19

ในความคิดเธอ บอกตรง ๆ เลยว่าเห็นชายหนุ่มมาตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่วันแรก ๆ ตอนนั้นนนทภัทรตามบิดามาทำงานด้วยบ่อย ๆ ในช่วงวันหยุด แม้จะยังอยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ทว่ารัศมีการเป็นผู้นำของเขากลับเปล่งประกายเด่นชัด

ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งเขาไม่เคยถือตัวว่าตนเองเป็นเจ้านาย แต่ให้ทั้งความรักความอบอุ่นแก่พนักงานทุกคนเหมือนเป็นคนในครอบครัว ทว่าในเวลาเดียวกันก็ดูยำเกรง เลยทำให้พนักงานของที่นี่รักเขาและเคารพนับถือเขาที่เป็นเจ้านายเช่นเดียวกัน

เธอยังได้ยินมาว่ารีสอร์ตแห่งนี้นนทภัทรรักมาก เพราะได้จากน้ำพักน้ำแรงจากปู่ของชายหนุ่มและปู่ของกรรณิกาที่รวมเงินกันซื้อที่แห่งนี้ไว้ เพราะเห็นว่ามีถนนตัดผ่านอาจนำพาความเจริญเข้ามา ถึงแม้ช่วงนั้นเงินจะไม่ได้มีเยอะมากมาย แถมเงินยังหายากอีกกว่าจะได้มาแต่ละบาทเลือดตาแทบกระเด็น อันนี้เขาฟังมาจากบิดาเล่าให้ฟังมาอีกต่อหนึ่ง

ทำงานอยู่นาน พอมีเงินเก็บก้อนโตเลยซื้อที่ไว้ทั้งหมดเป็นจำนวนกว่าสองร้อยไร่ ซึ่งตอนนั้นไร่นาไม่ได้แพงเท่าเดี๋ยวนี้ จากที่ที่เคยเป็นป่ารกทึบพอถางเสร็จก็ดูสวยงามขึ้นมาจนมีนายทุนมาขอซื้อหลายราย แต่ก็ไม่ขายเพราะอยากเก็บไว้ให้ลูกหลานมีที่ทำกิน

ปีต่อมาปู่ปลูกข้าวโพดและมันสำปะหลังไว้กว่าร้อยห้าสิบไร่ ช่วงนั้นเป็นปีที่พืชจำพวกนี้ขาดตลาดทำให้มีพ่อค้าคนกลางมารับไปขายในราคาที่สูง จึงมีเงินมาทำเป็นบ้านพักสไตล์รีสอร์ตประมาณยี่สิบหลัง จนมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวและผู้คนแถบนั้นจนไม่พอให้คนเข้าพักเลยตัดสินใจขยับขยายให้มีห้องพักในหลายรูปแบบไม่ว่าจะเป็นนอนกลางเต็นท์รอชมพระอาทิตย์ขึ้นก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจทีเดียว

เมื่อเรียนจบปริญญาตรีบริหารธุรกิจมา เขาได้เข้าช่วยงานในฐานะรองประธานทันทีราวกับคนหนุ่มที่ไฟกำลังเดือดพล่าน โดยมีคุณนันทวัฒน์เป็นประธานจนกว่าเขาจะเรียนจบโทจากมหาวิทยาลัยเปิดแห่งหนึ่งในอายุเพียงยี่สิบสี่ปี พอเรียนจบก็เข้ารับตำแหน่งประธานบริหารทันที

ส่วนกานตพงศ์เรียนจบบริหารมาเช่นกัน แต่ไม่ได้เข้ามาบริหารรีสอร์ตช่วยนนทภัทรเพราะครอบครัวได้เปิดร้านอาหารในช่วงที่เขาขึ้นปีหนึ่ง เลยทำให้ต้องเข้าไปรับช่วงต่อจากบิดาในส่วนนั้นแทน ส่วนรีสอร์ตก็ให้นนทภัทรเป็นคนจัดการและดูแลทั้งหมด

