ตอนที่ 6 ข้าไม่ผิด

ตอนที่ 6 ข้าไม่ผิด

ซูซินลุกขึ้นแสยะยิ้มมุมปากก่อนจะวิ่งเข้าไปกระชากผมของแม่ทัพจิกเส้นผมของเขาจนถึงหนังศีรษะ เสวี่ยฟงไม่ทันตัวปล่อยมือออกจากบุตรชาย หันขวับกลับมามองฮูหยินด้วยความตกใจตะโกนร้องเสียงดัง

“ย้าก!!”

“โอ๊ย!! ฮูหยินเจ้าทำอันใดของเจ้าปล่อยมือเจ้าออกมาเส้นผมของข้าเดี๋ยวนี้”

“จะทำอันใดนะหรือ? ก็ทำเช่นนี้อย่างไรเล่า”

เพี๊ยะ เพี๊ยะ!!! ร่างเล็กง้างมือตบเข้าที่ใบหน้าของแม่ทัพครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะผลักเขาล้มลงกับพื้นขึ้นคร่อมร่างกายของเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขามีจังหวะได้ตอบโต้ตนเอง

“คิดว่าเป็นผู้ชายเป็นแม่ทัพแล้วข้าจะไม่กล้าหรืออย่างไร ท่านกล้าดีอย่างเอาใช้มืออันโสโครกของท่านมาตบใบหน้าของข้า กล้าดีเช่นไรกันห่ะ!! คิดว่ามีมือผู้เดียวหรือไงกัน” ดวงตาของซูซินเต็มไปด้วยเปลวไฟแค้นสุมอก ไม่ว่าจะเป็นสามีหรือบุตรชายต่างไม่ได้เรื่องสักคน นางต่างหากที่ถูกพวกเขาทำร้ายร่างกายก่อน

“เจ้าเสียสติไปแล้วอย่างนั้นหรือ หยุดข้าบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้ จิ่นอี๋รีบมาจับตัวของนายหญิงเจ้าออกไปก่อนที่ข้าจะใช้กำลังกับนาง”

“จิ่นอี๋หากเจ้ากล้าเข้ามา ข้าจะทำร้ายเจ้าอีกคนวันนี้ไม่ข้าก็เป็นท่านแม่ทัพที่จะต้องพ่ายแพ้กันไปข้างหนึ่ง” จิ่นอี๋กำลังเดินเข้ามาจับตัวของฮูหยินต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงดุดันของนาง

เสวี่ยฟงแสบใบหน้าไปหมด แถมยังอับอายบ่าวรับใช้ในเรือนจะลุกก็ถูกร่างบางนั่งทับเอาไว้ เขาจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีคว้ามือทั้งสองข้างของนางเอาไว้ให้หยุดตบตีเขาไปมากกว่านี้

“หยุด !! ข้าบอกให้เจ้าหยุด”

มับ!

“ปล่อยข้านะ” ซูซินเจ็บข้อมือไปหมดใบหน้าเริ่มซีดเซียวเมื่อถูกมือหนาจับเอาไว้จนข้อมือของนางแดงไปหมด

“ข้าจะยอมปล่อยจนกว่าเจ้าจะสำนึกผิดตนเองและไม่ทำร้ายข้าอีก ต่อจากวันนี้ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าออกจากห้องไปที่ใด” ซูซินตั้งสติแม้ว่ายามนี้นางจะถูกเขาจับมืออยู่แต่นางยังนั่งทับร่างกายของเขาอยู่นางแสยะยิ้มก่อนจะชันขาลุกขึ้นกระแทกบั้นท้ายลงหน้าท้องของเสวี่ยฟงด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขาจุกท้องร้องแทบไม่ออกปล่อยมือฉับพลันนอนตัวขดงอ

“อึก เจ้า เจ้ามัน อึก!! ..” ซูซินหัวเราะในลำคอลุกขึ้นปัดมือของตนพลางคลี่ยิ้ม

“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่เชื่อฟังคำสั่งของท่านหากเรื่องนี้มีคนผิดก็คงเป็นหวังหยางเหอกับท่านมากกว่าที่ลงมือทำร้ายข้า ทั้ง ๆ ที่ข้าอยู่ของข้าดี ๆ จิ่นอี๋ส่งแขกแทนข้าด้วย” ซูซินปัดอาภรณ์ก่อนจะเดินสะบัดไปอย่างไม่เหลียวหลัง หวังหยางเหอยืนอยู่ตรงนั้นเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาเริ่มเกรงกลัวมารดามากกว่าเดิม ขนาดท่านพ่อที่เป็นท่านแม่ทัพยังพ่ายแพ้ต่อนางแล้วเขาเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อยมีหรือจะสู้นางได้ จิ่นอี๋เงอะงะจะเข้าไปช่วยท่านแม่ทัพก็กระไร เด็กหญิงที่แอบมองอยู่ไกล ๆ รีบเข้ามาดูอาการของท่านพ่อกับพี่ชายทันที

“ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ พี่หยางเหอท่านเจ็บหรือไม่? ท่านไม่น่าทำร้ายท่านแม่ก่อนเลย หากท่านไม่ทำท่านกับท่านพ่อคงไม่ต้องเจ็บตัว”

“อะไรนะ ...เมื่อครู่เจ้าเอ่ยว่าอันใด” เสวี่ยฟงลุกขึ้นนั่งแม้ว่าจะจุกและเจ็บอยู่เขาไม่สามารถทำตัวอ่อนแอต่อหน้าบุตรได้อีกทั้งยามนี้ทั้งบ่าวรับใช้และสาวใช้ที่มองอยู่เขาอายแทบมุดแผ่นดิน

