เข้าสู่ระบบแชร์
18.1
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-25 15:27:06ดานิกาขับรถขึ้นทางด่วนมาด้วยความรู้สึกผิด เพียงเพราะคำว่าอยากเอาชนะคำเดียว ทำให้เธอกลายเป็นคนใจดำ ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กไร้เดียงสาที่เธอเห็นมาตั้งแต่แรกคลอด อีกทั้งยังช่วยเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิดมาตลอดด้วย
“ไออุ่น น้าพายขอโทษ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองน้ำตานองหน้า
ในเวลาที่รู้สึกแย่ คนแรกที่ดานิกานึกถึงแทนที่จะเป็นเพื่อนสนิทสักคนแต่กลับเป็นศิวภัทร เธอขับรถมุ่งตรงไปยังอาคารที่ทำการสถานีโทรทัศน์ของเขา ด้วยความคาดหวังว่าจะมีใครสักคนเข้าใจ แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น
“คุณมีธุระอะไร ทำไมไม่โทร. มานัดก่อน” ผู้บริหารสถานีโทรทัศน์หนุ่มพูดโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ท่าทางเขางานยุ่งมาก หน้าตาคร่ำเคร่ง แฟ้มเอกสารกองเต็มโต๊ะ
“โทรศัพท์ฉันเสีย” เธออายเกินกว่าจะบอกความจริงว่าโทรศัพท์มือถือเธอพัง เพราะถูกปาลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด
“ไปหาอะไรดื่มกันมั้ย ฉันเครียด อยากมีเพื่อนคุย”
“ผมว่าคุณเอาเวลาไปจัดการเรื่องย้ายร้านเครื่องเพชรของคุณก่อนดีกว่า” ชายหนุ่มหมุนเก้าอี้มาจ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใด
“ทำไมต้องย้าย”
“คุณคิมส่งหนังสือแจ้งสื่อทุกสำนักว่า ห้างสรรพสินค้าทุกแห่งในเครือของเขาจะไม่เป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับบริษัทของคุณอีกต่อไป และเขาได้แจ้งให้บริษัทของคุณย้ายร้านทุกสาขาออกจากห้างภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยยินดีจ่ายค่ายกเลิกสัญญาตามเงื่อนไข เนื่องจากคลิปสองคลิปที่ถูกแชร์ในโซเชียลทั้งของเมื่อวานและวันนี้ คุณคิมอยากแสดงความจริงใจให้สังคมเห็นว่าเขากับคุณไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ และทำเพื่อความสบายใจของภรรยาและลูกสาวด้วย เพราะสำหรับคุณคิม ครอบครัวสำคัญที่สุด”
“ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ” ดานิกาจุกจนแทบพูดอะไรไม่ออก เพราะโทรศัพท์มือถือของเธอเสีย จึงไม่มีใครติดต่อมาบอกข่าวนี้ได้ในระหว่างขับรถมาที่นี่
“คุณรีบไปจัดการเรื่องย้ายร้านเถอะ ถ้าไม่เรียบร้อยภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง คุณจะเป็นฝ่ายถูกปรับ แทนที่จะได้ค่ายกเลิกสัญญาจากคุณคิม ถือเป็นคำแนะนำด้วยความหวังดีครั้งสุดท้ายจากผม”
“ครั้งสุดท้าย? หมายความว่ายังไง”
“ผมทีมเอิง” ศิวภัทรบอกหนักแน่น “ผมเคยทำผิดกับเอิงมาแล้วครั้งนึง ผมจะไม่ทำผิดกับเอิงอีก”
“แล้วตอนแรกคุณมารับปากฉันว่าจะช่วยเรื่องพี่คิมทำไม”
“ผมแค่อยากรู้แผนการของคุณเพื่อจะช่วยเอิง แต่หลังจากดูคุณมาสักพัก ผมก็รู้แล้วว่าคุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเอิง อ่อนหัดแบบคุณ ทำอะไรเอิงไม่ได้หรอก แล้ววันนี้คุณก็แพ้สองสามีภรรยานั่นอย่างหมดรูปจริงๆ”
