยากบอกว่าเขากับอลีนาเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสิบวัน เขาแทบไม่รู้เรื่องส่วนตัวของเธอเลย “แต่นิสัยอย่างเอิงไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหน ถ้าเป็นน้องสาวก็ไม่แน่”

               “น้องสาว?”

               “เอิงมีน้องสาวฝาแฝด หน้าเหมือนกันมาก” พูดแล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ “เป็นไปได้มั้ยที่จะเป็นการตามผิดตัว”

               “ก็อาจจะเป็นไปได้” ผู้กองสายฟ้าไม่ทิ้งทุกประเด็นที่มีความน่าสงสัย “แต่ยังไงฉันก็ยังไม่ทิ้งประเด็นการขัดผลประโยชน์ทางธุรกิจของแกนะ แล้วคงต้องนัดเมียแกกับน้องเมียมาสอบปากคำเพื่อเป็นข้อมูลในการสืบต่อด้วย”

               “พรุ่งนี้เช้าส่งไออุ่นที่โรงเรียนแล้วฉันจะพาเอิงมาหาแก”

               “ช่วงนี้แกก็ระวังตัวให้มากหน่อยก็แล้วกัน เพราะคนร้ายลักษณะนี้ฉันกลัวว่าจะเป็น...” นายตำรวจหนุ่มลากเสียงอย่างไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่

               “เป็นอะไร”

               “ความจริงฉันก็ไม่อยากพูดนะ แต่บอกไว้ให้แกระวังตัวก็แล้วกัน”

               “เป็นอะไร บอกมา”

               “มือปืน!”

               คิรากรตัวชาวาบตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ความเป็นห่วงพวยพุ่งขึ้นเต็มอก ห่วงทั้งอลีนา ห่วงทั้งไออุ่นที่อาจจะโดนลูกหลงไปด้วย

ตั้งแต่เย็นจนกระทั่งส่งไออุ่นเข้านอนตอนสองทุ่มครึ่ง อลีนาสังเกตเห็นว่าคิรากรมีความเคร่งเครียดในแววตาที่ปกปิดไว้ไม่มิด แม้ว่าเขาจะพยายามทำตัวร่าเริงและเล่านิทานให้ลูกฟังอย่างสนุกสนานเหมือนเคย แต่หญิงสาวก็ดูออกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ ดังนั้นพอเขาขอตัวไปทำงานหลังจากไออุ่นหลับแล้ว เธอจึงตามเข้าไปในห้องทำงานด้วยความเป็นห่วง

               “วันนี้คุณดูเครียดๆ มีเรื่องไม่สบายใจอยู่ใช่มั้ยคะ”

               ชายหนุ่มวางมือจากงานแล้วหมุนเก้าอี้มามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “วันจันทร์สีเหลือง”

               “ฉันถามว่าคุณมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ใช่มั้ย เกี่ยวอะไรกับวันจันทร์สีเหลือง”

               “ชุดนอนคุณไง” เขากวาดตามองชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตแขนสั้นกับกางเกงขายาวผ้าซาตินเนื้อนุ่มลื่นแบบเดิมและแบบเดียวที่เธอใส่เป็นประจำ สักวันเถอะ เขาจะแอบขนไปทิ้งให้หมดแล้วซื้อชุดนอนแบบที่เขาชอบมาให้เธอสวมแทน

ชุดนอนแบบที่สวมแล้วไม่ได้นอน!

               “คุณมีปัญหาอะไรกับชุดนอนฉัน” หญิงสาวทำหน้ามุ่ย ไม่ได้โกรธที่ถูกแซวเรื่องชุดนอน แต่โกรธเพราะรู้ว่าเขากำลังเบี่ยงประเด็น ไม่อยากเล่าเรื่องที่กำลังรบกวนจิตใจให้เธอฟัง อลีนาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงกดต่ำซึ่งบ่งบอกว่าเธอกำลังโกรธ “คุณคิม!”

