บทที่ 10: พันธะทาสที่หยิบยื่น

เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกหรูยังคงเงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งดำสนิท แสงไฟนีออนสีน้ำเงินเย็นเฉียบสาดส่องลงมาเพียงพอให้เห็นเงาของร่างบางที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นยะเยือก นลินก้มหน้าต่ำ มือเรียวที่เคยสั่นเมื่อต้องเขียนเช็คชำระหนี้พ่อ ตอนนี้กำแน่นจนเล็บจิกเนื้อฝ่ามือแดงฉ่ำ หยาดน้ำตาไหลรินไม่หยุด เปียกแก้มขาวซีด แต่ละหยดไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง มันคือเลือดแห่งความอัปยศที่เธอต้องกลืนลงคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ลิน… ลินยอมค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือแทบไม่ได้ยิน “สามแสน… ลินยอมทำทุกอย่าง”

เตโชยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า สูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีดำที่เปิดกระดุมสองเม็ด กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหล้ารัมราคาแพงลอยคลุ้ง เขามองลงมาด้วยสายตาที่เย็นชาจนเหมือนมีดกรีดเนื้อ แต่ในส่วนลึกของดวงตาคมกริบนั้น มีประกายแห่งความเจ็บปวดวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกความหึงหวงและความโกรธกลบมิด

“คลานเข้ามา นลิน” เสียงทุ้มต่ำทุรนทุรายแต่เต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ “ถ้าสามแสนคือค่าตัวใหม่ของเธอ… ก็พิสูจน์ให้พี่เห็นหน่อยสิ ว่าสินค้าที่พี่เคยซื้อไว้ มันยังมี ‘ค่า’ พอให้พี่จ่ายต่อหรือเปล่า”

นลินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เธอไม่กล้าสบตาเขา ค่อย ๆ ก้มตัวลงต่ำ มือและเข่าแตะพื้นเย็นเฉียบ ทุกการเลื่อนตัวไปข้างหน้าคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ‘ขอบคุณนะคะพี่เต… ขอบคุณที่ทำให้ลินรู้ตัวว่าตัวเองไม่เคยมีค่าอะไรเลย’ ความคิดนั้นวนเวียนในหัวจนน้ำตาไหลยิ่งหนัก เธอคลานช้า ๆ ทุกนิ้วที่ขยับคือความเจ็บปวดที่แทงทะลุหัวใจ

เมื่อถึงแทบเท้าเขา นลินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำมองชายหนุ่มที่ครอบครองทุกอย่างของเธอ มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะหัวเข่าของเขาเบา ๆ “พี่เต… ลินยอมแล้วค่ะ จะให้ลินทำอะไร… ลินยอมทั้งหมด”

เตโชแค่นยิ้มเย็น มือใหญ่เอื้อมลงมาเชยคางเธอขึ้นอย่างแรง บังคับให้เธอสบตากับเขาโดยตรง “ดี… งั้นเริ่มเลย ปรนนิบัติพี่ให้หายแค้นใจก่อน ทำให้พี่เห็นว่าสินค้าเกรดเอของพี่มันเหนือกว่าพวกผู้หญิงในคลับที่พี่เคยซื้อมาทุกคนยังไง”

เขาดึงตัวเธอขึ้นยืนแล้วพาไปที่เตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูสีดำสนิท เตโชนั่งลงที่ขอบเตียง กางขาออกกว้าง เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมหมดแล้วเผยให้เห็นกล้ามอกแน่นและรอยสักมังกรที่ปกคลุมไหล่ซ้าย เขาไม่พูดอะไรอีก แค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่บอกชัดว่า “ลงมือเดี๋ยวนี้”

นลินทรุดตัวลงคุกเข่าอีกครั้งระหว่างขาของเขา มือสั่นเทาเลื่อนไปปลดเข็มขัดหนังสีดำของเขา เสียงซิปดังกร๊อบก้องในห้องเงียบ มือเธอสั่นเมื่อดึงกางเกงและกางเกงในลง เผยให้เห็นความเป็นชายที่แข็งตัวเต็มที่เพราะความโกรธและความปรารถนาที่ผสมปนเปกัน กลิ่นกายผู้ชายรุนแรงผสมกลิ่นเหล้ารัมพุ่งเข้าจมูกเธอ

