ตอนที่ 8 ข้าขอโทษ

ตอนที่ 8 ข้าขอโทษ

ตุบ ตุบ เสียงมือเล็ก ๆ ที่กำแน่นทุบลงบนอกแกร่งเขาเพื่อให้เขาปลดปล่อยตนเองจากอ้อมแขน

“ปล่อยข้าก่อนที่ข้าจะไม่ไว้หน้าท่าน ทำเช่นนี้ต้องการอันใด! เห็นหรือไม่ท้องฟ้าที่แจ่มใสยามนี้เริ่มมืดครึ้มเพราะทำในสิ่งที่ท่านไม่เคยทำ เป็นแม่ทัพแค่เพียงชื่อหรืออย่างไร ไม่เห็นไปทำการทำงานเอาแต่อยู่ในจวนหรือว่ายังอยู่ในช่วงที่ท่านนอนกกฮูหยินรอง เช่นนั้นก็รีบปล่อยข้าและไปหานางเสีย”

“เฮ้อ! นี่ฮูหยินหรือสุนัขทำไมถึงได้โหดและปากดีเช่นนี้ นี่นะหรือสตรีชั้นสูง”

“ทำไมเจ้าคะ สตรีชั้นสูงปากดีไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ตลอดมาข้าถูกกระทำมาตลอด ต้องยอมนิ่ง ๆ เพื่อรักษาตำแหน่งฮูหยิน ชื่อเสียงของบุตรสาวของอัครเสนาบดีจนคนอื่นมองว่าข้านั่นโง่เขลายิ่งกว่าควายที่ใช้ไถนา ตอนนี้ข้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป แม้แต่ฮูหยินของท่านก็ไม่อยากจะรักษามันไว้” พูดจบซูซินใช้เท้ากระทืบลงเท้าของเขาอย่างแรงเขาร้องออกมาอย่างโหยหวยเพราะความเจ็บปวด

“โอ๊ย!! ทำไมข้าถึงได้พลาดท่าให้เจ้าอีกแล้วนะฮูหยิน หรือเพราะผู้อื่นไม่เคยทำเช่นนี้กับสามีตนเองมีเพียงแต่เจ้า”

“ใช่มีเพียงแต่ข้าที่จะทำร้ายท่าน เป็นแม่ทัพอย่างไรไหวพริบไม่มีสักนิด วันดี ๆ ของข้าก็จบลงเพราะท่านช่างน่าเบื่อเสียจริง”

เหวยจางที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ พยายามใช้มือปิดปากตนเองเพื่อไม่ให้หัวเราะออกมา เป็นอย่างที่ฮูหยินเอ่ยมาไม่มีผิด แม่ทัพที่ชนะมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่คราใยมาพ่ายแพ้ให้ฮูหยิน เสวี่ยฟงหน้าเสียข่มความเจ็บเอาไว้ทำหน้าเข้มขรึมกระแอมขึ้นอีกครั้งเพื่อให้ลูกน้องหยุดหัวเราะ

“อะ แฮ่ม!!.” เหวยจางหยุดยิ้มก้มหน้าลงต่ำและหันไปทางอื่น

“ฮูหยินที่ข้ามาหาเจ้าในครั้งนี้มิใช่จะมาหาเรื่องแต่จะมาขอโทษในสิ่งที่ข้าได้ลงมือทำร้ายเจ้าเมื่อวาน ข้ารู้ความจริงแล้วว่าหยางเหอเป็นคนทำร้ายเจ้าก่อน เป็นเพราะข้าเองที่ไม่ฟังเรื่องราวแต่ตัดสินใจลงความผิดที่เจ้า”

“กล่าวให้ถูกว่าผู้ใดกันแน่ที่ทำร้าย อีกอย่างเก็บคำขอโทษของท่านกลับคืนไปเถอะ ข้าไม่ต้องการ ความห่วงใยจอมปลอมจากท่าน อย่าทำเป็นใส่ใจความรู้สึกของข้า อย่าทำเป็นสงสารเพราะข้าไม่มีอะไรให้ท่านเห็นใจอีกต่อไป” ซูซินเอ่ยออกมาเสียงแข็งและไร้เยื่อใย ไม่หลงเหลือความรักอย่างที่เคยมีต่อเขาอีกต่อไปจนอีกฝ่ายสั่นสะท้าน สตรีที่เคยตามเขาอยู่ตลอดเวลากลับกลายเป็นสตรีเย็นชาเช่นนี้ทำให้เขาไม่พึงพอใจแม้แต่น้อย แถมยังขัดอกขัดใจเหลือเกินที่นางเปลี่ยนไป สองเท้าเดินขยับไปด้านหน้าสองมือยื่นไปจับศีรษะของซูซินอย่างลืมตัว

