บทที่ 11: รอยร้าวในใจตะวัน

แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านบางสีเทาเข้มของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด แต่ความอบอุ่นนั้นกลับไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในบรรยากาศอันหนาวเย็นที่ปกคลุมห้องได้เลยสักนิดเดียว เตโชยืนนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว มือหนาที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดสะอ้านสั่นเทาจาง ๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังบีบหัวใจเขาไว้แน่นจนหายใจไม่ออก

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนในหัวเขาอย่างไม่ยอมจากไป ภาพนลินที่ยอมลดศักดิ์ศรีลงต่ำสุด คลานเข่ามาหาเขาบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ภาพหยดน้ำตาที่ไหลซึมลงบนหมอนขณะที่เขาตักตวงความสุขจากร่างกายเธออย่างเห็นแก่ตัวและดิบเถื่อน ทุกจังหวะที่เขากระแทก ทุกคำครางที่หลุดจากปากเธอ ไม่ใช่เสียงแห่งความสุขสม แต่เป็นเสียงสะอื้นของคนที่พ่ายแพ้ต่อโชคชะตาอย่างสิ้นเชิง

[POV: เตโช – ความรู้สึกผิดที่มาพร้อมสายตาที่ว่างเปล่า]

เตโชจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาคู่นั้นที่เคยคมกริบและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจบัดนี้กลับว่างเปล่าและมืดมิด เขาเกลียดแววตาของตัวเองในตอนนี้ มันไม่ใช่แววตาของผู้ชนะที่ได้ครอบครองสิ่งที่ต้องการ ไม่ใช่แววตาของวิศวะร้ายผู้บงการทุกอย่าง แต่เป็นแววตาของคนขี้ขลาด—คนที่ใช้เงินและอำนาจข่มเหงผู้หญิงที่ไม่มีทางเลือก ไม่มีทางสู้

เขารู้ดีว่าเขารักนลิน รักอย่างบ้าคลั่ง รักจนอยากจะกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดนี้ตลอดกาล ไม่ให้ใครมาแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว แต่ความหึงหวงที่บิดเบี้ยวและทิฐิที่สูงส่งทำให้เขาเลือกแสดงออกด้วยความร้ายกาจ เขาต้องการให้นลินอ้อนวอนขอความรักจากเขา ต้องการให้เธอประกาศว่าเขาเท่านั้นที่สำคัญ ไม่ใช่ยอมเอาตัวเข้าแลกเงินเพื่อพ่อเฮงซวยคนนั้น ยิ่งเห็นเธอยอมจำนนด้วยความเงียบเชียบ ยิ่งเห็นร่างกายบางสั่นเทาใต้ร่างเขา เขายิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฆ่านลินให้ตายทั้งเป็น—ฆ่าทีละน้อย ทีละส่วน จนเหลือเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า

‘พี่ขอโทษนลิน... พี่แค่อยากให้เธอเห็นว่าพี่สำคัญกว่าใคร แต่พี่กลับเป็นคนทำลายเธอด้วยมือของพี่เอง’ ความคิดนั้นแทงทะลุหัวใจเขาเหมือนมีดคม เขาสะบัดหัวแรง ๆ เพื่อไล่ความรู้สึกผิดนั้นออกไป แต่ยิ่งสะบัด ยิ่งชัดเจน

เตโชสูดหายใจลึก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน นลินยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง ร่างระหงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสีเทาเข้ม มีเพียงเส้นผมสลวยดำขลับที่ปรกหน้าผากซีดเซียว เธอไม่ได้หลับ—เตโชรู้ดี เพราะไหล่บางนั้นยังสั่นไหวน้อย ๆ อย่างคนที่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้อย่างสุดแรง

เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงช้า ๆ ทุกย่างก้าวเบาราวกับกลัวว่าจะรบกวนเธอ ตั้งใจจะเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากมนเพื่อตรวจดูว่าเธอเป็นไข้หรือไม่ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยแดงช้ำที่ข้อมือเรียวและรอยฟันจาง ๆ ที่ลำคอขาว—รอยที่เขาจงใจฝากไว้เมื่อคืนเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ—มือหนาก็ชะงักกึกกลางอากาศ

เขาไม่กล้าแตะต้องเธออีกแล้ว ในตอนนี้ สัมผัสของเขากลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับเธอ เขากลัวว่าถ้าแตะแม้แต่ปลายนิ้ว เธอจะสะดุ้งหนี กลัวว่าสายตาที่เคยมองเขาด้วยความหวังจะกลายเป็นความหวาดระแวงถาวร

“เงินอยู่ในซองบนโต๊ะหัวเตียง... เอาไปให้พ่อเธอซะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษามาดวิศวะร้ายจอมบงการที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวเองไว้ แต่เสียงนั้นกลับสั่นเครือเล็กน้อย แฝงความรู้สึกผิดที่ปิดไม่มิด “แล้วอย่าให้พี่รู้ว่าเธอเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร โดยเฉพาะไอ้ภีม ถ้ามันมารู้เรื่องความอัปยศของครอบครัวเธอ... พี่ไม่รับประกันว่ามันจะยังมองเธอเหมือนเดิมไหม”

นลินค่อย ๆ พลิกตัวกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาด มีชีวิตชีวา และเคยมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ บัดนี้กลับว่างเปล่า หม่นหมอง และไร้ประกาย จนเตโชรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น เธอไม่ได้โต้ตอบ ไม่ได้ตัดพ้อ ไม่ได้แม้แต่จะร้องไห้ต่อหน้าเขา เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ อย่างคนที่ทิ้งสิ้นซึ่งทุกอย่างแล้ว

“ค่ะ... ลินจะรีบจัดการ แล้วจะกลับมาทำหน้าที่ ‘ของเล่น’ ให้พี่เตตามเดิมค่ะ”

คำว่า ‘ของเล่น’ ที่หลุดออกมาจากปากเธอเบา ๆ แต่ชัดเจน เหมือนมีดกรีดลงกลางอกเตโชอย่างแรง เขาอยากจะตะโกนออกไปว่าไม่ใช่! เธอไม่ใช่ของเล่น! เธอคือคนที่เขารัก คือคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เห็น แต่ปากของเขากลับแข็งทื่อ ไม่มีคำใดหลุดออกมาได้ เขาทำได้เพียงหันหลัง เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งกดทับอกจนหายใจไม่ออก

[บทบรรยาย: พายุที่กำลังเคลื่อนตัว]

เตโชไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยอย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก เขาขึ้นรถสปอร์ตสีดำสนิทแล้วขับตามรถแท็กซี่สีเหลืองที่รับนลินออกไปจากคอนโด ห่าง ๆ พอที่จะไม่ให้เธอรู้ตัว เขาอยากรู้ อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าไอ้พ่อสารเลวนั่นจะทำยังไงเมื่อได้รับเงินจากลูกสาวที่ต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรีและน้ำตา

รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวแถวชานเมือง ถนนแคบ ๆ เต็มไปด้วยบ้านเก่า ๆ และต้นไม้รกทึบ เตโชจอดรถห่างออกไปเล็กน้อย ลดกระจกหน้าต่างลงเพื่อฟังบทสนทนาที่กำลังจะกลายเป็นจุดระเบิดในใจเขา

นลินยืนอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังเล็ก ชายวัยกลางคนผอมแห้ง หน้าตาทรุดโทรมจากการพนันและสุรา—ธนา พ่อของเธอ—กำลังยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าอกระหาย

“ได้เงินมาแค่สามแสนเองเหรอลิน?” เสียงธนาตวาดดังลั่น กระชากซองเงินสีน้ำตาลจากมือลูกสาวแล้วเปิดนับอย่างรวดเร็ว “คุณเตโชเขารวยระดับนั้น ลูกขอให้พ่อเพิ่มไม่ได้หรือไง! แค่นี้จะไปพออะไร หนี้เก่ายังเคลียร์ไม่จบเลย ลินต้องกลับไปขอเขาเพิ่มนะลูก บอกเขาว่าพ่อเดือดร้อนจริง ๆ!”

