ตอนที่ 9: บ่วงกรรมที่ไม่มีวันจบสิ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในเพนต์เฮาส์กลับมาเงียบเชียบอีกครั้งหลังจากพายุเสน่หาที่แสนดุดันผ่านพ้นไป เตโชออกไปตั้งแต่เช้ามืด ทิ้งให้นลินนอนจมอยู่บนเตียงกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเอาแต่ใจ เธอขยับตัวลุกขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย เสื้อเชิ้ตสีดำของเตโชที่สวมทับกายไว้ดูจะตัวใหญ่กว่าเดิมเมื่อเทียบกับความบอบช้ำที่เธอแบกรับ

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงสั่นสะเทือน นลินขมวดคิ้วเมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ หัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่มทันที

“พ่อ...” มือบางสั่นเทาระหว่างที่กดรับสาย

(ลิน... ลินลูก ช่วยพ่อด้วย) เสียงปลายสายสั่นเครือและเต็มไปด้วยความลนลาน (พ่อขอโทษ พ่อรู้ว่าพ่อทำผิดกับลูกไว้มาก แต่ครั้งนี้พ่อจนปัญญาจริงๆ พวกมันจะตัดนิ้วพ่อแล้วลิน ถ้าพ่อไม่มีเงินไปคืนพวกมันภายในวันนี้)

“พ่อไปเล่นมันอีกทำไมคะ!” นลินอุทานออกมาด้วยความปวดใจ น้ำตาคลอเบ้าทันที “พี่เตจ่ายเงินมหาศาลนั่นช่วยลินกับพ่อไว้แล้วนะ พ่อสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าจะเลิก!”

(พ่อกะจะเอาทุนคืนไงลูก แต่ดวงมันไม่ดี... ลิน พ่อขอแค่สามแสน พ่อรู้ว่าคุณเตโชเขาเงินหนา แค่สามแสนเขาขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก ลูกลองขอเขาดูนะลินนะ เห็นแก่ชีวิตพ่อเถอะลูก)

“ลินขอไม่ได้ค่ะพ่อ ลินไม่มีหน้าไปขออะไรเขาอีกแล้ว ลินเป็นแค่...” นลินหยุดคำว่า ‘สินค้า’ ไว้แค่ในใจ “ลินเป็นหนี้เขามากพอแล้วค่ะพ่อ”

(ถ้าลูกไม่ช่วย พ่อตายแน่ๆ ลิน... พ่อคงไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกแล้ว) เสียงสะอื้นจากปลายสายตัดสลับกับเสียงข่มขู่ของชายฉกรรจ์ที่แว่วเข้ามา ทำให้นลินตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวและกตัญญูที่ค้ำคอ

“ลิน... ลินจะลองหาทางดูค่ะ”

เธอกดวางสายด้วยความสิ้นหวัง นลินซบหน้าลงกับฝ่ามือ ร้องไห้ออกมาอย่างไร้ทางออก เธอจะไปหาเงินสามแสนมาจากไหนในเวลาไม่กี่ชั่วโมง? นอกจากต้องขอจาก ‘เจ้าชีวิต’ ของเธอเพียงคนเดียว

[POV: นลิน – ระหว่างความกตัญญูกับความอัปยศ]

นลินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงในโคลนดูด ยิ่งดิ้นยิ่งจมลึก ความจริงที่ว่าพ่อเห็นเธอเป็น ‘บ่อเงินบ่อทอง’ ที่ขุดได้จากเตโชมันทำให้เธอสมเพชตัวเองจนอยากจะหายไปจากโลกนี้ เธอขอบคุณเตโชที่ฉุดเธอขึ้นมาจากนรก แต่ตอนนี้เธอกำลังจะลากเขากลับลงไปในวงจรเดิมอีกครั้ง

‘ลินขอโทษนะคะพี่เต... ลินมันไม่มีค่าพอที่จะให้พี่ช่วยจริงๆ’

ประตูเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออกอย่างแรง เตโชเดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาตั้งใจจะกลับมาดูอาการของ ‘เด็กในปกครอง’ ที่เขารังแกไปเมื่อคืน แต่ภาพที่เขาเห็นคือร่างบางที่นั่งคุดคู้ร้องไห้อยู่บนโซฟา ในมือยังกำโทรศัพท์ไว้แน่น

“เป็นอะไร?” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น นลินสะดุ้งสุดตัวพยายามเช็ดน้ำตาและซ่อนโทรศัพท์

“เปล่าค่ะ... ลินแค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย”

เตโชหรี่ตาลงอย่างไม่เชื่อ เขาเดินเข้าประชิดตัวแล้วกระชากโทรศัพท์จากมือเธอมาดูทันที นลินพยายามจะแย่งคืนแต่กลับถูกเขาผลักให้นั่งลงตามเดิม เตโชกดดูประวัติการโทรและข้อความล่าสุดที่พ่อของเธอส่งมาขอเลขบัญชีด้วยความรวดเร็ว

แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นโทสะที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เขาเหวี่ยงโทรศัพท์ลงบนพื้นจนแตกกระจาย!

