10

ฝ่ายเจ้าบ่าวเองตอนนี้กำลังจัดขบวนขันหมากอย่างเร่งรีบให้ทันฤกษ์ โดยมีพานธูปเทียนแพนำหน้า ตามด้วยพานขันหมากเอกและพานขันหมากโทที่ยืนคู่กัน ถัดมาจะเป็นญาติของฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าบ่าวเอง ปิดท้ายด้วยขนมมงคลเก้าอย่างที่จัดใส่พานห่อด้วยผ้าทองลายลูกไม้อย่างดี

เมื่อได้ฤกษ์ทุกคนก็เคลื่อนขบวน โดยมีคนส่งเสียงโห่สามครั้งเพื่อเอาฤกษ์เอาชัย กระทั่งมาถึงหน้าบ้านของเจ้าสาวก็โห่อีกสามครั้งเป็นการร้องบอกฝ่ายเจ้าสาวว่าขันหมากมาถึงแล้ว จากนั้นจะมีเด็กผู้หญิงซึ่งเป็นลูกของคนงานในรีสอร์ตมาล้างเท้าให้ชายหนุ่ม นนทภัทรเลยมอบซองสีชมพูเป็นของกำนัล

ด่านประตูเงินประตูทองนั้นนนทภัทรทำได้ผ่านฉลุย ไม่ว่าจะร้องเล่นเต้นรำก็ทำได้หมด ทั้งยังมีสายย่อที่เพื่อนเจ้าบ่าวต้องเต้นด้วย เป็นที่ถูกอกถูกใจของสาวน้อยสาวใหญ่ที่เห็นคนหล่อทำอะไรก็ดูดีไปหมด จนมาถึงด่านสุดท้าย...

“อ้าวนลิน เป็นน้องเจ้าบ่าวไม่ใช่หรือ ทำไมไปอยู่ฝ่ายเจ้าสาวล่ะ” คุณนันทวัฒน์เย้าลูกสาวที่แต่งตัวสวยด้วยชุดไทยกำลังยืนกั้นประตูเงินประตูทองด่านสุดท้ายอยู่กับชณิดาภา

“คุณพ่อขา วันนี้นลินขอเป็นน้องพี่กิ่งหนึ่งวันนะคะ” นันท์นลินอ้อนคนเป็นพ่อ

“จริง ๆ เล้ย” ท่านส่ายหัวอ่อนใจกับลูกสาว “อะ พ่อให้หมดเลย”

พ่อของเจ้าบ่าวยื่นซองให้กับลูกสาวและชณิดาภาทั้งหมด รวมแล้วก็มากโข จนสองสาวตาโตกันเลยทีเดียวที่ได้ซองคนละห้าซอง

“ขอบคุณค่ะ เชิญเจ้าบ่าวผ่านประตูได้เลยค่ะ” สองสาวกล่าวขอบคุณพร้อมกัน ก่อนเดินหลีกทางให้ขบวนขันหมาก

“นนท์ลูก...ขึ้นไปรับน้องมาเร็ว” คุณขวัญหทัยบอกว่าที่ลูกเขย เมื่อทุกคนเข้ามานั่งโซฟาที่จัดไว้เพื่อให้ญาติผู้ใหญ่ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้ามานั่งเป็นพยานรักในครั้งนี้

“ขอบคุณครับ” นนทภัทรยกมือไหว้แม่ยายเมื่อท่านเอ่ยอนุญาต ก่อนเดินก้มตัวเดินผ่านทุกคนขึ้นบันไดไปชั้นสอง มาถึงแล้วก็ไม่รอช้าที่เคาะประตูเรียกเจ้าสาว ซึ่งอยู่ในห้องนอนของเธอเอง ไม่ถึงนาทีพราวนภาก็เปิดประตูให้กรรณิกาออกมาเจอชายหนุ่ม โดยมีชณิดาภาเดินตามหลังมาหลังไปกั้นประตูเงินประตูทองเสร็จ

“เจ้าสาวของพี่สวยจัง พอน้องใส่ชุดนี้แล้วสวยอย่างนางในวรรณคดีเลย” พลางกวาดสายตามองดูอย่างหลงใหลได้ปลื้มที่ได้เห็นเจ้าสาวใส่ชุดนี้ตามที่เขาจินตนาการเอาไว้ตอนเห็นเธอเลือกชุดนี้ในวันที่ไปเลือกชุดแต่งงานด้วยกัน

