ตอนที่ 7 จะทำอย่างไรดี

ตอนที่ 7 จะทำอย่างไรดี

รุ่งเช้าวันต่อมา ณ.ห้องของจื้อเหยา

เสียงเรียกของสาวใช้กระตือรือร้นหลังจากกลับมาจากโรงครัวหลังไปแจ้งพ่อครัวว่าวันนี้ซูจื้อเหยาอยากกินอาหารบำรุงร่างกายเป็นพิเศษ

“ฮูหยินรองเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ท่านฟังเจ้าค่ะ”

“เจ้านี่นะทำลายอากาศดี ๆ ยามเช้าหมดแล้วเรื่องอันใดเล่าที่เจ้าจะเล่าให้ข้าฟัง” จื้อเหยากำลังจ้องมองปลาในสระที่ศาลากลางจวนได้เอ่ยขึ้นและมือของนางยังคงโปรยอาหารให้ปลาไม่หยุด

“ข้าไปที่โรงครัวได้ยินสาวใช้กล่าวกันว่าเมื่อวานนี้ท่านแม่ทัพถูกฮูหยินจัดการจนอับอายขายขี้หน้าเจ้าค่ะ ถึงขั้นสั่งห้ามไม่ให้ปริปากไปที่ใดด้วยเจ้าค่ะ” จื้อเหยานิ่งสนิทหันขวับกลับมามองซูหนาน

“แม่ทัพนะหรือถูกฮูหยินทำร้าย นางอ่อนแอเพียงสายลมพัดผ่านร่างกายก็แทบปลิวตามสายลมจะไปมีแรงสู้แม่ทัพได้อย่างไรกัน”

“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่ได้ยินมาว่าเพราะคุณชายหยางเหอทำร้ายฮูหยินก่อน ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ นางกำลังสั่งสอนคุณชายแต่ท่านแม่ทัพเข้าไปช่วยแต่ก็โดนกระทำด้วยอีกคน เรื่องนี้ท่านแม่ทัพคงอับอายถึงไม่บอกฮูหยินรองสินะเจ้าคะ”

“นั่นสิ เมื่อคืนนี้ท่านแม่ทัพมาหาข้าก็ทำตัวปกติไม่เห็นเอ่ยถึงเรื่องนี้ หรือว่าท่านแม่ทัพจะอับอายจริง ๆ เจ้าเองก็อย่าเอ่ยไปที่ใด หากนี่เป็นคำสั่งของแม่ทัพระวังเจ้าจะถูกลงโทษไปอีกคน” จื้อเหยาหันไปให้อาหารปลาต่อในใจพลางครุ่นคิด เมื่อวานลูก ๆ ของซูซินมาหานางที่ห้องนางแสร้งทำเป็นป่วย ให้เด็กทั้งสองเห็นใจและรังเกียจมารดาของตนเอง แต่ไม่คิดเลยว่าคราวนี้ฮูหยินจะสู้กลับ นางเป็นคนรักบุตรมากขนาดไม่เคยปริปากบอกแม่ทัพสักครั้งว่าบุตรชายกับบุตรสาวเคยทำตัวไม่ดีกับนางเพียงใด อีกทั้งแม่ทัพเมื่อคืนนี้ก็มาหานางอย่างปกติ กอดนางนอนเคียงข้างทั้งคืนไม่เห็นเอ่ยเรื่องนี้ให้นางฟัง

“หากฮูหยินตั้งใจจะลุกขึ้นมาสู้เพื่อทวงคืน มีหรือข้าจะเกรงกลัวเพราะยามนี้แม่ทัพหลงข้าจนโงหัวไม่ขึ้น รสสวาทของข้าที่ปรนนิบัติเขาทุกคืน เสียงครวญครางของเขาเพียงฟังก็รับรู้แล้วว่าเขาไม่เคยได้รับรสสวาทเช่นนี้กับฮูหยิน ซูหนานวันนี้ข้าจะออกไปข้างนอกเจ้าเตรียมรถม้าให้ข้าที"