“สามแสน!” เขาตะคอกเสียงดังจนนลินตัวหด “มันกล้าดียังไงมาขอเงินเธอเพิ่ม หลังจากที่ฉันจ่ายไปเจ็ดหลักเพื่อล้างหนี้เน่า ๆ ของมัน! และเธอก็โง่พอที่จะคิดจะช่วยมันอีกงั้นเหรอ!”

นลินตัวสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด เธอทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าเขา กอดขาเขาไว้แน่น “พ่อเขาจะโดนทำร้ายนะคะพี่เต… ลินทนดูพ่อเป็นอะไรไปไม่ได้จริง ๆ”

เตโชมองลงมาด้วยสายตาที่เย็นชา แต่ในส่วนลึกมีความเจ็บปวดปนเป “เธอมันเป็นแค่หลักประกันที่พ่อเธอกองทิ้งไว้เพื่อเอาตัวรอด จำไม่ได้หรือไง!”

“ลินขอร้องนะคะ…” นลินเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “ครั้งนี้ครั้งเดียว ลินจะยอมเป็นทาสพี่ จะให้ลินทำอะไรลินยอมหมดทุกอย่าง ลินจะชดใช้ให้พี่ด้วยทั้งชีวิตของลินเลยค่ะ”

เตโชแค่นยิ้มหยัน แววตาจอมบงการวาวโรจน์ด้วยความสมเพชผสมคลั่งไคล้ที่บิดเบี้ยว เขาโน้มตัวลงต่ำ บีบคางมนของเธอให้เงยขึ้นสบตาแรง ๆ

“ทั้งชีวิตงั้นเหรอ?” เสียงเขาต่ำลงจนน่ากลัว “ได้… ในเมื่อเธออยากขายตัวเองเพื่อพ่อเฮงซวยนั่นอีกรอบ ฉันก็จะซื้อ”

เขาปล่อยคางเธอ แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว มองลงมาด้วยสายตาที่เหมือนมองเหยื่อ

“แต่ครั้งนี้ ราคาที่เธอต้องจ่าย มันไม่ใช่แค่ร่างกายอีกต่อไป” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “เธอต้องคลานเข้ามาหาฉันเหมือนสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ ต้องทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง โดยไม่มีสิทธิ์พูดว่า ‘ไม่’ แม้แต่คำเดียว… และถ้าเธอทำไม่ได้ ฉันจะปล่อยให้พ่อเธอตายต่อหน้าต่อตาเธอเอง”

นลินตัวสั่นสะท้าน น้ำตาไหลพราก แต่เธอก็พยักหน้าช้า ๆ

“ค่ะ… ลินยอม”

เตโชยิ้มเย็น มือใหญ่ลูบหัวเธอเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยการครอบครอง

“ดี… งั้นเริ่มเลย คลานเข้ามาเดี๋ยวนี้ แล้วบอกพี่ว่า เธอจะยอมเป็นของพี่ทั้งกายและใจ เพื่อแลกกับเงินสามแสนใบนั้น”

นลินหลับตาลง น้ำตาไหลไม่หยุด เธอค่อย ๆ ก้มตัวลงต่ำ มือและเข่าแตะพื้นเย็นเฉียบ แล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปหาเขา ทุกย่างก้าวคือการตายทั้งเป็นอีกครั้ง

เมื่อถึงแทบเท้าเขา เธอเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาที่ทั้งรักทั้งเกลียด

“พี่เต… ลินยอมแล้วค่ะ ลินจะเป็นของพี่… ทั้งหมด”

เตโชก้มลง ดึงเธอขึ้นมากอดแน่น แต่ไม่ใช่กอดแห่งความรัก—มันคือกอดของการครอบครองที่ไม่อาจหลุดพ้น

“จำไว้ให้ดีนะนลิน” เขากระซิบเสียงแหบ “บ่วงกรรมนี้… เธอไม่มีวันหลุดพ้นจากฉันได้อีกแล้ว”