“จริงเหรอคะ” เจ้าบ่าวคนหล่อพยักหน้ายืนยัน คนฟังเช่นพราวนภาและชณิดาภายังเขินจนหน้าแดง แล้วเจ้าสาวที่ได้ยินคำชมตรง ๆ จะเหลือเหรอที่ไม่เขินอาย

งานหมั้นเป็นไปอย่างชื่นมื่น ทุกคนที่ได้เห็นต่างพากันยิ้มและหัวเราะมีแต่ความสุขที่ได้เห็นเจ้าบ่าวแกล้งให้เจ้าสาวได้อายอยู่เนือง ๆ อย่างเช่นตอนนี้ที่เพื่อน ๆ ส่งเสียงเชียร์ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวหอมแก้มกัน กรรณิกาหอมก่อนปล่อยค้างไว้ประเดี๋ยวเดียวเพื่อให้ช่างภาพได้กดชัตเตอร์ พอมาถึงเจ้าบ่าวนั้นนานกว่าปกติจนมีคนเอ่ยปากแซวนั่นแหละถึงยอมปล่อย เลยเป็นที่อิจฉาตาร้อนนักสำหรับคนที่พบเห็น

“ไอ้นนท์พอแล้วมั้ง เดี๋ยวแก้มเจ้าสาวช้ำหมด ค่อยไปทำกันสองคนไม่ดีกว่าเหรอ” เพื่อนเจ้าบ่าวคนหนึ่งตะโกนขึ้นมากลางวง เป็นเหตุให้นนทภัทรผละออกมาอย่างเสียดาย ก่อนสอดส่องสายตาคาดโทษหาคนที่พูดขัดจังหวะก็เจอเข้ากับสายตาพราวแพรวของกานตพงศ์ที่ทะลุกลางปล้องไม่แคร์สายตาใคร พี่ชายเจ้าสาวหาสลดไม่กับหัวเราะในลำคอจนถูกมารดาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ฟาดเพียะเข้าให้

เสร็จจากพิธีหมั้นก็เข้าสู่ช่วงนับสินสอด ซึ่งครอบครัวทางฝ่ายเจ้าบ่าวได้ให้ชุดเครื่องเพชรสามชุด เงินสดอีกจำนวนหนึ่งที่ไม่รู้มูลค่าเท่าไหร่ เพราะไม่ได้ลงตัวเลขไว้ ทว่ารวม ๆ แล้วก็มากโข ส่วนบิดามารดาของกรรณิกาก็ไม่ได้รับเงินสินสอดไว้ แต่ยกให้บ่าวสาวทั้งหมดเหมือนเป็นเงินถุงเงินถังให้ลูก ๆ

มาถึงพิธีรดน้ำสังข์หรือประสาทพร เถ้าแก่ที่เป็นญาติทางฝ่ายเจ้าบ่าวก็นำคู่บ่าวสาวไหว้พระพุทธรูป ก่อนจูงบ่าวสาวเดินเข้าไปนั่งที่ตั่งหลั่งน้ำสังข์ มีหมอนสำหรับรองมือและพานรองรับน้ำสังข์ โดยทั้งสองได้ขอให้บิดามารดามาสวมมงคลแฝดพร้อมทั้งเจิมหน้าผากให้ ด้านหลังมีชณิดาภาและพราวนภายืนอยู่เพื่อคอยแจกของชำร่วยให้แขกที่มาร่วมงานในครั้งนี้ ซึ่งเป็นช้อนส้อมอย่างละคู่อันหมายถึงความผูกพันที่ขาดออกจากกันไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“ขอให้มีความสุขนะลูก มีอะไรก็คอยจับมือประคับประคองกันไปนะ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน อย่าโกรธอย่างอนกันห้ามคืนเชียว เข้าใจนะน้องกิ่ง” บิดาของเจ้าสาวเข้ามาให้พรลูกเป็นคนแรก พร้อมกับให้คติเตือนใจ โดยประโยคสุดท้ายหันมากำชับกับลูกสาวของตนด้วยรู้นิสัยของลูกดีว่าเป็นคนยังไง