9

พิธีในช่วงเช้า...

วันนี้บ้านรุ่งโรจน์ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีแขกเหรื่อมากหน้าหลายตามาช่วยเตรียมงานกันตั้งแต่เช้ามืด ส่วนใหญ่เป็นญาติพี่น้องของสองครอบครัวที่อยู่ต่างอำเภอมากกว่าที่มาทำกับข้าวเลี้ยงแขก ต่างดังแซ่ซ้องไปด้วยเสียงพูดคุยของทุกคนที่ช่วยกันคนละไม้ละมือปรุงอาหารเลิศรสและจัดเตรียมสำรับกับข้าวไว้ถวายพระ

ระหว่างที่ข้างนอกมีแต่เสียงคนคุยและเสียงหัวเราะกันอย่างเสียงดัง ภายในบ้านก็วุ่นไม่แพ้กัน เพราะตอนนี้บ่าวสาวกำลังทำพิธีการของสงฆ์อยู่ ซึ่งนิมนต์พระมาเก้ารูป เพื่อเป็นสิริมงคลกับคนทั้งคู่ โดยที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ในชุดไทยประยุกต์ กรรณิกานั้นอยู่ในชุดไทยประยุกต์สีครีมทั้งชุด ซึ่งตัดเย็บจากผ้าไหมลำพูนยกแท้ปักด้วยคริสตัสและลูกปัดญี่ปุ่นสีเหลืองผสมคริสตัสสวารอฟสกี้ เสริมความงดงามด้วยเครื่องไทยสีนากทอง ผมที่เคยมัดรวบปล่อยหางม้าตอนนี้ถูกเก็บเกล้าขึ้นเป็นมวยไว้กลางศีรษะประดับดอกไม้สีขาว ส่วนเจ้าบ่าวอยู่ในชุดราชปะแตนสีครีมและโจงกระเบนสีเหลืองทองกำลังนั่งไหว้พระกันอยู่ พลางหันมาคลี่ยิ้มให้กันเป็นระยะ ๆ

“พี่นนท์คะ” นนทภัทรหันไปมองด้านหลัง พร้อม ๆ กับเจ้าสาวที่กำลังไหว้พระอยู่ เมื่อรู้สึกว่ามีคนสะกด พอเห็นว่าเป็นน้องสาวเขาก็มองอย่างสงสัย “คุณแม่ให้เอาโถข้าวมาให้พี่นนท์กับพี่กิ่งใส่บาตรค่ะ”

“อ้อ ขอบใจจ้ะ” ชายหนุ่มบอก พลางรับขันทองคำมาจากน้องสาว เมื่อพระขึ้นบทพาหุฯ เจ้าบ่าวก็ประคองตัวเจ้าสาวให้ไปตักบาตรด้วยกัน โดยที่มือของเจ้าสาวนั้นจับทัพพีไว้ครึ่งหนึ่งก่อนที่นนทภัทรจะมาจับอีกครึ่ง

เมื่อพิธีสงฆ์เสร็จสิ้น เจ้าสาวถูกเพื่อนเจ้าสาวอย่างชณิดาภา ภิญโญและพราวนภา ตะวัน ผู้เป็นเพื่อนสนิทนำตัวมาอยู่ในห้องเก็บตัวภายในห้องนอนที่เธออยู่มาตั้งแต่เด็ก

“กิ่งแกอยู่ในนี้ก่อนนะ ได้ฤกษ์แล้วฉันจะมาตาม” สาวเรียบร้อยประจำกลุ่ม ทว่าออกเรือนไปก่อนเพื่อนบอก

“เราอยู่เป็นเพื่อนกิ่งเองนะณิดา” พราวนภาพูด เมื่อพากันมาอยู่ในห้องพัก

เธอทั้งสามคนเป็นเพื่อนเป็นสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนถึงปัจจุบัน จะมาแยกกันตอนที่ชณิดาภาและกรรณิกาเลือกเรียนต่อในระดับปวส. ด้วยเป็นคนเรียนหนังสือไม่เก่งและเป็นความชอบส่วนตัวด้วย ส่วนพราวนภานั้นมีความฝันเป็นของตัวเองเลยเลือกเรียนด้านดีไซเนอร์ในมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงระดับประเทศ แต่ยังติดต่อกับเพื่อนทั้งสองอยู่เสมอหรือถ้ามีเวลาว่างตรงกันจะนัดไปกินข้าวดูหนังตลอด

