บทที่ 12: อ้อมกอดที่เปื้อนน้ำตา

ซอยเปลี่ยวแถวชานเมืองยังคงเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจ เสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านห่าง ๆ ดังแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบจากความเป็นจริงที่ห่างไกล นลินสะอึกสะอื้นจนตัวโยนอยู่ในอ้อมกอดแน่นของเตโช ร่างบางสั่นเทาราวกับใบไม้ในพายุ กลิ่นเหล้ารัมจาง ๆ ที่เคยทำให้หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นแห่งความปลอดภัยอย่างประหลาดท่ามกลางความโหดร้ายของโลกใบนี้

เตโชกอดเธอไว้แน่น มือหนาที่เคยใช้บังคับและครอบครอง ลูบไล้กลุ่มผมสลวยดำขลับของเธออย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างเขาจะทำได้ เขามองข้ามไหล่บางของเธอไปยังทิศทางที่ธนา—พ่อแท้ ๆ ของเธอ—เพิ่งวิ่งหนีหายไปพร้อมรอยช้ำบนคอเสื้อและความกลัวในดวงตา แววตาคมกริบของเตโชบวาวโรจน์ด้วยความอาฆาตที่ลึกและมืดมิด เขาจดจำใบหน้าของชายคนนั้นไว้ในใจอย่างละเอียด ใครก็ตามที่กล้าทำให้ ‘คนของเขา’ ต้องหลั่งน้ำตา มันต้องชดใช้ด้วยความเจ็บปวดที่ร้อยเท่าพันเท่า ไม่มีข้อยกเว้น

“กลับบ้านเรากันเถอะ นลิน...” เสียงทุ้มต่ำที่เคยเต็มไปด้วยคำสั่งและการข่มขู่ บัดนี้กลับสั่นพร่าและอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นเสียงของคนที่กำลังพยายามกลบเกลื่อนความแตกสลายภายใน

เขาไม่รอคำตอบ สอดแขนแกร่งใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง อุ้มนลินขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอคือสิ่งเปราะบางที่สุดในชีวิตเขา ร่างกายเธอเบาราวกับจะลอยหายไปได้ทุกเมื่อ นลินไม่ได้ขัดขืน เธอกอดคอเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกแกร่งที่แผ่ความร้อนอบอุ่น ปล่อยให้น้ำตาร้อนผ่าวไหลซึมลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา จนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง เสื้อที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความเย่อหยิ่งและอำนาจ บัดนี้กลับกลายเป็นผืนผ้าที่ซับความเจ็บปวดของเธอ

เตโชเดินไปยังรถสปอร์ตสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล ทุกย่างก้าวของเขาช้าและมั่นคง ราวกับกลัวว่าการเคลื่อนไหวเร็วเพียงเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย เขาวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างแผ่วเบาที่สุด เอื้อมมือไปปรับเบาะให้เอนนอนได้สบายขึ้น จากนั้นจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดจากช่องเก็บของมาประคบเบา ๆ ที่แก้มเนียนที่เริ่มขึ้นรอยแดงปื้นใหญ่จากแรงตบของธนา

[POV: เตโช – ความพ่ายแพ้ของปีศาจ]

หัวใจของเตโชบีบคั้นจนเจ็บปวดราวกับถูกบดขยี้ เขามองรอยแดงนั้นแล้วรู้สึกเหมือนมีใครเอามีดกรีดลงกลางอกซ้ำ ๆ ‘พี่ขอโทษที่เคยตบเธอด้วยคำพูด พี่ขอโทษที่เคยทำร้ายเธอด้วยการกระทำ พี่ขอโทษที่เคยภาคภูมิใจกับการเป็นวิศวะร้ายจอมบงการ เพราะในวินาทีที่เห็นเธอถูกทำร้าย พี่กลับพบว่าอำนาจเงินมหาศาลที่พี่ใช้ซื้อเธอมา มันเทียบไม่ได้เลยกับการที่พี่ไม่สามารถปกป้องความรู้สึกของเธอได้ตั้งแต่วันแรก’

เขาเคยคิดว่าตัวเองชนะทุกเกม ชนะด้วยเงิน ด้วยอำนาจ ด้วยการครอบครอง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาแพ้ แพ้อย่างหมดรูปแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่รักเธอมากเกินกว่าที่จะยอมรับได้ เขาแพ้ต่อความจริงที่ว่า การที่เธอต้องยอมคลานเข่ามาหาเขาเพื่อเงินสามแสนนั้น มันไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตเขา

เตโชสูดหายใจลึก พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดด้วยการเริ่มสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์คำรามเบา ๆ ดังขึ้น แต่ในใจเขายังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาของนลินที่ดังก้องอยู่ในหู

[POV: นลิน – แสงตะวันที่แผดเผาแต่ให้ไออุ่น]

นลินหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนภายใต้การดูแลที่ผิดหูผิดตาของเตโช เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจาง ๆ จากปลายนิ้วของเขาที่แตะลงบนแก้ม มันไม่ใช่สัมผัสของความใคร่ที่ดุดัน ไม่ใช่การแสดงความเป็นเจ้าของที่เคยทำให้เธอตัวสั่นด้วยความกลัว แต่มันคือสัมผัสที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดและความห่วงใยที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน

‘ขอบคุณที่พี่มา... ขอบคุณที่พี่ปกป้องลิน แม้ว่าพี่จะเป็นคนที่ทำร้ายลินมากที่สุดก็ตาม’

เธอรู้ดีว่านับจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันไม่ใช่แค่เรื่องของ ‘หลักประกัน’ กับ ‘เจ้าหนี้’ ไม่ใช่แค่หนี้สินและการชดใช้ แต่มันกลายเป็นความผูกพันที่เคลือบไปด้วยรอยเลือด คราบน้ำตา และความเจ็บปวดที่ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างสร้างให้กัน เธอตัดสินใจแล้วในใจว่า เธอจะไม่หนีเขาไปไหนอีก ไม่ใช่เพราะกลัวหนี้ ไม่ใช่เพราะไม่มีที่ไป แต่เพราะในโลกที่แม้แต่พ่อแท้ ๆ ยังตบหน้าเธอเพื่อเงิน มีเพียงอ้อมกอดของปีศาจคนนี้เท่านั้นที่ยอมกางปีกปกป้องเธอ แม้ปีกนั้นจะเปื้อนเลือดก็ตาม

รถแล่นผ่านถนนที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากซอยเปลี่ยวสู่ถนนใหญ่ แสงไฟจากตึกสูงเริ่มสาดส่องเข้ามาในรถ นลินลืมตาขึ้นช้า ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพเมืองที่สว่างไสวแต่เย็นชา เธอเอื้อมมือไปจับมือใหญ่ของเตโชที่วางอยู่บนเกียร์ เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพลิกมือคว่ำ จับมือเธอไว้แน่นโดยไม่พูดอะไร

[บทบรรยาย: การดูแลที่แฝงด้วยคำสั่ง]

เมื่อกลับถึงเพนต์เฮาส์ เตโชไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพานลินตรงไปยังห้องนอนหลักทันที ห้องที่เคยเต็มไปด้วยความรุนแรงและการครอบครอง บัดนี้กลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด เขาจัดแจงหาผ้าขนหนูสะอาดชุบน้ำอุ่นมาประคบที่แก้มและข้อมือที่ช้ำของเธออย่างตั้งใจ ความเงียบปกคลุมห้อง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่กดดันและน่ากลัวเหมือนเมื่อเช้า มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจที่ยังไม่ต้องเอ่ยคำ

“ลิน... ต่อไปนี้ห้ามไปหาพ่อนั่นลำพังอีก” เขาเอ่ยเสียงเข้ม พยายามดึงมาดจอมบงการที่คุ้นเคยกลับมาเพื่อปกปิดความอ่อนแอที่กำลังทะลักออกมา “และเงินทุกบาทที่จะให้มัน... ต้องผ่านมือพี่เท่านั้น พี่ไม่ต้องการให้เธอต้องเอาศักดิ์ศรีของเธอไปแลกเงินมาให้คนแบบนั้นอีก ถ้ามันต้องการอะไร ให้มันมาหาพี่เอง”

นลินนั่งนิ่ง มองเขาที่กำลังตั้งใจประคบแผลให้เธอด้วยความละเอียดอ่อนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาของเขาที่เคยมืดบอดด้วยทิฐิและความหึงหวง บัดนี้กลับสะท้อนภาพของเธอด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือเขาเบา ๆ

“พี่เตคะ... ลินขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ต้องเดือดร้อน ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”

เตโชชะงักมือทันที เขาเงยหน้ามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบหนึ่ง ก่อนจะสั่นเล็กน้อย “ไม่ต้องขอโทษ...” เสียงเขาต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ “เธอเป็นของพี่ นลิน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายเธอ ไม่ว่าจะเป็นพ่อของเธอ... หรือแม้แต่ตัวพี่ในอดีต พี่ก็จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก”

เขาวางผ้าประคบลง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ กดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน จูบนั้นไม่มีกลิ่นอายของความต้องการทางกาย ไม่มีความเร่าร้อนดิบเถื่อน มีเพียงความอ่อนโยนและสัญญาที่เขาให้ไว้กับตัวเองเงียบ ๆ ว่า... เขาจะปกป้องเธอด้วยทุกอย่างที่มี แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะยังเต็มไปด้วยขวากหนาม แม้ว่าเขาจะต้องเปลี่ยนตัวเองจากปีศาจเป็นคนธรรมดาที่เรียนรู้การรักอย่างถูกต้องก็ตาม

นลินยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขา กอดเขาไว้แน่น น้ำตาไหลซึมลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจเล็ก ๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“พี่เต... ลินจะอยู่กับพี่นะคะ” เธอกระซิบแผ่ว “ไม่ใช่เพราะหนี้... แต่เพราะลิน... ลินไม่อยากอยู่ที่ไหนอีกแล้ว นอกจากตรงนี้”

เตโชหลับตาลงแน่น กอดเธอตอบแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป เขาไม่ตอบอะไร แต่ในใจเขารู้ดีว่า คำพูดนั้นคือสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอด แม้จะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดมหาศาลก็ตาม

อ้อมกอดนี้ยังคงเปื้อนน้ำตา แต่คราวนี้ มันไม่ใช่แค่น้ำตาของความเจ็บปวดอีกต่อไป มันคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา—ช้า ๆ เบา ๆ แต่แน่นอน