               “ครับ” ชายหนุ่มขานรับเคร่งขรึม เหยียดหลังขึ้นตรงอย่างไม่รู้ตัว ตั้งแต่รู้จักกันมา เขายังไม่เคยเห็นเธอโกรธเท่าครั้งนี้มาก่อน

               “คุณเห็นว่าฉันเป็นภรรยาของคุณหรือเปล่า”

               คิรากรนิ่งงัน เดาไม่ออกว่าเธอต้องการอะไรจากคำถามนี้

               “ตอบ!”

               “เราแต่งงานกันแล้ว คุณก็ต้องเป็นภรรยาผมสิ เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะเอิง”

               “ถ้างั้นคุณมีปัญหาอะไรทำไมคุณไม่บอกฉัน คุณคิดว่าฉันจะสบายใจได้เหรอที่เห็นคุณเป็นแบบนี้” ดวงตากลมใสที่จ้องหน้าเขาสั่นระริกพร้อมมีน้ำตารื้นขึ้นมาแตะขอบตา “คุณกำลังกังวลเรื่องที่มีคนตามเราเมื่อเช้านี้ใช่มั้ย”

               “คุณรู้...” เขาครางเสียงแผ่ว

               “ฉันไม่ได้โง่นะ คุณสั่งเพิ่ม รปภ. ให้มาเฝ้ารอบบ้านตั้งสี่คน แถมยังขอให้ตำรวจส่งสายตรวจมาตรวจที่หน้าบ้านทุกสองชั่วโมงอีก ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่” หญิงสาวพรั่งพรูคำพูดด้วยความอัดอั้นซึ่งเก็บกดไว้ในใจตลอดทั้งวันออกมาพร้อมน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ตั้งแต่เช้าถึงเย็น เธอไม่มีสมาธิทำงานก็เพราะเป็นห่วงว่าคนที่สะกดรอยตามมาอาจจะเป็นคนของศัตรูทางธุรกิจที่ส่งมาลอบทำร้ายเขา

               “คุณร้องไห้ทำไม” คิรากรลุกจากเก้าอี้แล้วก้าวยาวๆ เข้ามาสวมกอดร่างบอบบางในชุดนอนสีเหลืองอ่อนเอาไว้ในอ้อมอก

               “คุณไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้ว่าฉันเป็นห่วงคุณ” หญิงสาวซุกหน้าตอบเสียงอู้อี้อยู่กับอกกว้าง เธอไม่อายที่จะเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองให้เขารู้ ยิ่งมีภัยอยู่ใกล้ตัว เธอยิ่งไม่อยากเก็บงำความรู้สึก เพราะไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น หากไม่บอกให้เขารู้ในวันนี้ ก็อาจจะไม่มีโอกาสบอกอีกเลยก็ได้

               “เป็นห่วงผมขนาดนี้เลยเหรอ” ชายหนุ่มดันร่างนุ่มนิ่มออกห่างจากตัวเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาด้วยรอยยิ้มชื่นใจ แค่ได้รู้ว่าเธอเป็นห่วง ใจมันก็ฟูแทบล้นออกมานอกอก

               “ยังจะถามอีก”

               “ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงผม” ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเกลี่ยรอยน้ำตาออกจากแก้มนวลใสทั้งสองข้างแล้วแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาแผ่วเบา แล้วจูงมือเธอไปนั่งที่โซฟาเบดสีน้ำตาลเข้มตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ชิดผนังมุมห้อง แต่แทนที่เขาจะให้เธอนั่งบนโซฟากลับรั้งตัวเธอให้นั่งลงบนตักแล้วโอบกอดเธอไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง

               “แต่คุณรู้มั้ยว่าผมเป็นห่วงคุณกับลูกมากกว่า วันนี้ทั้งวันผมแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย”

               “ตกลงคนที่ตามเราเป็นใครคะ แล้วตามทำไม”