“อ้าว แล้วแกไม่ไปกั้นประตูด้วยกันก่อนเหรอ” ชณิดาภาไม่วายหันมาถามเจ้าของร้านพราวนภาพรีเวดดิ้ง

“ไม่หรอก ฉันไม่ชอบคนเยอะ ๆ แกก็รู้”

แม้จะเป็นข้ออ้างที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่นัก แต่จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเธอกำลังหลบหน้าใครคนหนึ่งอยู่ ไม่รู้ว่าจะหลบไปได้นานแค่ไหน และพยายามปกปิดความลับที่ปิดมาได้เกือบสองปี

“ตามใจจ้ะ แกอยู่กับกิ่งก็ดีเหมือนกัน จะได้เป็นเพื่อนคุยให้ยัยคนนี้หายตื่นเต้นไปได้บ้าง งั้นฉันออกไปก่อนนะ” คนที่แต่งงานไปก่อนใครว่า ก่อนเดินออกจากห้องนอนของกรรณิกาไป

“เราตื่นเต้นแทนแกจังยัยกิ่ง”

“จริงเหรอ” กรรณิกาส่งสายตาระยิบระยับให้เพื่อนอย่างล้อเลียน

“อืม ดูนี่” พลางยื่นมือบางให้เพื่อนจับ “เย็นเจี๊ยบเลย”

ความรู้สึกของพราวนภาในตอนนี้เหมือนกับว่าตัวเองได้เป็นเจ้าสาวได้แต่งงานเองอย่างไงอย่างนั้น แม้จะไปร่วมงานแต่งงานของลูกค้าที่มาบริการที่ร้านก็ไม่ตื่นเต้นกับงานของเพื่อนสนิทตัวเอง

เพื่อนอย่างเธอช่วยลดอาการตื่นเต้นได้เป็นอย่างดี ซึ่งเธอรู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองมีความสุขแค่ไหนที่ได้แต่งงานกับคนที่เรารัก เพราะเธอก็อยากมีอย่างนี้บ้าง แต่คงเป็นไปไม่ได้เมื่อเธอมีพยานความใจง่ายไว้ดูต่างหน้า เมื่อรู้ว่าตัวเองกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวนั่นแหละเลยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

“เราเข้าห้องน้ำก่อนนะ ใกล้เวลาขบวนขันหมากจะมาแล้ว”

พอกรรณิกาได้อยู่คนเดียวความคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ นานาก็ประดังประเดเข้ามาจนนั่งไม่ติดที่ เลยลุกเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจแถมมือยังเย็นเฉียบ

“แกเป็นอะไรยัยกิ่ง”

“ฉันตื่นเต้น” คนโดนทักสะดุ้งตกใจจนตัวโยน

“งั้นมานั่งก่อนมา” เจ้าสาวคนสวยเดินตามแรงจูงของเพื่อนไปนั่งเก้าอี้ที่เธอลุกมาเมื่อครู่ “แกต้องใจเย็น ๆ ทำตามฉันนะ...หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกช้า ๆ นั่นแหละ ถูกต้อง เบา ๆ ช้า ๆ”

“มือเย็นจริงด้วย”

กรรณิกาทำตามที่เพื่อนบอกพลางผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะช้าบ้างเร็วบ้างและทำอยู่อย่างนั้นจนใจอยู่กับเนื้อกับตัวนั่นแหละถึงได้หยุด หากก็ได้ครู่เดียวเท่านั้นเมื่อตอนนี้ตนได้ยินเสียงโหร้องดังมาจากด้านหน้ารีสอร์ตที่ไปตั้งขบวนกันที่นั่น ด้วยบ้านเจ้าสาวเจ้าบ่าวนั้นอยู่ใกล้กันแค่รั้วกั้นคงไม่เหมาะเท่าไหร่นัก