ตอนที่ 3 เดินตามแผนการ

ตอนที่ 3 เดินตามแผนการ

“ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าฮองเฮาของข้าจะเจ็บปวดเพียงนี้ เช่นนั้นต่อจากวันนี้ข้าจะชดใช้สิ่งที่ผ่านมาเอง” เว่ยเจี่ยเอ่ยจบใช้มือช้อนกายของซินเหยียนมาอยู่ในแขนแกร่ง อุ้มนางขึ้นราวกับไม่มีน้ำหนักเดินตรงไปที่ห้องบรรทม ก่อนจะเอ่ยสั่งการขันทีไม่ให้ผู้ใดเข้าไปก่อกวนจนกว่าเขาจะออกมาจากห้องบรรทมเอง

“อย่าให้ผู้ใดเข้ามากวนเวลาที่ข้ากำลังอยู่กับฮองเฮา หากมีเรื่องอันใดเอาไว้มาหาข้าคราวหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ขันทีน้อมรับคำสั่งพร้อมเดินออกจากห้องโถงปิดประตูและยืนทำหน้าที่อยู่หน้าห้องตามเคย

ซินเหยียนยื่นมือไปกอดคอเว่ยเจี่ยเอาไว้แน่น นานมาแล้วที่นางไม่เคยถูกเขาปฏิบัติเช่นนี้ เพียงแค่คิดย้อนกลับไปใจของนางเจ็บแปลบขึ้นมาไม่น้อย

“ฝ่าบาทยามนี้มิใช่ยามราตรีนะเพคะ เหล่าใต้เท้าจะไม่ต่อว่าเอาหรือเพคะ ”

“จะมีผู้ใดกล้าว่าข้าได้ล่ะ อีกอย่างยามนี้ข้ากำลังทำเพื่อแผ่นดินสงบสุข การที่มีรัชทายาทสายตรงก็เป็นหน้าที่ของข้า เจ้าอย่าสนใจอย่างอื่นเลย ยามนี้สิ่งที่เจ้าต้องจับจ้องมีเพียงแค่ข้าเท่านั้น” สายตาหวานหยาดเยิ้มจ้องมองใบหน้านวลวางนางลงบนเตียงไม้อย่างเบามือ ซินเหยียนยิ้มบางๆ อย่างเขินอายนานมาแล้วตั้งแต่แต่งตั้งนี่เป็นครั้งที่สองที่นางจะได้ร่วมหลับนอนกับเว่ยเจี่ย ทว่ายามนั้นนางกลับเห็นภาพที่เขานำยาพิษมอบให้นางสีหน้าแววตาของเขานางจำได้ไม่จางหาย นางชะงักเล็กน้อย ‘ข้าจะหวั่นไหวไม่ได้ เว่ยเจี่ยมิเคยรักข้าเขาทำเพียงแค่ต้องการให้บัลลังก์ไม่สั่นคลอนเท่านั้น ข้าเองก็เช่นกัน การนอนกับเขาต่อจากนี้คือหน้าที่ห้ามหวั่นไหวเด็ดขาด วาจาที่ออกมาจากปากของบุรุษผู้นี้เชื่อไม่ได้เพียงนิด เพียงแค่ข้าตั้งครรภ์องค์ชายนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ’ ซินเหยียนสูดลมหายใจยื่นมือไปด้านหน้าคว้าคอของเว่ยเจี่ยเข้ามาใกล้ก่อนจะบดจูบริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างเร่าร้อน คราแรกเว่ยเจี่ยตกใจไม่น้อยทว่าเขากลับชื่นชอบในสิ่งที่ซินเหยียนกระทำอยู่ เขาจูบตอบกลับนางเช่นเดียวกัน ความร้อนในร่างกายของทั้งสองเริ่มปะทุ ภายในห้องบรรทมไร้เสียงอื่นใดนอกจากเสียงเหนื่อยหอบและเสียงครวญครางของซินเหยียน

เวลาผ่านไปเนินนาน ทั้งสองยังคงนัวเนียกันอยู่บนเตียงร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ร่างบางขยับเขยื้อนอยู่บนกายแกร่งของฮ่องเต้ปราศจากอาภรณ์ เรือนร่างที่เขาเคยถวิลหา ช่างยั่วยวนเมื่อนางขยับกายขึ้นลงเร่งจังหวะทำให้เว่ยเจี่ยมิอาจจะทนความเสียวซ่านเอาไว้ได้ มือหนาจับที่เอวบางของนางเอาไว้แน่นเกร็งกายก่อนที่น้ำรักจะพุ่งกระฉูดเข้าไปในช่องรักของซินเหยียน เขาดึงกายนางมาโอบกอดนอนบนอกแกร่งของเขา ใช้มือปัดไรผมที่ปกคลุมใบหน้าออกพลางเช็ดเหงื่อที่ไหล

“ข้าไม่คิดเลยว่าฮองเฮาของข้าจะเก่งเรื่องบนเตียงเช่นนี้ ทำให้ข้าตกตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่า เช่นนี้ข้าก็หลงเจ้าจนโง่หัวไม่ขึ้นนะสิ ”

“ฝ่าบาทกล่าวเกินไปแล้ว หม่อมฉันมิใช่สตรีนางโลมที่จะมีท่วงท่าลีลามัดใจบุรุษ มิใช่ว่าท่วงท่าที่เราร่วมทำเมื่อครู่ฝ่าบาทต่างก็คุ้นเคยกับหวงกุ้ยเฟยดีหรือเพคะ หม่อมฉันแค่คิดอิจฉาและอยากลองเอาใจฝ่าบาทบ้างก็เท่านั้นเอง”

