บทที่ 16: เดิมพันศักดิ์ศรีที่ลานเกียร์

แสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นฉาบไล้ลานเกียร์หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ให้กลายเป็นสีทองหม่น ลมพัดแรงหอบเอาความร้อนระอุจากพื้นปูนมาปะทะผิวหนัง แต่กลับไม่ร้อนแรงเท่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากกลุ่มนักศึกษาปี 4 สองกลุ่มใหญ่ที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงใบไม้แห้งที่ปลิวผ่านเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ตั้งโชว์อยู่กลางลาน

เตโชในชุดเสื้อช็อปสีน้ำตาลเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดโปน มือหนาข้างหนึ่งโอบไหล่นลินไว้แน่นจนร่างบางแทบจะจมหายไปในอกแกร่ง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยัง ภีม ประธานรุ่นโยธาคู่ปรับตลอดกาลที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า

[POV: เตโช – ความเกลียดชังที่หยั่งรากลึก]

เตโชบดกรามแน่นจนเป็นสันนูน ทุกครั้งที่เห็นหน้าไอ้ภีม เขารู้สึกเหมือนเห็นกระจกเงาที่สะท้อนสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด—ความสมบูรณ์แบบที่ดูจอมปลอม ภีมคือคนเก่งที่ใครๆ ก็ชื่นชม เป็นสุภาพบุรุษที่ขาวสะอาด ผิดกับเขาที่มือต้องเปื้อนเลือดมาตั้งแต่ยังไม่เรียนจบเพราะธุรกิจบริหารหนี้ของตระกูล

ความแค้นระหว่างเขากับภีมไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันเริ่มมาตั้งแต่ปี 1 ตอนที่เขาพ่ายแพ้ให้กับไอ้คุณชายนี่ในทุกสนาม ไม่ว่าจะเป็นการเกรดเฉลี่ยหรือความนิยม และครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้มันมาแย่ง 'ของรัก' ของเขาไปเด็ดขาด

"นลินเป็นเมียกู... มึงได้ยินชัดไหมไอ้ภีม!" คำรามในใจของเตโชดังก้อง เขาโอบรัดเอวบางแน่นขึ้นอย่างจงใจประกาศศักดาต่อหน้ากลุ่มเพื่อนเครื่องกลที่ยืนอยู่ข้างหลัง

---

[POV: ภีม – ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย]

ภีมหยุดยืนห่างจากเตโชเพียงไม่กี่ก้าว เขาสวมมาดนิ่งสงบตามสไตล์ประธานรุ่น แต่ภายในใจกลับเดือดพล่านเมื่อเห็นรอยแดงจางๆ บนข้อมือของนลินที่พ้นขอบแขนเสื้อออกมา เขาไม่เคยชอบขี้หน้าเตโช เพราะเขามองเห็น 'ปีศาจ' ที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากดุดันนั่นมาตลอด

แต่ทำไม... ทำไมเขาถึงรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นนลินถูกรังแก? ความรู้สึกนี้มันรุนแรงกว่าความสงสารรุ่นน้องร่วมคณะทั่วไป มันเหมือนมีเส้นใยบางๆ ที่มองไม่เห็นดึงดูดเขาให้เข้าหาเธอ อยากจะปกป้อง อยากจะดึงเธอออกมาจากขุมนรกที่เตโชสร้างขึ้น

เขายังจำได้ดี... วันแรกที่พบนลินในห้องสมุด หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะในแบบที่ไม่เคยเป็นกับผู้หญิงคนไหน มันไม่ใช่แค่ความใคร่ แต่มันคือความรู้สึก 'โหยหา' อย่างประหลาด จนเขาคิดไปว่าเขาคงหลงรักผู้หญิงคนนี้เข้าเต็มเปาเสียแล้ว

"ลานเกียร์วันนี้ดูจะแคบลงนะเตโช..." ภีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "หรือว่าเป็นเพราะใจคนบางคนมันแคบ จนต้องกักขังคนอื่นไว้เพื่อชดเชยปมด้อยของตัวเอง?"