“ข้าอยากขอโทษเจ้าจริง ๆ บาดแผลบนศีรษะของเจ้าคงเจ็บมากสินะ” น้ำเสียงอ่อนโยนแววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นจ้องมองนาง ทำให้นางขนลุกซู่เขาไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อนไม่ว่านางจะพยายามเคล้นความทรงจำมากเพียงใดก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เขาอ่อนโยนกับอวี๋ซูซิน นางปัดมือของเขาออกทันที

เพี๊ยะ!

“อย่ามาทำเช่นนี้ ข้าไม่ชอบ”

“ท่านไม่ใจร้ายเกินไปหรือเจ้าคะฮูหยิน ท่านพี่เพียงแค่อยากขอโทษท่านเท่านั้นเอง หรือว่าท่านโกรธที่ท่านพี่ลงไม้ลงมือกับท่าน " เสียงของซูจื้อเหยาดังขึ้น นางกำลังจะเดินทางออกไปข้างนอกแต่ได้ยินจากสาวใช้ว่ายามนี้แม่ทัพมาหาฮูหยินใหญ่ที่หลังจวน นางจึงรีบตามมาดูเพราะนางไม่เคยเห็นแม่ทัพจะมาหาฮูหยินเลยสักครา ขนาดฮูหยินขอพบเขายังไม่เคยให้พบ ทำเช่นนี้นางเกรงว่าแม่ทัพจะใจอ่อนกับฮูหยิน นางจึงรีบเข้ามาขัดขวาง

“เจ้าพึ่งรู้หรือว่าข้าใจร้าย เจ้ามาก็ดีพาท่านพี่ของเจ้าไปเถอะมารบกวนเวลาข้าเสียจนเวลาล่วงเลย” ซูซินเอ่ยพลางเดินถอยหลังสองก้าวให้ห่างจากเสวี่ยฟง

“ฮูหยินรองเจ้ามาทำอันใดที่นี่”

“ข้าคิดถึงท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าได้ยินแว่ว ๆ แม้ว่าจะเป็นคำสั่งของท่านพี่ทว่าเรื่องเช่นนี้ก็ถูกติฉินนินทาเรื่องที่ฮูหยินลงมือทำร้ายท่าน ท่านได้รับบาดเจ็บตรงใดหรือไม่เจ้าเหตุใดเมื่อคืนนี้ไม่บอกข้าสักคำ ข้าคิดว่าคงมิใช่เรื่องจริงที่ท่านพี่ลงไม้ลงมือกับฮูหยินใหญ่เพราะฮูหยินใหญ่ลงไม้ลงมือทำร้ายหยางเหอ แต่ข้าได้ฟังเรื่องนี้จากหยางเหอ ฮูหยินใหญ่ใจร้ายจริง ๆ นะเจ้าคะ หยางเหอยังเด็กนักไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือทำร้ายจนเลือดตกยางออก หากข้ามีบุตรไม่ว่าบุตรจะทำร้ายข้าให้เจ็บเพียงใดข้าคงทำได้เพียงโทษตนเองที่เลี้ยงเขามาไม่ดีและยอมรับความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง”