ดานิกาลุกพรวดขึ้นด้วยความเจ็บใจ “ฉันนึกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ ฉันคิดผิดสินะ”
“คุณก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คุณเข้าหาผมเพราะอยากหลอกใช้ผมมากกว่า” ศิวภัทรลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วผายมือไปทางประตูห้อง เป็นการเชิญให้กลับ “หลังจากนี้ ให้ถือว่าเราสองคนไม่เคยรู้จักกันก็แล้วกัน”
“ฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก!” ดานิกาเดินกระแทกเท้าออกไปด้วยความฉุนเฉียว
ศิวภัทรทิ้งตัวลงนั่งพิงหลังกับพนักเก้าอี้แล้วระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาเห็นชัดแล้วว่า คิรากรเป็นสามีที่ดีและสามารถปกป้องอลีนาได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาแน่ใจว่าสองคนนั้นจะจับมือสู้ไปด้วยกันไม่หวั่นไหว ตอนนี้เขาหมดห่วงเรื่องอลีนาแล้ว เหลือเพียงสถานการณ์ของสถานีโทรทัศน์ที่ยังวิกฤติอยู่ ซึ่งเขาจะต้องกอบกู้มันขึ้นมาให้ได้โดยเร็วที่สุด
เพราะอยากสร้างความมั่นใจให้ลูกสาวตัวน้อยว่าเขารักเธอมากเพียงใด คืนนี้คิรากรจึงฝืนเล่านิทานตามสไตล์ของตัวเองให้ไออุ่นฟัง แต่ยังออกท่าทางมากไม่ได้เพราะยังเจ็บแผลอยู่ ทำได้เพียงแค่สวมชุดเจ้าชาย นอนเล่าอยู่บนเตียงเท่านั้น โอยมีอลีนานอนกอดไออุ่นขนาบอยู่อีกข้าง
“ในที่สุด เจ้าหญิงกับเจ้าชายก็แต่งงานและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป”
“แต่งงานแล้วจะมีความสุขตลอดไปจริงเหรอคะ” ไออุ่นถามด้วยความสงสัย เพราะนิทานทุกเรื่องที่คุณพ่อเล่าให้ฟัง ต้องจบลงแบบนี้เสมอ
“ความจริงแล้วการแต่งงานมันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของชีวิตอีกสเตปนึงแค่นั้นแหละ ส่วนจะมีความสุขตลอดไปหรือเปล่า ไม่มีใครรู้หรอก สิ่งที่เจ้าชายกับเจ้าหญิงทำได้ก็แค่ รักกันให้ดีที่สุดในทุกๆ วันแค่นั้น” คิรากรตอบไปตามตรง เขาไม่เคยโกหก ไม่เคยสร้างทุ่งลาเวนเดอร์ให้ลูกสาว เพราะรู้ว่าโลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ได้สวยงามเสมอไป
เขาอยากให้ลูกมองโลกตามความเป็นจริง สิ่งที่เขาทำได้เพื่อลูกคือ สร้างภูมิคุ้มกันให้เธอให้มากที่สุด เมื่อเธอเติบโตและพ้นจากอกเขาไปแล้ว เธอจะต้องอยู่บนโลกนี้ด้วยตัวเองได้อย่างเข้มแข็ง
“ซีเรียสไปหรือเปล่าคะคุณ ไออุ่นยังเด็ก ไม่เข้าใจที่คุณพูดหรอกค่ะ” อลีนาปรามเสียงเบา เมื่อสามีพูดกับลูกสาวราวกับเธอเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
“ไออุ่นเข้าใจสิ่งที่ผมพูดนะ ไม่เชื่อคุณลองถามลูกสิ”
หญิงสาวเลิกคิ้วถามทำนองว่า ‘จริงเหรอ’ เมื่อเขาพยักหน้าให้ลองถาม เธอจึงลองถามดู “ไออุ่นรู้มั้ยคะว่าทำไมเราถึงไม่รู้ว่าเจ้าชายกับเจ้าหญิงจะมีความสุขตลอดไปหรือเปล่า”
“รู้ค่ะ” เด็กหญิงตอบเต็มเสียงด้วยความมั่นใจ
“ลองบอกแม่เอิงสิว่าเพราะอะไร”