นลินตัวสั่น น้ำตาไหลพรากลงมาเต็มแก้ม เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ลินขอไม่ได้แล้วค่ะพ่อ! พ่อรู้ไหมว่าเงินสามแสนนี้ลินต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง! ลิน... ลินไม่มีศักดิ์ศรีเหลือแล้วนะคะพ่อ พ่อหยุดเถอะค่ะ ลินขอร้อง... ลินทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

เพียะ!

เสียงฝ่ามือฟาดดังก้อง ใบหน้าสวยของนลินเอียงไปด้านข้าง เธอเซล้มลงกับพื้นดินเปื้อนฝุ่น มือบางยกขึ้นกุมแก้มที่แดงช้ำ น้ำตาไหลไม่หยุด ธนายังคงตะคอกต่อ “อย่ามาทำเป็นเด็กดี! ถ้าไม่มีเงิน พ่อตายแน่ ลูกเอาแต่คิดถึงตัวเอง!”

เตโชที่นั่งอยู่ในรถเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง ฟิวส์ในสมองของเขาขาดผึงทันที! เลือดสูบฉีดขึ้นสมองจนตาแดงก่ำ มือกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาเปิดประตูรถกระแทกแรงจนดังสนั่น แล้วก้าวลงจากรถด้วยขาที่สั่นด้วยความโกรธ

“มึงกล้าดียังไง... กล้าตบหน้าเธอ!” เสียงเตโชทุ้มต่ำแต่ดังก้องราวกับฟ้าร้อง เขาเดินตรงเข้าไปหาธนาด้วยสายตาที่เหมือนจะฆ่าคนได้

ธนาหันขวับ เห็นเตโชแล้วหน้าซีดเผือด “ค-คุณเตโช... เอ่อ นี่มันเรื่องภายในครอบครัว...”

“ภายในครอบครัว?” เตโชหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะคว้าคอเสื้อธนาแล้วเหวี่ยงชายชราล้มลงกับพื้น “มึงกล้าเรียกว่านี่คือครอบครัว? มึงขายลูกสาวตัวเองเพื่อหนี้พนัน แล้วยังกล้าตบหน้าเธออีกงั้นเหรอ!”

นลินที่นั่งกองกับพื้นมองเหตุการณ์ด้วยสายตาตกตะลึง เธอพยายามลุกขึ้น “พี่เต... อย่าเลยค่ะ...”

แต่เตโชไม่ฟัง เขาหันไปมองนลินด้วยสายตาที่ทั้งโกรธและเจ็บปวด “เธอยังจะปกป้องมันอีกเหรอ? หลังจากที่มันทำแบบนี้กับเธอ!”

ธนาเห็นเหตุการณ์ไม่สู้ดี จึงวิ่งหนีไป เตโชกำลังจะวิ่งตาม นลินร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอเข้าไปกอดเตโชไว้แล้วบอกว่า

“พี่เต... พอเถอะค่ะ ลินขอร้อง... อย่าทำร้ายพ่อเลยนะคะ”

เตโชก้มลง ดึงเธอขึ้นมากอดแน่น ร่างบางสั่นเทาในอ้อมแขนเขา เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พี่ขอโทษ... พี่จะไม่ให้ใครทำร้ายเธออีก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม รวมถึงพี่เองด้วย”

แต่ในใจเขา รอยร้าวนั้นยังคงลึกและกว้างขึ้นทุกขณะ เพราะเขารู้ดีว่า ความรักที่เขาให้เธอในตอนนี้ มันมาพร้อมกับเลือดและความรุนแรง—และมันอาจจะสายเกินไปที่จะเยียวยา