“ได้เจ้าค่ะ”

จื้อเหยาทอดสายตามองไปด้านหน้าพลางครุ่นคิดเรื่องของฮูหยินนางต้องหาทางกำจัดฮูหยินอย่างเร็วที่สุด ยิ่งยามนี้หากเป็นอย่างที่ซูหนานกล่าวมา การใช้บุตรของนางไปทำร้ายจิตใจนางคงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไปก็คงต้องหาหนทางอื่น

ฝั่งด้านเสวี่ยฟง

เช้าวันนี้เขาตื่นมาแต่เช้าตรู่เพราะนอนไม่หลับทั้งคืน พยายามข่มตาเท่าไหร่ก็ยังคงคิดถึงช่วงที่เขาถูกฮูหยินจัดการ มันกวนใจของเขาเหลือเกินและเรื่องบาดแผลที่นางถูกหยางเหอทำร้ายนั่นด้วย เขาคิดทั้งคืนจะทำเช่นไรหากไม่ขอโทษนาง และปล่อยให้เรื่องราวเป็นเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีแต่จะไปขอโทษนางเขาก็นึกถึงแต่สิ่งที่นางทำจนอับอายไม่รู้จะเอาหน้าที่ไหนไปมองและสบตาของนาง

“ท่านแม่ทัพคิดอะไรอยู่หรือขอรับข้าเห็นท่านครุ่นคิดมาพักใหญ่ แม้แต่อาหารก็ยังไม่ยอมกิน” เหวยจางลูกน้องมือขวาของแม่ทัพผู้ที่สนิทสนมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่แม่ทัพมาโดยตลอดและรู้ใจของแม่ทัพเป็นอย่างดี

“เหวยจาง ข้าจะไปขอโทษฮูหยินดีหรือไม่ ? ”

“ท่านแม่ทัพน่าจะรู้คำตอบดีนะขอรับ เรื่องที่เกิดขึ้นท่านเป็นฝ่ายผิดแม้ว่าท่านแม่ทัพไม่โปรดปราณฮูหยินแต่การลงไม้ลงมือกับฮูหยินมันรุนแรงและไม่ให้เกียรติฮูหยินเลยขอรับ” สิ้นคำพูดของเหวยจางเสวี่ยฟงวางตะเกียบลงชามข้าวลุกขึ้นพรวดพลางเอ่ยถาม

“ยามนี้ฮูหยินอยู่ที่ใด?”

“ข้าเห็นฮูหยินเดินอยู่ที่ศาลาบึงบัวขอรับ” เหวยจางยิ้มอ่อน ๆ รีบตอบคำถามทันทีและเดินตามหลังผู้เป็นนาย

ศาลาบึงบัวหลังจวน

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จซูซินชักชวนจิ่นอี๋เดินมาที่ศาลาหลังจวนอีกครา หวนคิดวันที่มาที่นี่ก็หวนคิดชีวิตตัวเองก่อนจะทะลุมิติมาที่นี่คงเป็นเพราะโชคชะตาสวรรค์คงต้องการให้นางมาแก้แค้นและทวงความยุติธรรมให้แก่อวี๋ซูซินตัวจริง ๆ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งไม่เข้าใจทำไมเจ้าของร่างตัวจริงถึงได้ยอมแพ้ง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่นางมีทั้งอำนาจของบิดามีเงินทองมากมายอีกทั้งยังมีอำนาจสูงสุดในจวนรองจากแม่ทัพหวังเสวี่ยฟง หากว่านางรักเสวี่ยฟงทั้งหัวใจจนไม่เหลือความรักตัวเองก็โง่เขลาจริง ๆ จนซูจื้อเหยาหลอกลวงเป่าหูครั้งแล้วครั้งเล่าและการมองคนในแง่ดีของนางเองทำให้นางถูกมองว่าเป็นสตรีที่โง่เง่าที่สุด