---

[POV: มีนา – ความรักที่ซ่อนไว้ใต้เงา]

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร มีนา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของนลิน ยืนกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาที่สั่นระริกจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างของภีม—รุ่นพี่ปี 4 ที่เธอแอบหลงรักมาตลอดสี่ปี ภีมคือแสงสว่างในใจของเธอเสมอมา แต่ในวินาทีนี้ แสงสว่างนั้นกลับฉายแสงแรงกล้าเพียงเพื่อปกป้องผู้หญิงอีกคน... ซึ่งคือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอเอง

มีนารู้ดีว่าภีมคิดอย่างไรกับนลิน สายตาห่วงใยที่เขามอบให้นลินมันคือสิ่งที่เธอเฝ้าฝันอยากจะได้รับสักครั้ง ความเจ็บปวดที่ต้องเก็บงำความลับนี้ไว้ทำให้เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอสงสารนลินที่ต้องเผชิญกับเตโช แต่ในใจลึกๆ ความอิจฉากลับเริ่มผลิใบอย่างห้ามไม่ได้

'ทำไมต้องเป็นนลินเสมอ... ทำไมสายตาของพี่ภีมถึงไม่เคยหยุดอยู่ที่ฉันเลย' มีนาเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อรื้น

---

[บทบรรยาย: การปะทะแห่งศักดิ์ศรี]

"ปมด้อยงั้นเหรอ?" เตโชหัวเราะร่าด้วยเสียงที่ชวนให้สันหลังวาบ "มึงเรียกการดูแล 'เมีย' ตัวเองว่าปมด้อยงั้นเหรอไอ้ภีม? หรือมึงอิจฉาที่ไม่มีปัญญาหาได้แบบนี้ เลยต้องเที่ยวมาสอดเรื่องชาวบ้านไปวันๆ"

คำว่า 'เมีย' หลุดออกมาจากปากเตโชต่อหน้าสาธารณชนทำให้นลินหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ขณะที่ภีมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด มีนาที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเข่าอ่อน ความจริงที่ตอกย้ำว่านลินตกเป็นของเตโชไปแล้ว และความจริงที่ภีมยังคงพยายามแย่งชิงนลินคืนมา มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง

"แกมันก็แค่ไอ้ป่าเถื่อนที่ใช้กำลังข่มเหงผู้หญิงเตโช! ถ้ามึงแน่จริง... มึงมาวัดกับกูด้วยศักดิ์ศรีสิวะ" ภีมก้าวเท้าเข้าหาหนึ่งก้าว "โปรเจกต์ใหญ่ร่วมทุนระหว่างภาควิชาโยธากับเครื่องกลที่จะถึงนี้... ใครชนะ มึงต้องปล่อยนลินเป็นอิสระ!"

เตโชแสยะยิ้มผู้ชนะ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ภีมจนหน้าแทบชนกัน "เอาสิ! เดิมพันด้วยโปรเจกต์จบของกูกับมึงเลยเป็นไง? ถ้ากูชนะ... มึงต้องคลานเข่าเข้าลานเกียร์มากราบตีนกู และเลิกยุ่งกับนลินไปตลอดชีวิต! แต่ถ้ามึงชนะ... กูก็จะยอมคิดดูอีกที"

"พี่เต! อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" นลินร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจที่ถูกนำไปเป็นของเดิมพัน

---

[POV: นลิน – หมากในเกมศักดิ์ศรี]

นลินรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดออกมาจากอก เธออยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดสองคนในคณะ คนหนึ่งคือเจ้าชีวิตที่แผดเผาเธอด้วยไฟเสน่หาและความร้ายกาจ อีกคนคือรุ่นพี่ที่แสนดีที่เธอมองเห็นเป็นที่พึ่งเดียว

เธอเหลือบมองไปเห็นมีนาที่ยืนอยู่ไกลๆ แววตาของเพื่อนรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดทำให้นลินสะอึก นลินเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... ความเจ็บปวดในดวงตามีนาไม่ได้มาจากความสงสารเธอเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความรักที่มีต่อผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ—พี่ภีม

"พี่เต... ลินขอร้อง พอเถอะค่ะ" นลินพยายามส่งสายตาอ้อนวอน แต่กลับถูกเตโชกระชากเข้าหาตัวแรงกว่าเดิม

"เงียบไปเลยนลิน!" เตโชตะคอกใส่เธอ ก่อนจะหันไปทิ้งท้ายกับภีม "เตรียมตัวไว้ให้ดีไอ้คุณชาย... เพราะในโลกของวิศวะเครื่องกลอย่างกู แรงม้าที่กูมี มันมากกว่าแรงดึงดูดปัญญาอ่อนของมึงเยอะ!"

เตโชกระชากนลินให้เดินตามเขาไปที่รถสปอร์ตสีดำ โดยไม่สนเสียงเรียกตะโกนด้วยความโกรธของภีมที่ไล่หลังมา ทิ้งให้ภีมยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางลานเกียร์ และทิ้งให้มีนาทรุดตัวลงสะอื้นไห้อยู่ในมุมมืดของตึกคณะ

พายุลูกใหญ่กำลังตั้งเค้า... เดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องแพ้ชนะในโปรเจกต์ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงาของคำว่า 'พี่น้อง' และ 'ความรัก' ที่จะทำลายทุกหัวใจให้แหลกสลายไปพร้อมๆ กัน