“เพราะเราไม่รู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เพราะฉะนั้นเราต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด ถ้าวันนี้ดี พรุ่งนี้ก็ต้องดี ไออุ่นคิดว่า ถ้าเจ้าชายกับเจ้าหญิงรักกันทุกวัน เจ้าชายกับเจ้าหญิงก็จะต้องมีความสุขตลอดไปแน่นอนค่ะ”
“ไออุ่นไปเอาคำพูดแบบผู้ใหญ่อย่างนี้มาจากไหนลูก” อลีนาทึ่ง
“คุณพ่อสอนค่ะ” ไออุ่นหันไปยิ้มให้คุณพ่อด้วยความภูมิใจที่เธอจดจำสิ่งที่คุณพ่อพร่ำสอนอยู่บ่อยๆ ได้
“เก่งมากค่ะลูกสาว” คิรากรจุ๊บที่หน้าผากเด็กฉลาดหนึ่งครั้ง แล้วเลื่อนตัวไปจุ๊บหน้าผากของภรรยาอีกหนึ่งครั้งโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว “คุณพ่อจะรักไออุ่นกับแม่เอิงทุกวัน”
“ไออุ่นก็จะรักคุณพ่อกับแม่เอิงทุกวันเหมือนกัน”
“แล้วคุณแม่ล่ะครับ รักเราสองคนพ่อลูกมั้ย” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางเลื่อนมือข้ามตัวลูกสาวไปกุมมือภรรยาไว้อย่างอบอุ่น
“ฉันก็จะรักคุณกับไออุ่นทุกวันเหมือนกัน” อลีนาบีบกระชับมือสามีพลางโน้มตัวลงหอมแก้มนุ่มของไออุ่นไปพร้อมกัน
“ถ้าอย่างนั้นเราสามคนก็จะรักกันตลอดไป” ไออุ่นบอกเสียงใสอย่างมีความสุข ในแววตาไม่มีความสับสนในความรักของพ่อกับแม่เหมือนตอนเย็นแล้ว
“ใช่ค่ะ เราจะรักกันตลอดไป รักกันทุกวัน รักกันมากๆ รักที่สุดในโลกเลย” อลีนากอดร่างเล็กนุ่มของไออุ่นไว้ในอ้อมอก และถูกโอบกอดไว้ด้วยวงแขนแข็งแรงของคิรากรอีกชั้นหนึ่ง
“คุณพ่อจะรักษาครอบครัวของเราเอาไว้ให้ดีที่สุด...คุณพ่อสัญญา”
บทล่าสุด
อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด 22.3 (ตอนจบ)
“ป้าหมอมีกล้องวิเศษส่องค่ะ นัดตรวจคราวหน้าแม่เอิงจะพาไออุ่นไปด้วย หนูจะได้เห็นน้องที่อยู่ในพุงแม่เอิง” “ถ้าน้องคลอดแล้วไออุ่นช่วยคุณพ่อเล่านิทานให้น้องฟังได้มั้ยคะ” คิรากรถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเคย “ได้ค่า” “เก่งมากค่ะ” คุณพ่อโน้มใบหน้าลงหอมแก้มทั้งสองข้างของลูกสาวดังฟอด “อุ๊ย! น้องดิ้นดุ๊กดิ๊กค่ะ น้องยังไม่หลับ” ไออุ่นบอกอย่างตื่นเต้นโดยที่มือทั้งสองข้างทาบอยู่บนหน้าท้องของคุณแม่ “สงสัยน้องอยากคุยกับพี่ไออุ่นน่ะลูก” อลีนาบอก ไออุ่นเอาแก้มแนบกันหน้าท้องคุณแม่เพื่อจะฟังเสียงน้อง “โอบอุ้มรักพี่ไออุ่นค่า โอบอุ้มอยากออกไปเล่นกับพี่ไออุ่นเร็วๆ” คิรากรทำเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างเด็กผู้หญิงแทนเสียงน้องในท้องเพื่อคุยกับไออุ่น เขาทำแบบนี้ทุกวันจนไออุ่นรักและผูกพันกับน้องในท้องมาก แล้วก็ชอบคุยกับน้องมากด้วยเช่นกัน “พี่ไออุ่นก็รักโอบอุ้ม ออกมาเร็วๆ นะ มาเล่นกัน” ไออุ่นบอกเสียงใสแล้วจุ๊บที่พุงคุณแม่ส่งผ่านไปถึงน้องสาว “คุณพ่อก็รักไออุ่นกับโอบอุ้ม
อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด 22.2