“จิ่นอี๋ข้าต้องการจัดงานจิบน้ำชากับฮูหยินที่เป็นสหายของข้าทุก ๆ ท่านเจ้าจัดการทำเทียบเชิญสหายของข้าทั้งหมดมาที่นี่ในอีกสามวัน ข้ามีเรื่องที่จะต้องขอความช่วยเหลือจากพวกนาง”

“ได้เจ้าค่ะฮูหยิน ข้าจะช่วยจัดเตรียมโต๊ะน้ำชาและของว่างให้นะเจ้าคะ”

“จงเตรียมชาที่ดีที่สุดให้ข้าด้วย พวกเขาจะได้รับรู้ว่าข้านั้นตั้งใจและพิถีพิถันเอาใจใส่รายละเอียดในการเลือกดื่มน้ำชา ขนมอย่าให้หวานจนเกินไปเพื่อสุขภาพที่ดี” 

“เจ้าค่ะฮูหยิน ข้าจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด” อวี๋ซูซินสั่งการสาวใช้ก่อนจะมองไปที่บึงบัวอีกครา ความทรงจำของร่างนี้นางมีสหายดี ๆ มากมายเพราะอำนาจของท่านพ่อให้นางได้พบเจอแต่สตรีสูงส่ง สหายแต่ละนางเคยเตือนนางเรื่องซูจื้อเหยาแต่นางบอกกล่าวสหายว่าทุกคนคิดมาก จื้อเหยาเป็นเพียงแค่เด็กสาวใสซื่ออยากเข้ามาปรนนิบัตินางเท่านั้นไม่มีพิษมีภัย แต่ทว่านางกลับกลายเป็นงูเห่าที่แว้งกัดนางจากด้านหลัง หากครั้งนั้นนางยอมเชื่อสหายที่เตือนไม่แน่ยามนี้นางอาจจะไม่มีจุดจบที่ต้องกระโดดน้ำตายก็เป็นได้

“อะ แฮ่ม !!” เสียงกระแอมดังขึ้นจากด้านหลังเสมือนจงใจทำให้ซูซินหันกลับไปมอง ทว่านางจำเสียงนี้ได้ดีว่าผู้ใดเป็นเจ้าของน้ำเสียง

“มาที่นี่ทำไมเจ้าคะ ข้าไม่ต้องการพบเจอท่านเพียงแค่ได้ยินเสียงข้าก็หลับนอนไม่ได้ หากได้เห็นใบหน้าของท่านอีกข้าคงกินอาหารไม่ลงแน่ ๆ ข้าอยากอยู่อย่างสงบสุขเพราะฉะนั้นกลับไปที่เดิมที่มาเถอะเจ้าค่ะ”

เสวี่ยฟงใบหน้าแดงก่ำเขาตั้งใจมาขอโทษนางแต่นางกลับเอ่ยวาจาเย็นชาไร้ไมตรี แถมยังไล่เขากลับอีกมีหรือที่เขาจะยอม

“ที่นี่คือจวนของข้า ข้าจะเดินไปที่ใดย่อมได้ ไม่อยากเห็นใบหน้าของข้า ไม่อยากได้ยินน้ำเสียงของข้านั่นคงเป็นเรื่องยากเพราะข้าคือสามีของเจ้า ฮูหยินเจ้าลืมไปแล้วอย่างนั้นหรือ”

ขวับ!!! ร่างบางถูกดึงเข้ามากระทบอกแกร่งของเขาอย่างแรง เขาโอบกอดนางเอาไว้แน่น ร่างเล็กตกใจเบิกตาโพลงโตไม่รู้ว่าวันนี้ผู้ชายคนนี้จะมาไม้ไหนอีก แต่ไม่ว่าจะมาไม้ไหนนางจะต้องรับมือให้ได้