บทที่ 8

ในเวลาทั้งวันเอวาลินเอาแต่นั่งปั่นงานกองเท่าภูเขาที่ไท่หมิงโยนมาให้เป็นรอบที่สอง แต่คราวนี้ตัวเขาไม่ได้เข้ามาที่บริษัท เห็นพนักงานหน้าห้องแจ้งว่าเขาไปพบกับนักธุรกิจคนอื่น เลยทำให้เอวาลินพอจะมีเวลาได้หายใจหายคอโดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขาหลังจากบดจูบกันอย่างร้อนแรงในลิฟต์

"บ้าจริง!" หญิงสาวสบถพลางสะบัดศีรษะแรง ๆ เพื่อขับไล่ใบหน้าหล่อเหลาออกไปจากหัว เพราะคนแก่กว่านั้นทำให้เธอเสียสมาธิจนตลอดช่วงบ่ายจนถึงเย็นนั้นเธอทำงานได้ช้าลง แต่ก็ยังเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จตามกำหนดก่อนเลิกงาน

จริง ๆ กองเอกสารก็ไม่มีอะไรมากหรอก ส่วนมากก็ให้สรุปตัวเลขและข้อมูลต่าง ๆ รวมถึงจัดตารางงานให้เป็นระเบียบ เพราะผู้บริหารแห่ง Zhang - Group นั้นมีตารางงานที่ยุ่งกว่าที่เธอคิดมาก คงเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของเขาที่เป็นคนเป๊ะทุกอย่าง เสพติดความเพอร์เฟกต์จึงทำให้เขาต้องลงไปตรวจเช็กในทุกขั้นตอนของธุรกิจทั้งหมดในอนาจักรตระกูลจาง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ ZXY - Casino and Hotel ที่เป็นโพรเจกต์ยักษ์ใหญ่ร่วมกันของสองตระกูลนั่นคือครอบครัวหยาง และตระกูลจางที่ร่วมหุ้นกันรังสรรค์สวนสนุกและที่พักผ่อนสำหรับนักเสี่ยงโชคระดับเวิล์ดคลาส ณ มาเก๊า ที่เขาจะเดินทางไปตรวจความเรียบร้อยในวันพรุ่งนี้ช่วงบ่าย

ซึ่งแน่นอนว่าเลขาอย่างเธอก็ต้องเดินทางไปด้วยเพื่อคอยจดรายละเอียดยิบย่อยต่าง ๆ และคอยรับใช้คุณชายไท่หมิงอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่อย่างนั้นคนแก่เจ้าอารมณ์แบบเขาก็คงจะหาเรื่องมาไล่เธอออกให้ขายหน้าอีก

"..."

เอวาลินทำการปิดโน้ตบุ๊กและวางสรุปงานทุกอย่างไว้บนโต๊ะของท่านประธานหนุ่มและหยิบกระเป๋าเดินออกมานอกห้อง ถึงแม้ว่าอีกห้านาทีกว่าจะถึงเวลาเลิกงาน แต่เธอก็เคลียร์งานทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จะกลับก่อนคงไม่เสียหายอะไรมั้ง แต่ทำไมพนักงานคนอื่นยังนั่งอยู่เต็มชั้นอยู่เลยล่ะ...ตรงเวลากันขนาดนั้นเชียวหรือ

ช่างเถอะ คงยังทำงานกันไม่เสร็จล่ะมั้ง รีบกลับไปนอนแช่น้ำอุ่น ๆ ให้สบายตัวดีกว่า พรุ่งนี้จะได้มีแรงตื่นมารบกับเจ้านายขี้แกล้ง...

คฤหาสน์ตระกูลหยาง

ทันทีที่คุณหนูแห่งตระกูลหยางเดินทางกลับมาถึงบ้านของตัวเอง เธอก็ตรงขึ้นไปชั้นสามซึ่งเป็นห้องนอนของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า

เธอหยิบของออกจากกระเป๋าถือราคาแพงและเก็บเข้าไปในตู้โชว์กระจกใสที่มีกระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรูวางเรียงรายอยู่หลายใบ ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกไปจากร่างกายและเดินเข้าไปในห้องน้ำขนาดใหญ่

ซ่า...

เอวาลินเปิดน้ำในอ่างที่อุณภูมิกำลังดีและนั่งรอเพียงครู่น้ำก็อยู่ในเกณฑ์ที่เหมาะแก่การนอนแช่ เธอโยนบาธบอมบ์กลิ่นกุหลาบลงไปและตีให้ฟองขึ้นนุ่มฟู ก่อนจะพาตัวเองลงไปนอนแช่อย่างสบายใจ

เสียงบรรเลงของเพลงคลาสสิกที่เธอชอบดังคลอมาเบา ๆ ตามลำโพงในห้องนอนที่ถูกติดตั้งไว้ เปลือกตาบางปิดลงดื่มด่ำกับกลิ่นหอมและกระแสน้ำวนที่คล้ายกับการถูกนวดคลึงแสนผ่อนคลาย

เธอนอนแช่อยู่ในอ่างสักพักก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำสระผมชำระล้างร่างกายให้เรียบร้อย หญิงสาวหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ร่างขาวสว่างที่มีหยดน้ำเกาะตามผิวและเดินฮัมเพลงเบา ๆ ออกมาจากห้องน้ำด้วยความอารมณ์ดี

ถึงจะทำงานวันแรกแต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไม่ยากขนาดนั้น...มันจะมีก็แค่คนเดียวนั่นแหละที่ทำให้เธอหงุดหงิดในการควบคุมไม่ได้ คงเป็นเพราะว่าเขากับเธอนั้น 'เหมือนกันเกินไป' ถ้าเปรียบเทียบเป็น mbti ก็คงจะเป็นคนไทป์เดียวกัน

ไม่ชอบอยู่ในกรอบ เกลียดการถูกควบคุม มั่นใจในตัวเอง อีโก้สูง และพยายามที่จะแสดงอำนาจคอนโทรลอีกฝ่ายให้อยู่ในกำมือ...งานนี้ก็ต้องมาดูกันว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้...แต่คงไม่ใช่เอวาลินคนนี้แน่นอน

Rrrr Rrrr

"!!!"

เอวาลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเบอร์ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังคงจำได้ขึ้นใจ เพราะมันคือเบอร์ของไท่หมิงที่เธอเพิ่งจะปลดบล็อกเมื่อรู้ว่าจะได้มาทำงานกับเขา!

จะรับหรือไม่รับดี?

แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะกดตัดสายเขาได้นี่นา ถ้าไปทำให้คนบ้าอำนาจมีน้ำโหมีหวังได้โดนไล่ออกจริง ๆ แน่ แล้วความฝันที่จะได้ครอบครองโรงแรมที่ประเทศไทยก็จะลอยหายไป...

"ค่ะ"

[ใครบอกให้กลับบ้านก่อนครับ] แค่ฟังเสียงผ่านโทรศัพท์ยังรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทว่าดูดุดันของเขาทำเอาเธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ก็มันเป็นเวลาเลิกงานไม่ใช่เหรอคะ" แต่ถึงกระนั้นก็ยังใจสู้ เพราะมันก็คือเวลาเลิกงานจริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้มีโน้ตอะไรไว้ด้วย จะให้เธอทำยังไงล่ะ หลักสากลเขาก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้น พอถึงเวลาเลิกงานก็ต้องกลับบ้าน

[ถ้ายังอยากทำงานที่นี่ต่อก็หัดไปศึกษากฎเกณฑ์และวิธีการทำงานของเจ้านายให้ดี...ภายในสิบนาทีเธอต้องกลับมาที่บริษัท ไม่อย่างนั้นก็เชิญออกไปได้เลย ติ๊ด!] ว่าจบเขาก็ตัดสายไปเลย แต่น้ำเสียงที่ดูไม่พอใจมาก ๆ ทำให้เธอเก็บความสงสัยและความโมโหไว้ในใจแล้วรีบแต่งตัวเพื่อกลับไปบริษัทอีกครั้งในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม...

Zhang - Group

เอวาลินรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในตึกและกดขึ้นไปยังชั้นทำงานของผู้บริหารทันที ด้วยความเร่งรีบมากเธอเลยไม่ได้แต่งหน้าทำผมใด ๆ ใส่เพียงแต่ชุดเดรสมาทั้งหน้าสดแบบที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต

พอถึงชั้นบนสุดคิ้วเรียวก็ขมวดหากันอย่างฉงน...ทุกคนกลับกันไปหมดแล้วนี่นา แล้วไท่หมิงจะเรียกเธอมาทำไมกันเนี่ย แต่จะมัวมาสงสัยไม่ได้ ยังไงก็ต้องรีบไปเจอเขาให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นระเบิดน่าจะลงในไม่ช้า

ปัง!

"มาแล้วค่ะ...แฮ่ก" หญิงสาวเปิดประตูดังปังและยืนกระหืดกระหอบอยู่ต่อหน้าร่างสูงที่ถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมทั้งพันแขนเสื้อขึ้น เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาดุ ๆ จนความหวาดกลัวเกิดขึ้นในใจเล็กน้อย

"ทำไมถึงกลับไปก่อน"

"ก็เอวาเคลียร์เอกสารเสร็จหมดแล้ว-"

"เฮียเคยบอกว่ายังไง จำไม่ได้เหรอ" ยังไม่ทันจะพูดจบคนตัวสูงก็เอ่ยสวนขึ้นมาเสียงเข้มพร้อมทั้งกอดอกยืนมองเอวาลินตั้งแต่หัวจรดเท้าจนเธออดเขินอายกับสายตาเรียบนิ่งนั้นไม่ได้

"พูดตั้งเยอะใครจะไปจำได้คะ" เอวาลินดื้อกลับ

"เฮียเคยบอกว่าเธอเป็นเลขาของเฮีย หน้าที่ของเธอคือฟังคำสั่ง...ถ้าเฮียสั่งให้มาก็ต้องมา สั่งให้ไปก็ต้องไป แล้ววันนี้เฮียได้สั่งให้เธอกลับบ้านหรือยัง ตอบทีสิคุณหนูเอวา" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแสดงถึงอำนาจข่มเหงเธออย่างเห็นได้ชัด ก็เพราะเขามีนิสัยชอบควบคุมคนอื่นให้อยู่ใต้กว่าแบบนี้ไง เธอถึงเลือกที่จะออกมาจากความสัมพันธ์นั้นน่ะ

ก็คิดว่าผ่านไปหนึ่งปีนิสัยแบบนี้จะหายไปแล้วเสียอีก...แต่ดูเหมือนจะไม่หายแถมยังเป็นหนักขึ้นอีกด้วย

"เป็นแค่เจ้านายนะคะไม่ใช่เจ้าของชีวิต อย่ามาวางอำนาจหน่อยเลย!" เอวาลินตอกกลับอย่างใจกล้า เธอไม่ชอบที่เขาวางอำนาจแบบนี้เลยจริง ๆ ให้ตายเถอะ

"ไม่ใช่แค่เจ้านายนะ แต่เคยเป็นเจ้าของร่างกายมาแล้วด้วย จะให้ทวนความจำไหม"