ในช่วงชุลมุนอันนาผลักปริมล้มลุกคลุกคลานไปกับพื้น และถีบที่ท้องอย่างแรงอีกหลายครั้งโดยที่ไม่รู้ว่าคู่กรณีตั้งครรภ์อยู่ จนกระทั่งเลือดเหนียวข้นไหลลงมาตามต้นขาด้านในของปริม อันนาถึงได้รู้ตัวว่า ทำบาปใหญ่หลวงเข้าแล้ว...‘คุณมีเมียอยู่แล้ว ยังจะมาหลอกคบกับฉันอีกทำไม’ อันนาต่อว่ามาร์ชเมื่อพบกันหลังจากทะเลาะกับปริม‘อย่าเรียกว่าเมียเลย คนที่ผมจะยกย่องให้เป็นเมียออกหน้าออกตาต้องมีฐานะคู่ควรกับผม และเป็นคนที่คุณแม่ผมยอมรับเท่านั้น’‘แล้วอย่างฉันถือว่าคู่ควรกับคุณหรือเปล่า’ อันนาถามอย่างข้องใจ เพราะคบกันมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เขาไม่เคยพาเธอไปพบพ่อแม่เลยสักครั้ง อันนาจำได้ว่าวันนั้นมาร์ชไม่ตอบคำถามเธอ แล้วหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หาเรื่องเลิกกับเธอ... “หุบปากเดี๋ยวนี้นังเอย!!!” ปริมตะคอกพร้อมตวัดปลายปืนขึ้นเล็งที่อันนาอีกครั้ง “อย่าทำอะไรเอยอีกเลยนะคุณปริม” อลีนาเอาตัวเข้าไปขวางทางปืน “น้องเลวๆ แบบนี้แกก็ยังจะปกป้องมันอีกเหรอ!” “ยังไงเอยก็เป็นน้องฉัน ฉันปล่อยให้เอยตายไม่ได้” อลีนาบอกทั้งน้ำตา ถึงแม้ที่ผ่านมาอันนาจะร้ายกาจกับเธอ
อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด 22.1
คิรากรรับไออุ่นกลับมาถึงบ้านได้ราวหนึ่งชั่วโมง แต่อลีนากับอันนาก็ยังไม่ถึงบ้าน คนเป็นสามีร้อนใจมาก พยายามโทร. ติดต่อภรรยา แต่ก็ติดต่อไม่ได้ “คุณพ่อขา ทำไมแม่เอิงมาช้าจังคะ” ไออุ่นถามเป็นรอบที่สิบ “คุณพ่อโทร. หาแม่เอิงแล้ว แต่แม่เอิงไม่รับสายเลย” คุณพ่อตอบหน้าเครียด รู้สึกใจคอไม่ดี แล้วหันไปถามพ่อกับแม่ของอลีนาที่พยายามกดโทรศัพท์หาลูกสาวทั้งสองคนอยู่เหมือนกัน “ติดต่อเอิงได้มั้ยครับ” “ติดต่อไม่ได้ทั้งเอิง ทั้งเอยเลย” พรกมลตอบหน้าเครียดไม่แพ้กัน “ไม่รู้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า” “อย่าเพิ่งคิดอะไรในแง่ลบสิคุณ” สันติปลอบภรรยาแล้วหันไปเห็นผู้กองสายฟ้าเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เกิดเรื่องแล้วคิม” นายตำรวจหนุ่มบอกพลางปรายตามองไปยังไออุ่นที่นั่งอยู่ข้างคุณตาคุณยาย เขาไม่อยากให้เด็กและคนแก่ตกใจ “ไปคุยกันข้างนอกได้มั้ย” “ได้” คิรากรตอบรับแล้วหันไปฝากคุณตาคุณยายให้ดูแลไออุ่น แล้วเดินนำเพื่อนไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ภายนอกตัวบ้าน “เกี่ยวกับเอิงใช่มั้ย” “ตำรวจพบรถคุณเอยจอดทิ้งไว้ที่ซอยลัดใต
อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด 21.3
คิรากรได้รับข้อความจากอลีนาตอนที่อยู่หน้าโรงเรียนสอนเต้นบัลเลต์ของไออุ่นพอดี เขาโกรธจนใจเต้นตุบๆ รีบโทร. กลับไปหาภรรยาทันที “เอิงขับรถอยู่ ไม่สะดวกคุยตอนนี้” อันนาเป็นคนรับโทรศัพท์แทนอลีนา “คุณให้เมียผมที่กำลังท้องขับรถให้คุณนั่งเหรอ!” ชายหนุ่มกัดฟันพูดเสียงต่ำอย่างไม่พอใจสุดขีด “เอิงแค่ท้องนะคุณคิม ไม่ได้ป่วย ตอนฉันท้องฉันก็ทั้งขับรถ ทั้งออกกำลังกาย ทำอะไรๆ ได้เหมือนคนปกติทั่วไป คุณอย่าห่วงจนโอเวอร์ไปหน่อยเลย” คิรากรไม่อยากพูดกับอันนาให้มากความจึงตัดบท “ดูแลเอิงให้ดีก็แล้วกัน ถ้าเมียผมเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียวเพราะคุณ ผมเล่นงานคุณหนักแน่” อันนากดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่ช่องเก็บของอย่างกระแทกกระทั้น “คุณคิมว่ายังไงบ้าง” อลีนาที่กำลังขับรถอยู่ถามทั้งที่สายตายังคงมองถนนเบื้องหน้าและต้องคอยระวังบรรดาสิงห์มอเตอร์ไซค์ที่ขับเบียดมาเป็นระยะ “เขาโกรธที่เอยใช้เอิงขับรถให้ แล้วก็สั่งให้เอยดูแลเอิงให้ดี ถ้าเอิงเป็นอะไรไป เขาจะเล่นงานเอย ท่าทางคุณคิมรักเอิงมากนะ” อันนาเก็บความอิจฉาไว้แทบไม่ม
อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด 21.2
“เอิง!!! อย่าดื้อกับผม” คิรากรเผลอดุเสียงดังด้วยความเป็นห่วง “ขอโทษ ผมเป็นห่วงคุณมากไปหน่อย” “ฉันเข้าใจค่ะ” อลีนาบอกอย่างใจเย็น ไม่ได้โกรธที่ถูกดุ เพราะรู้ว่าเขาหวังดี “เพื่อความสบายใจของคุณ ฉันจะรออยู่ที่โรงพยาบาลก็ได้” “รักคุณนะ” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างรู้สึกผิด ในขณะที่เธอกำลังท้อง เขาไม่ควรทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองใจ “รักคุณเหมือนกันค่ะ อย่าเครียดมากนะคะ คุณพ่อลูกสอง” “ถ้าคุณไม่ดื้อ ผมก็ไม่เครียด” “ไม่ดื้อแล้วค่ะ จะเชื่อฟังสามีทุกอย่างเลย โอเคมั้ยคะ” อลีนาบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะขอตัวไปจ่ายเงินและรับยา เสร็จแล้วโทร. หาอันนาเพื่อบอกว่าจะรอคิรากรมารับ ให้อันนากลับบ้านก่อน แต่โทร. ไปหลายครั้ง อันนาก็ไม่รับสาย อลีนาลองเดินไปดูที่ลานจอดรถ แต่รถของอันนาไม่ได้จอดอยู่ที่เดิมแล้วอันนาหายไปไหน!อลีนากลับเข้ามานั่งรอคิรากรในล็อบบีโรงพยาบาลแล้วพยายามโทร. หาอันนาอีกครั้ง แต่น้องสาวก็ยังไม่ยอมรับสาย หญิงสาวเอะใจ จึงโทร. ไปที่โรงเรียนสอนบัลเลต์ของไออุ่น “ไออุ่นยังอยู่ในห้องเรียนหร
อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด 21.1
“วันนี้เอยว่าง เอยไปส่งไออุ่นแล้วก็พาเอิงไปหาหมอเองนะ” อันนาเดินเข้ามาบอกอลีนาที่ยืนรอคนขับรถอยู่ที่หน้าบ้านกับไออุ่น “ถ้าเอยว่าง เอยควรไปช่วยพ่อแม่ดูบ้านที่ไฟไหม้ แล้วก็เก็บของเตรียมย้ายไปอยู่คอนโดนะ” อลีนาบอกด้วยน้ำเสียงและหน้านิ่งเรียบ เธอเดาไม่ออกว่าน้องสาวต้องการอะไรถึงได้มาทำดีกับเธอแบบนี้ “เราเป็นพี่น้องกันนะ ไม่ต้องมามองเอยด้วยสายตาหวาดระแวงแบบนั้น เอยแค่อยากดูแลเอิง คนขับรถก็แค่ไปส่ง แต่เอยจะตามไปช่วยดูแล ไปส่งจนถึงห้องตรวจเลย แล้วเอยก็อยากช่วยเอิงดูแลไออุ่นด้วย” ว่าแล้วก็ย่อตัวลงนั่งยองๆเพื่อคุยกับเด็กหญิงที่จับมือแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “น้าเอยขอโทษที่เคยทำให้ไออุ่นตกใจ ต่อไปน้าเอยจะไม่ทำอีก เราดีกันนะ” ไออุ่นมองนิ้วก้อยของอันนาที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยเล็กป้อมของตัวเองขึ้นไปเกี่ยว “ดีกันก็ได้ค่ะ” “ถ้าเราดีกันแล้ว ให้น้าเอยไปส่งนะ” ไออุ่นนิ่ง ไม่ยอมตอบ อันนาจึงลุกขึ้นยืนแล้วถามอลีนา “ให้เอยไปส่งนะ เอยอยากดูแลเอิง อยากทำความคุ้นเคยกับไออุ่นด้วย หรือว่าเอิงจะกีดกันไม่ให้แม่ลูกสนิทกัน”