“ใช้ปาก” เตโชสั่งเสียงแหบพร่า มือใหญ่ขยำผมยาวของเธอไว้แน่น “และอย่าทำให้พี่ผิดหวัง”

นลินหลับตาแน่น น้ำตาไหลพราก เธออ้าปากรับเอาความร้อนผ่าวนั้นเข้าไปช้า ๆ ลิ้นเลียวนไปตามความยาวที่แข็งแกร่ง กลิ่นและรสเค็มขมซึมเข้าไปในปากเธอ เธอพยายามกลืนมันลงไปทั้งหมดตามคำสั่ง มือเรียวลูบไล้ขึ้นลงตามจังหวะที่เขากดหัวเธอลงลึกเข้าไปเรื่อย ๆ

“อ๊ะ… ดี… ลึกกว่านี้อีก” เตโชครางต่ำ หอบหายใจถี่รัว มือที่ขยำผมเธอแน่นขึ้นจนเส้นผมแทบขาด เขากดหัวเธอลงจนสุดคอ เธอสำลัก น้ำตาไหลทะลัก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย “นี่แหละ… นี่คือค่าตัวของเธอ สินค้าของพี่ต้องทำแบบนี้ทุกครั้งที่พี่ต้องการ”

เขาดึงเธอออกจากปากตัวเองอย่างกะทันหัน แล้วพลิกร่างบางลงไปนอนหงายบนเตียงอย่างรุนแรง เสื้อผ้าของนลินถูกฉีกกระชากออกจนขาดวิ่น หน้าอกขาวนวลถูกเปิดเผยต่อสายตาเขา เตโชไม่รอช้า เขาก้มลงดูดดึงยอดอกสีชมพูอย่างดุเดือด ฟันขบเบา ๆ จนเธอสะดุ้งครางออกมา

“พี่เต… เจ็บ…” เธอสะอื้น แต่เขากลับยิ้มเย้ย

“เจ็บ? นี่มันยังไม่ถึงครึ่งของความเจ็บที่พี่รู้สึกเลย” เขากระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอ ก่อนจะกัดลงไปอีกครั้งแรงกว่าเดิม มือใหญ่ลูบไล้ลงไประหว่างขาเธอ พบกับความชุ่มชื้นที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้แม้จะอับอายแค่ไหน

“เปียกขนาดนี้… แต่ยังกล้าบอกว่าเจ็บอีก?” เขาหัวเราะในลำคอ มือสอดนิ้วเข้าไปในกายเธออย่างดิบเถื่อน สองนิ้ว สามนิ้ว กระตุ้นจุดลับอย่างไม่ปราณี จนขาเรียวของนลินสั่นเทาและน้ำตาไหลไม่หยุด

เตโชถอดเสื้อผ้าตัวเองออกหมด แล้วกดทับร่างเธอลงไปเต็มน้ำหนัก ความร้อนผ่าวของเขาแตะต้องเนินเนื้ออ่อนนุ่มของเธอ เขาไม่ยอมเสียเวลา เขากระแทกเข้าไปในกายเธออย่างแรงในดอกเดียว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังปังก้องไปทั่วห้อง

“อ๊าาา!” นลินกรีดร้อง เจ็บปวดแสบร้อน แต่เขาก็ไม่หยุด เขากระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เร็วและแรงราวกับต้องการฉีกเธอให้ขาดเป็นสองท่อน

“จำไว้… จำไว้ดี ๆ นลิน” เขาครางเสียงแหบพร่า มือหนีบสะโพกเธอแน่นจนเกิดรอยแดง “เงินสามแสนนี้… พี่จ่ายเพื่อซื้อสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้กับเธอทุกเมื่อที่พี่ต้องการ!”