“ฮึ ฮึ ฮองเฮาของข้าร้ายใช่ย่อย ข้ามิเคยทำเช่นนี้กับหวงกุ้ยเฟยหรอกนะ เจ้าคงเหนื่อยนอนพักเสียหน่อยข้ามีเรื่องต้องไปจัดการ บ่ายคล้อยข้าจะให้นางกำนัลของเจ้าเข้ามาตามที่ห้องบรรทม”

“เพคะฝ่าบาท “

“เจ้าเลิกเรียกข้าฝ่าบาทเสียที ยามที่เราอยู่กันเพียงลำพังข้าอยากให้เจ้าเอ่ยเรียกชื่อข้าเหมือนยามที่เราเคยวิ่งเล่นกันเมื่อก่อน ข้าชอบยามนั้นที่สุดไม่ว่าจะเป็นใบหน้าของเจ้ารอยยิ้มของเจ้า ”

“ได้สิเพคะ ท่านพี่เว่ยเจี่ย” ซินเหยียนเอ่ยพร้อมส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เว่ยเจี่ยพึงพอใจจูบลงที่ศีรษะของนางอย่างแผ่วเบาทะนุถนอมราวกับดวงใจ ก่อนจะยกกายของนางให้ลงจากกายของเขาอย่างช้า ๆ ดึงผ้าห่มมาห่มให้ก่อนที่ตนเองจะลุกขึ้นไปล้างเนื้อล้างตัวแต่งอาภรณ์ออกไปข้างนอกห้องบรรทม ยามนี้เหลือเพียงซินเหยียนที่นอนอยู่

“ข้าหวังว่าสิ่งที่ข้าทำตอนนี้จะเปลี่ยนพระทัยของฝ่าบาทได้บ้าง และสิ่งที่ข้าได้แน่นอนคือการชนะหวงกุ้ยเฟย ป่านนี้นางคงกำลังอกแตกตายไปแล้วสินะ การที่ข้ามาเยือนตำหนักฝ่าบาทใช้เวลาในห้องบรรทมคงสั่นสะเทือนไปถึงใต้เท้าฝ่ายขวาจื่อซุนห่าว ฮึ ฮึ ข้าอยากเห็นหน้าจริง ๆ ยามนี้จะคิดหาทางรับมือกันอย่างไร” ซินเหยียนคิดในใจ นางมิได้นอนหลับแต่ลุกขึ้นล้างเนื้อล้างตัวสวมใส่อาภรณ์รอเวลาพักใหญ่ก่อนจะออกจากห้องบรรทมไม่ได้รอให้นางกำนัลเข้ามาตาม

ตำหนักฉู่อี้

เสียงเอะอะโวยวายดังสะนั่นตั้งแต่กลับมาจากตำหนักหงซือ ฟางหรูหรือหวงกุ้ยเฟยไม่สามารถเก็บอารมณ์ของตนเองเอาไว้ได้อีกต่อไป เมื่อได้ยินสิ่งที่นางกำนัลของฝ่าบาทมาแจ้งกับนาง หลังจากที่นางกลับฮองเฮาไม่ได้เสด็จออกมาแต่ใช้เวลากับฮ่องเต้ในห้องบรรทมเป็นเวลานาน โดยมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน

ความอิจฉาริษยาตาร้อนผ่าวในอกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา อาละวาดทำลายข้าวของจนพังไปหลายชิ้น

“ข้าเกลียด ข้าเกลียดสายตาของนางเมื่อนางมองข้าราวกับเยาะเย้ย เมื่อก่อนข้าไม่เห็นนางจะทำไมเช่นนี้เป็นฮองเฮาแสนดีอ่อนโยนไม่เรียกร้องความรักจากฝ่าบาท มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่านางจงใจแสร้งทำเช่นนั้นเพื่อให้ข้าตายใจแท้ที่จริงแล้วนางเป็นนังงูพิษ กรี๊ด ข้าไม่ยอม เรื่องนี้ข้าจะไม่ยอมเด็ดขาด หากนางตั้งครรภ์ขึ้นมา ตำแหน่งที่ข้าต้องการจะตกเป็นของนางโดยสมบูรณ์แบบ มิได้ข้าจะไม่ได้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นได้ ผู้ที่จะตั้งครรภ์บุตรของฝ่าบาทคือข้า โอรสของข้าจะต้องได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท ซือหยาเจ้าไปตามเสนาบดีจื่อซุนห่าวมาพบข้าเดี๋ยวนี้”

“เพคะหวงกุ้ยเฟย” นางกำนัลผู้สนิทรีบรับคำสั่งและเดินออกไปจากตำหนักโดยเร็วหากขัดใจหรือชักช้ามีหวังนางเองจะถูกลงโทษ

“ในเมื่อนางเปลี่ยนไปคิดหรือว่าข้าจะไม่มีแผนสำรอง อย่างไรเสียตำแหน่งฮองเฮาสมควรเป็นของข้าตั้งแต่คราแรก ข้าจะไม่ยอมให้สตรีที่อ่อนแอเช่นเจ้าแย่งไปครอบครองได้ ยามนี้เจ้าก็ใจเย็นสุขสบายไปก่อน เมื่อไหร่ที่ข้าเอาเจ้าลงจากตำแหน่งฮองเฮาได้เมื่อนั้นข้าจะมองเจ้าอย่างที่เจ้ามองข้าในวันนี้” ฟางหรูกัดริมฝีปากแน่นดวงตาจ้องเขม็งได้ด้านหน้าอย่างอำมหิต กว่านางจะมายืนอยู่จุดนี้ได้มิใช่เรื่องง่าย