“ท่านพ่อพี่หยางเหอเป็นคนลงมือใช้หินขว้างท่านแม่ก่อนเจ้าค่ะ ท่านแม่ได้รับบาดเจ็บจึงจับตัวท่านพี่มาสั่งสอน”

“จริงหรือหยางเหอ” เสวี่ยฟงหันขวับไปมองหน้าบุตรชาย เขาทำได้เพียงยืนก้มหน้ามองพื้นกลัวความผิดในครั้งนี้ เสวี่ยฟงจึงหันไปถามจิ่นอี๋ที่ยืนอยู่ตรงนั้น “จิ่นอี๋เรื่องราวมันเป็นเช่นไรกันแน่”

“เป็นอย่างที่คุณหนูหวังเหม่ยลี่กล่าวเจ้าค่ะ ฮูหยินได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะหากท่านแม่ทัพรู้เรื่องทุกอย่างข้าขอตัวไปดูแลฮูหยินก่อนนะเจ้าคะ” เสวี่ยฟงได้ยินเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งอย่างรู้สึกผิด เขาไม่ได้ถามไถ่แต่กลับกรู่วิ่งเข้ามาทำร้ายนางสมควรแล้วที่นางจะโมโหและลงมือทำร้ายเขาคืน แต่น่าแปลกตั้งแต่รู้จักกับนาง นางไม่เคยรุนแรงเช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่เขาแต่งตั้งซูจื้อเหยามาเป็นอนุ นางก็มีนิสัยเปลี่ยนไปจนน่าตกใจแถมยังประชดประชันว่าเขาเป็นแขกอีกด้วย เขาลุกขึ้นยืนกรอกสายตามองไปทั่ว ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมสั่งไม่ให้ผู้ใดกล่าวเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ไปที่อื่น

“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หากผู้ใดกล้าเอ่ยปากแพร่งพรายไปทั่วข้าจะจับมันมาตัดลิ้นพร้อมเฆี่ยน 10 ไม้” บ่าวกับสาวใช้ก้มหน้าลงต่ำไม่กล้าแม้จะสบตาของแม่ทัพ

“ส่วนเจ้าหยางเหอต้องดัดนิสัย ข้าจะหาอาจารย์มาสอนเจ้าเรื่องกิริยามารยาท ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดเจ้าไม่สมควรลงมือทำร้ายเช่นนี้ และนั่นคือมารดาของเจ้าแม้ว่าเจ้าจะหวาดกลัวนางหรือนางใจร้ายกับเจ้าเพียงใด แต่นั่นก็คือมารดาของเจ้า ครั้งนี้เจ้าคงสำนึกตนเองและตั้งใจเรียน เหม่ยลี่เจ้าเองก็เช่นกันข้าจะหาสตรีชั้นสูงมาสอนกิริยามารดาของสตรีชั้นสูงให้แก่เจ้า จะได้ไม่พากันมาทำเรื่องเช่นนี้อีก " เอ่ยจบเสวี่ยฟงก็เดินจากไปทันที สองพี่น้องมองหน้ากันอย่างเศร้าใจ เพราะการเรียนช่างเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายไม่ได้เล่นสนุกอีกต่อไป

ท้องฟ้ามืดสลัวในจวนเริ่มมีแสงสว่างจากโคมไฟตามห้องและทางเดิน ซูซินยังโมโหไม่หายนางทั้งเจ็บหัวที่มีแผลอีกทั้งยังโมโหที่เสวี่ยฟงมัวเมาลุ่มหลงจนไม่ลืมหูลืมตา

“ฮูหยินเจ้าคะดื่มยาต้มนี่หน่อยนะเจ้าคะ จะได้บรรเทาอาการบาดเจ็บของท่าน” จิ่นอี๋วางยาต้มลบงบนโต๊ะที่ซูซินนั่งอยู่ ก่อนจะเดินไปจุดเทียนให้เพิ่มแสงสว่างและเดินไปจุดกำยานเพื่อส่งกลิ่นคละคลุ้งในห้องนอนจะได้ผ่อนคลาย

“ขอบใจเจ้ามาก วันนี้ข้าช่างเหน็ดเหนื่อยเสียจริง หรือข้าไม่ต้องทำอะไรปล่อยวางทุกอย่างยอมหย่ากับแม่ทัพง่าย ๆ ให้เขาได้เชิดหน้าชูตาซูจื้อเหยาขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่และดูแลบุตรทั้งสองของข้าอยากที่พวกเขาต้องการดีนะ ข้าก็ออกไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบนกองเงินกองทองไม่ต้องตบตีมีเรื่องให้ปวดหัวเช่นนี้”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ ฮูหยินจะยอมแพ้ง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาดหากซูจื้อเหยาได้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ มิใช่แค่เพียงชื่อเสียงของฮูหยินนะเจ้าคะแต่ชื่อเสียงและความอับอายจะตกไปถึงนายท่านด้วย”

“อะไรกัน.. ยุ่งยากชะมัดเอาไว้ค่อยคิดแล้วกันข้าเหนื่อยอยากจะพักแล้ว” ซูซินยกยาขึ้นดื่มก่อนจะลุกเดินไปที่เตียงนอนโดยมีจิ่นอี๋เดินตามและห่มผ้าห่มให้นางปิดผ้าม่านคุมเตียงนอน คอยจนฮูหยินหลับสนิทนางจึงค่อยดับเทียนและเดินออกไปไม่รบกวน