เขาพลิกตัวเธอให้หงายหลังเป็นท่าสุนัข แล้วกระแทกจากด้านหลังยิ่งแรงกว่าเดิม มือใหญ่ตีสะโพกเธอจนแดงฉ่ำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นผสมกับเสียงครางสะอื้นของนลินและเสียงหอบหายใจดุเดือดของเขา

“ร้องดัง ๆ สิ… ให้พี่ได้ยินว่าเธอเป็นของพี่!” เขาดึงผมเธอขึ้นบังคับให้หลังโก่ง มืออีกข้างล้วงไปนวดเนินเนื้อด้านหน้า จนเธอต้องครางออกมาดังลั่น

ความร้อนรุ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว เตโชเร่งจังหวะจนถึงขีดสุด เขากัดลงไปที่ไหล่ขาวของเธอแรง ๆ จนเลือดซึมเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยน้ำร้อนฉ่าเข้าไปลึกที่สุดในกายเธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างกายทั้งสองสั่นสะท้านพร้อมกัน

แต่เขายังไม่พอใจ เขาดึงตัวเธอขึ้นมานั่งคร่อมเขา แล้วกระแทกขึ้นจากด้านล่างอีกครั้ง เร็ว แรง ดุร้าย ราวกับปีศาจที่ไม่ยอมให้เหยื่อหลุดพ้น มือเขาบีบหน้าอกเธอแน่น ปากดูดดึงยอดอกสลับกัน น้ำตาของนลินไหลพรากลงมาผสมกับเหงื่อของทั้งคู่

“พี่… พี่เต… ลิน… ลินทนไม่ไหวแล้ว…” เธอสะอื้น แต่เขากลับยิ้มดุร้าย

“ทนไม่ไหว? แล้วพี่ล่ะ? พี่ทนเห็นเธอขายตัวเพื่อคนอื่นได้ยังไง!” เขากระแทกแรงขึ้นอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปล่อยน้ำร้อนอีกรอบเข้าไปในเธอจนล้นทะลัก

ทั้งคู่ทรุดลงไปกองกับเตียง หอบหายใจถี่รัว ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา

[POV: เตโช – ปีศาจที่กำลังร้องไห้ในใจ]

เตโชกอดร่างบางที่สั่นสะท้านแน่นจนกระดูกเธอแทบหัก เขาอยากจะตะโกนใส่หน้าเธอว่า ‘ทำไมไม่ขอให้พี่ช่วยในฐานะคนรัก! ทำไมต้องยอมขายตัวเพื่อไอ้พ่อที่ไม่เคยเห็นค่าเธอเลย!’ ความรักที่บิดเบี้ยวนี้ทำให้เขาอยากทำลายเธอให้พังพินาศ เพื่อให้เธอไม่มีใครเหลืออีกนอกจากเขา แต่ในส่วนลึกของใจ เขากลับร้องไห้เงียบ ๆ เพราะรู้ดีว่าเขากำลังทำร้ายคนที่เขารักที่สุดในโลก

เมื่อความร้อนรุ่มสงบลง เขาหยิบเช็คเงินสดสามแสนที่เขียนเตรียมไว้โยนลงข้างตัวเธออย่างไม่ใยดี

“เอาไป… แล้วบอกพ่อเธอด้วย ถ้ามีครั้งหน้า… พี่จะไม่จ่ายด้วยเงินอีกต่อไป พี่จะจ่ายด้วยชีวิตของมัน”

เตโชลุกขึ้นจากเตียง เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังมองแม้แต่ครั้งเดียว ทิ้งนลินไว้เพียงลำพังบนเตียงกว้างใหญ่ที่ชุ่มไปด้วยกลิ่นของทั้งคู่ ร่างกายเธอปวดร้าวทุกส่วน หัวใจแตกสลายยิ่งกว่านั้น

นลินเอื้อมมือไปหยิบเช็คใบนั้นมากอดไว้แน่น น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเธอรักเขา… รักอย่างสิ้นหวัง เพราะในสายตาของเตโช เธอคือเพียง “สินค้า” ที่เขาซื้อได้ด้วยเงินตราบใดที่เขายังต้องการเธอ

และความรักแบบนี้… ไม่มีวันสมหวัง