“ฮึ ฮึ ช่างเป็นมารดาที่ดี เช่นนั้นข้าก็ขอให้เจ้ามีบุตรกับท่านแม่ทัพเร็ววันก็แล้วกัน ส่วนข้านั้นไม่ยอมรับความเจ็บไว้เพียงลำพังหรอกนะ หากเจ้าจะโง่ให้บุตรของเจ้าทำร้ายจนตายนั่นก็คงเป็นเรื่องโง่เง่าของเจ้า แต่ข้าไม่.. ข้าไม่ยอมตายในเนื้อมือของบุตรชายและไม่ยอมให้เขาเป็นเด็กนิสัยก้าวร้าว จริงสิข้าจำได้ว่าเป็นเจ้ามิใช่หรือที่รับหน้าที่ดูแลและสั่งสอนนิสัยของบุตรชายของข้า อย่างนั้นเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเจ้าสินะ!! เช่นนี้ต้องลงโทษเจ้าถึงจะถูก” ใบหน้าของจื้อเหยาซีดเซียวแต่ไม่ทันได้ให้ทันตั้งตัว ซูซินดึงแขนกระชากตัวของจื้อเหยามาใกล้ตนเองมืออีกข้างง้างรอฟาดลงที่ใบหน้าของอีกฝ่าย จังหวะนั้นเองจื้อเหยาไม่ทันตั้งตัวถูกตบเซถลาตกลงบึงบัว ทุกคนต่างพากันตกใจ

“ตู้ม!! ..”

“ท่านพี่ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าว่ายน้ำไม่เป็น แค่ก ๆ "

“ฮูหยินเจ้าทำเกินไปแล้วจริง ๆ เหวยจางเจ้ารีบลงไปช่วยฮูหยินรองเร็วเข้า”

“จะใช้คนอื่นทำไมเจ้าคะ ท่านแม่ทัพก็ลงไปช่วยสตรีที่ท่านรักเองสิ”

ตู้ม!!! เสียงสิ่งที่มีน้ำหนักกระทบน้ำแตกฉานซ่านเซ็น ซูซินยืนยืมก่อนจะโบกมือลาและเดินจากมาเมื่อครู่เป็นนางเองที่ใช้เท้าทีบแม่ทัพลงไปข้างล่างเพื่อช่วยจื้อเหยา ทุกคนตื่นตระหนกตกใจรีบช่วยท่านแม่ทัพกับฮูหยินรองด้วยความวุ่นวาย ทว่าซูซินกลับเดินจากมาอย่างสบายใจ

หลังจากทั้งสองขึ้นมาจากน้ำ แม่ทัพสั่งซูหนานให้พาจื้อเหยาไปล้างเนื้อล้างตัวต้มยาให้นางกินกลัวว่านางจะจับไข้ ส่วนเขาก็แยกไปที่ห้องของตนเอง ในใจเต็มไปด้วยความข้องใจ

‘เกิดอะไรขึ้นกับอวี๋ซูซิน นางไม่เคยมีกิริยาเช่นนี้ แววตาของนางเปลี่ยนไปรวมทั้งนิสัย ไม่เหมือนซูซินที่ข้ารู้จักสักนิด เช่นนี้ข้าคงต้องหาทางจัดการนางเสียแล้วมิเช่นนั้น เรื่องที่ข้าทำอยู่คงยุ่งยากไม่น้อย’ เสวี่ยฟงครุ่นคิดระหว่างแช่น้ำอุ่นในอ่าง เขาไม่คิดเลยว่าฮูหยินอ่อนโยนแสนดีจะมีท่าทางและกล้าทีบเขาที่เป็นสามีตกน้ำเช่นนี้ แถมยังสร้างความอับอายต่อหน้าสาวใช้ในจวนอีกด้วย

“ท่านแม่ทัพ ข้ารู้สึกว่าฮูหยินเปลี่ยนไปขอรับ เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนคนเดิมเลยหรือเพราะฮูหยินเปลี่ยนจากรักกลายเป็นความชิงชัง ข้าไม่เคยมุมนี้ของฮูหยินเลยสักครานางช่างโหดเหี้ยมและน่ากลัวจริง ๆ ฮึ่ย …ข้าเริ่มมองเห็นชะตาของท่านแล้วขอรับ”

“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ ไม่ว่านางจะเป็นเช่นไรข้าต้องทำให้นางอยู่อย่างสงบ ๆ เหมือนที่ผ่านมาไม่เช่นนี้เรื่องที่ข้ากำลังทำอยู่คงพบเจอปัญหา”

“ขอรับ ระหว่างนั้นข้าขอให้ท่านแม่ทัพอยู่รอดปลอดภัยจากฮูหยินนะขอรับ” เสวี่ยฟงหันขวับไปมองหน้าเหวยจางดวงตาจ้องเขม็งเหวยจางหลบสายตาหุบยิ้มทันที