หลังเข้ารับตำแหน่งชายหนุ่มได้ปรับเปลี่ยนรีสอร์ตให้มีความทันสมัยและน่าอยู่มากขึ้น แต่ยังคงความดั่งเดิมเอาไว้ โดยใช้ธรรมชาติเข้าช่วย และรีสอร์ตมีชื่อติดลำดับท็อปไฟร์รีสอร์ตน่าพักที่สุดจากทั่วประเทศสองปีซ้อน ยิ่งทำให้มีคนสนใจอยากมาพักสักครั้ง แถมใกล้ ๆ ยังอยู่ติดน้ำตกขึ้นชื่อของอำเภออย่างน้ำตกเจ็ดสาวน้อย และสถานที่อื่น ๆ อีกมากมายที่อยู่ใกล้กัน

ผู้บริหารคนปัจจุบันของ NK Garden Resort เซ็นอนุมัติเอกสารฉบับสุดท้ายแล้วเสร็จในเวลาสิบแปดนาฬิกา ก่อนเก็บเรียงไว้ให้อย่างเป็นระเบียงเพื่อที่เลขาจะได้หาง่าย ๆ และขับเอทีวีออกมาหาภรรยาสาวสวยที่ร้านเบเกอรี

มาถึงกลับไม่เห็นกรรณิกาประจำอยู่เคาน์เตอร์เหมือนทุกวัน เห็นก็แต่ผู้ช่วยสองคนและยัยตัวยุ่ง น้องสาวของเขาที่กำลังช่วยเช็ดโต๊ะและจัดเรียงเก้าอี้ เมื่อเหลือลูกค้าอยู่บ้างประปราย

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ อะ...พี่นนท์” นันท์นลินหันมาทักพี่ชายเมื่อได้ยินเสียงประตูร้านเปิดด้วยคิดว่าเป็นลูกค้า

“พี่กิ่งล่ะนลิน”

“อยู่แปลงดอกไม้ค่ะ เห็นว่าพรุ่งนี้เช้าลูกค้าจะมารับโป๊ยเซียนที่สั่งไว้ เลยเข้าไปดูซะหน่อย”

“ขอบใจนะ” ยีผมนุ่มสลวยของน้องสาวเสร็จก็เดินไปเลยไม่สนใจคนที่อยู่แกล้งแม้แต่น้อยว่าทำหน้าไง

“โอ๊ย! พี่นนท์ผมนลินยุ่งหมดแล้วเนี่ย” คนตัวเล็กทำหน้างอตามหลังพี่ชายและพยายามใช้มือปัดผมให้กลับมาอยู่ทรงเดิม

ชายหนุ่มเดินมาแปลงโป๊ยเซียนที่หญิงสาวเพาะขายให้กับนักท่องเที่ยว ซึ่งมีอยู่หลากหลายชนิดและหลากสี สีชมพูและสีขาวเห็นจะมากกว่าสีอื่น อีกทั้งเป็นที่ชื่นชอบของคนที่เข้ามาพักที่นี่และยังมีแม่ค้ารับไปขายต่อ จนบางครั้งเพาะไม่ทันขายให้ลูกค้าก็มีให้เห็นอยู่เนื่อง ๆ

การปลูกดอกไม้เป็นงานอดิเรกอีกอย่างหนึ่งที่เธอให้ความสนใจและใช้เวลาตอนเย็นหลังปิดร้านมาคลุกอยู่แปลงดอกไม้เป็นประจำ...ที่ชอบโป๊ยเซียนก็เพราะเธอไปบ้านคุณยายแล้วเห็นดอกไม้ชนิดนี้เกิดชอบเลยขอมาปลูกที่บ้านบ้าง คุณยายเลยให้มาหลายสิบกระถาง

ได้มาแล้วก็เริ่มเพาะในกระถางเล็ก ๆ นำมาวางไว้ที่ต่าง ๆ ของที่นี่และที่ร้าน เมื่อนักท่องเที่ยวที่มาพักเห็นเข้าแล้วอยากซื้อเธอเลยขายต่อ ตั้งแต่นั้นมาเลยศึกษาวิธีเพาะปลูกอย่างจริงจังจนเริ่มมีชื่อเสียง ส่วนร้านเบเกอรีที่ทำอยู่ยังเป็นงานหลักที่เธอรักอีกอย่างเช่นกัน แต่ยังเผื่อเวลามาดูแลโป๊ยเซียนบ้างเมื่อมีคนดูแลร้านแทน