บทที่ 12

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น ทำอย่างกับไม่เคยนอนห้องเดียวกัน"

ประโยคแสนกวนประสาททำเอาเอวาลินอยากจะปารองเท้าที่อยู่ข้างเตียงใส่เขาจริง ๆ แถมร่างกายแสนยั่ว (โมโห) นั้นยังทำให้เธอละสายตาแทบไม่ได้อีกด้วย

"เอ้านี่ ดื่มก่อนจะได้มีแรง" เขาเดินเข้ามาใกล้ทั้งที่ยังอยู่ในชุดแสนล่อแหลมพลางยื่นขวดน้ำดื่มมาให้เธอ หญิงสาวรับขวดน้ำมาเปิดและกรอกลงไปในปากน้อยอย่างรวดเร็ว เพราะเธอรู้สึกว่าคอแห้งมาก

"ขอบคุณค่ะ กลับกันเลยไหมคะ"

"เฮียให้บอดีการ์ดไปเที่ยวกันหมดแล้ว คืนนี้ก็คงต้องค้างที่นี่แหละ" ไท่หมิงหยิบขวดน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งของเอวาไปดื่มต่ออย่างหน้าตาเฉย แถมยังยักคิ้วให้อย่างกวน ๆ อีกด้วย การกระทำที่ยั่วยวนให้ใจสั่นแบบนี้มันคืออะไร! การดื่มน้ำขวดเดียวกันแบบนี้ก็ไม่ต่างจากการจูบทางอ้อมเลยสักนิด

"เอวาไม่ได้บอกว่าจะค้างนี่คะ"

"แต่เฮียบอกว่าจะค้าง ทำไมครับ กลัวอะไร" ชายหนุ่มยังคงกวนประสาทเธอไม่เลิก นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ที่มองทอดลงมาทำให้บรรยากาศในห้องนี้ดูไม่น่าไว้ใจขึ้นอีกหลายระดับ แต่เอวาลินพยายามท่องในใจว่าอย่าได้เสียสติเพราะซิกซ์แพ็กสุดฮอตของคุณเขาเป็นอันขาด!

"เปล่าค่ะ ไม่เคยกลัวอยู่แล้ว" เธอตอบกลับอย่างใจกล้าซึ่งนั่นคงทำให้คนตัวสูงสง่าพอใจ เพราะเขาถือวิสาสะเดินอ้อมไปพิงหัวเตียงอีกฝั่ง แถมยังเอาตัวมาใกล้ ๆ เธอโดยที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอีกด้วย

"ไปใส่เสื้อผ้าก่อนสิคะ ไม่หนาวหรือไง"

"ไม่หนาว และอย่าคิดว่าเฮียจะไปนอนโซฟานะ บอกเลยว่าไม่มีทางครับ" ดั่งอ่านความคิดออก เพราะตอนแรกหญิงสาวก็คิดว่านอนห้องเดียวกันคงไม่เป็นไร เพราะเขาคงจะไปนอนที่โซฟา แต่ลืมไปว่านี่คือไท่หมิงหมาป่าผู้แสนเจ้าเล่ห์เขาไม่มีทางยอมเสียสละแน่นอน

"ก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะเอวาก็จะไม่นอนโซฟาเหมือนกัน" ไท่หมิงหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีแสนเย่อหยิ่งก่อนเอนกายลงนอนตะแคงใช้มืออีกข้างหนึ่งหนุนศีรษะตัวเองไว้ พลางจ้องมองพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด

ดื้อรั้น เอาแต่ใจ เย่อหยิ่งกว่าใคร นี่แหละคือยัยน้องที่เขารู้จัก

"ดีเลย งั้นปิดไฟได้แล้วพรุ่งนี้ต้องกลับแต่เช้า"

"แค่สองทุ่มเองนะ แล้วเอวาก็เพิ่งจะตื่น ยังไม่ง่วงเลย" เธอเหลือบมองนาฬิกาและหันหน้ามาจ้องไท่หมิงอย่างเอาเรื่อง ก็เธอเพิ่งตื่นจะให้นอนอีกรอบภายในไม่กี่นาทีใครจะไปทำได้ ถึงจะยังเพลีย ๆ อยู่บ้างแต่ก็พร้อมรบกับคนเจ้าเล่ห์ตลอด

"แต่เฮียง่วงแล้ว"

"ก็เอวายังไม่ง่วง"

"แต่เฮียง่วง"

"เฮ้อ ก็ได้ค่ะ" เอวายอมอ่อนข้ออย่างว่าง่าย เพราะเธอมีแผนร้ายในใจผุดขึ้นมา...เออ ง่วงนักใช่ไหม เดี๋ยวจะทำให้ 'ตื่น' ไปทั้งตัวเลย

มือเรียวเอื้อมไปปิดสวิตช์ไฟให้ทั้งห้องปกคลุมไปด้วยความมืดก่อนทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ โดยยึดผ้าห่มทั้งหมดมา เธอจงใจกดรีโมตแอร์ให้อุณหภูมิลดลงไปเหลือสิบเก้าองศาเพื่อตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้คนที่กึ่งเปลือยกายหนาวตายคาเตียง

เอวาลินนอนยิ้มให้กับความเย็นเฉียบที่เครื่องปรับอากาศราคาแพงทำงานได้อย่างว่องไวพลางนึกในใจว่าอีกไม่นานเขาคงต้องลุกไปหาเสื้อผ้ามาใส่แน่ ๆ

เธอแกล้งใช้ปลายเท้าเขี่ยสะเปะสะปะไปบนท่อนขาแกร่งด้านล่างอย่างกวนส้น แม้ตัวเขาจะแห้งเกือบหมดแล้วแต่ความเย็นของน้ำก็ยังคงติดบนผิวกายอยู่ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเขาเย็นมาก

ฟุ่บ!

แต่แล้วสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดจนได้ เพราะคนตัวสูงที่แรงเยอะกว่ามากกระชากผ้าห่มผืนใหญ่ที่เธอตั้งใจยึดไว้กลับไปจนกลายเป็นเธอที่นอนปะทะกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศแทน

"นี่! เอาผ้าห่มมาสิเอวาหนาว"

"อะไร ปรับอุณหภูมิเองไม่ใช่เหรอ"

"เฮีย!"

"ว่าไง"

"คืนผ้าห่มมา" เอวาลินพยายามกระชากผ้าห่มกลับมา แต่แรงของเธอมีหรือจะสู้กับเขาได้ นอกจากเขาจะไม่แบ่งผ้าห่มแล้วยังรวบไปฝั่งตัวเองทั้งหมดอีกด้วย

"เป็นเลขาก็ต้องเสียสละสิ"

"ไอ้แก่บ้าอำนาจ!" เอวาลินแผดเสียงด่าไท่หมิงอย่างไม่กลัว อยากจะด่าคำนี้มานานแล้ว นี่แหละจังหวะที่เหมาะสมเพราะคงไม่มีใครหน้าไหนในโลกกล้าด่าเขาว่าไอ้แก่ร้อยเปอร์เซ็นต์!

"อะไรนะ..."

"เอวาบอกว่าเฮียมันเป็นไอ้แก่บ้าอำนาจ เอาแต่ใจ แล้วก็ชอบควบคุมชีวิตคนอื่น อ๊ะ!" ระหว่างที่กำลังก่นด่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไม่ซ้ำคำ หญิงสาวก็ต้องตกใจเมื่อร่างกายบอบบางถูกกระชากให้เข้าไปแนบชิดจนแทบจะเกยอยู่บนกายแกร่งโดยที่เขามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเล็กปิดบังส่วนนั้นอยู่

"พูดไม่เพราะนะเรา เมื่อวานยังเฮียคะเฮียขาอยู่เลย" เขากอดร่างเล็กไว้แน่น แม้เธอจะพยายามดิ้นหนีแต่เขาก็จะไม่ปล่อยง่าย ๆ ต้องแกล้งให้หนำใจก่อนจะได้เลิกปากเก่งมายั่วโมโหเขาเสียที

ฟึ่บ!

ไท่หมิงเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟฝั่งของตัวเองทำให้ห้องสวีทแห่งนี้มีแสงขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นยัยแมวน้อยหยีตาเพราะแสงไฟที่ส่องมาแต่ก็ยังมีท่าทีพยศไม่เลิก

"พิสูจน์สิว่าเฮียแก่แล้วจริงหรือเปล่า"

"ก็แก่จริง ๆ ..." ยังไม่ทันทีเอวาลินจะพูดจบ แต่คนตัวสูงก็จับมือน้อยให้ลากไล้ไปตามกรอบหน้าหล่อเหลาพร้อมทั้งเลื่อนลงมาเรื่อย ๆ จนถึงแผงอกกลัดแกร่งไล่ลงไปจนถึงซิกซ์แพ็กเรียงตัวสวยงามจากการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

แม้ว่าคนตัวเล็กจะแอบใจสั่นเมื่อได้สัมผัสร่างกายเปลือยเปล่าของเขาอีกครั้ง กล้ามเนื้อที่เรียบตึงพลันทำให้เผลอคิดไปไกล แต่เธอก็พยายามข่มใจตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรไปมากกว่านี้ เธอต้องรับมือกับเกมของเขาให้ทันและไม่ยอมเป็นฝ่ายตาม เพราะเธอจะต้องเป็นผู้นำในเกมนี้

อยากให้ลูบนักก็จะลูบ...

ฟุ่บ!

ระหว่างที่ฝ่ามือใหญ่กำลังจับจูงให้เธอลูบไล้เรือนกายแข็งแรง เอวาลินก็พลิกมานั่งคร่อมอยู่บนร่างสูงสง่าโดยที่เขาคิดไม่ถึง เมื่อวานก็คร่อมมาแล้ว วันนี้คร่อมอีกจะเป็นอะไรไป...

เธอมองสบกับนัยน์ตาคมกริบที่ดูพึงพอใจเมื่อเธอเป็นฝ่ายมาอยู่บนร่าง เอวาลินค่อย ๆ โน้มตัวลงไปใกล้และใช้ฝ่ามือลูบไล้แผงอกแกร่งพร้อมทั้งแกล้งใช้ปลายนิ้วลากผ่านยอดอกสีอ่อนของเขาอย่างจงใจ

มือเรียวลูบไล้ซิกซ์แพ็กลีน ๆ มาจนถึงวีไลน์เชฟและเว้นเอาไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้พร้อมทั้งกระซิบข้างหูเบา ๆ

"ใช่ค่ะ ยังไม่แก่จริง ๆ ..." ลมหายใจอุ่นของร่างเล็กที่เป่ารดอยู่ที่ใบหูทำเอาชายหนุ่มขนลุกซู่เพราะเธอขยี้จุดอ่อนของเขาอย่างจัง

"อ๊ะ..." ระหว่างที่เอวาลินกำลังจะลงจากตัวของคนพี่ จู่ ๆ ก็มีอะไร 'ใหญ่ ๆ ยาว ๆ ' ดุนซอกขาเธอขึ้นมา แม้จะรู้สึกสะใจที่ทำให้เขา 'ตื่น' เป็นรอบที่สองต่อจากเมื่อวาน แต่อีกใจก็รู้สึกถึงความอันตรายที่เข้ามาใกล้

"ทำมันตื่นแล้วก็ต้องรับผิดชอบด้วย"