บทที่ 17: พายุใต้รอยยิ้ม

ภายในโรงประลองของภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงฟันเฟืองจักรทำงานขยับเขยื้อน เตโชยืนจ้องมองแบบร่างสามมิติบนจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาเคร่งเครียด โปรเจกต์ "ระบบไฮดรอลิกอัจฉริยะ" ที่เขาต้องทำร่วมกับภาควิชาโยธาของภีมกำลังเริ่มต้นขึ้น แต่มันไม่ใช่แค่งานวิจัยเพื่อจบการศึกษา... มันคือสมรภูมิรบที่เขาเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและผู้หญิงที่เขารัก

[POV: เตโช – นายพรานผู้เยือกเย็น]

เตโชพรูลมหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่มือยังคงคลิกเมาส์ปรับค่าตัวเลขในโปรแกรมคำนวณ แววตาคมปลาบของเขาชำเลืองมองไปที่มุมห้อง ซึ่งนลินนั่งช่วยคัดแยกเอกสารรายการวัสดุอยู่ข้างๆ มีนา สภาพของนลินในวันนี้ดูสงบลงแต่ก็ยังมีความเศร้าสร้อยปกคลุมอยู่จางๆ เขาเกลียดตัวเองที่ต้องใช้วิธีรุนแรงกับเธอเมื่อคืน แต่สัญชาตญาณของเขามันสั่งให้เขาต้อง 'ล็อค' เธอไว้ให้แน่นที่สุด

สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่ 'มีนา' เพื่อนสนิทของนลินที่กำลังทำหน้าเศร้าสร้อยไม่แพ้กัน เตโชแสยะยิ้มมุมปาก เขาคือวิศวะจอมวางแผนที่มองเห็นโครงสร้างของปัญหาออกเสมอ และปัญหาของเขาก็คือไอ้ภีม... ส่วนทางแก้ที่ง่ายที่สุด ก็คือการใช้ 'รอยร้าว' ในใจของผู้หญิงที่หลงรักศัตรูของเขานั่นเอง

"ถ้าฉันให้สิ่งที่เธอต้องการ... เธอก็จะยอมเป็นหมากให้ฉันเดินเกมง่ายๆ ใช่ไหมมีนา" เขาคิดอย่างผู้เหนือกว่า

---

[POV: มีนา – หัวใจที่ถลำลึก]

มีนาพยายามตั้งสมาธิกับเอกสารในมือ แต่หูของเธอกลับคอยฟังเสียงรอบข้างตลอดเวลา ความรู้สึกผิดกัดกินใจเธอทุกครั้งที่เห็นนลินส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ นลินคือเพื่อนที่ดีที่สุด แต่พี่ภีมคือหัวใจทั้งหมดที่เธอมี ภาพที่พี่ภีมปัดมือเธอออกที่ลานเกียร์เมื่อวานยังคงตามหลอกหลอน ราวกับเป็นเครื่องตอกย้ำว่าเธอไม่มีวันมีค่าในสายตาเขาตราบใดที่ยังมีนลินอยู่ตรงนั้น

"มีนา... เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดๆ นะ" นลินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางเอื้อมมือมาแตะไหล่เพื่อน

มีนาสะดุ้งโหยง รีบชักตัวออกอย่างลืมตัว "เปล่า... มีนไม่ได้เป็นอะไร ลินทำงานต่อเถอะ"

คำพูดที่ดูเหินห่างทำให้นลินชะงักไปชั่วครู่ มีนาอยากจะตบหน้าตัวเองที่ทำแบบนั้น แต่ความอิจฉามันทำงานหนักกว่าความสงสาร ในใจของเธอเริ่มมีเสียงกระซิบซ้ำๆ ว่า 'ถ้าไม่มีนลิน พี่ภีมคงหันมามองเราบ้าง' และเสียงนั้นเองที่ทำให้เธอยอมเดินเข้าไปหา 'ปีศาจ' อย่างเตโชในเวลาต่อมา

---

[แผนร้ายในเงามืด]

เมื่อถึงเวลาพักเบรก เตโชส่งสัญญาณให้เพื่อนๆ ในแก๊งออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก เหลือเพียงเขากับมีนาในมุมอับของห้องสมุดแผนก นลินถูกใช้ให้ไปหยิบพิมพ์เขียวที่ตึกกลาง ทำให้ตอนนี้เป็นโอกาสทองที่เขาจะเริ่มเดินหมาก

"พี่เห็นนะมีนา... ว่าเมื่อวานเธอเสียน้ำตาไปเท่าไหร่" เตโชเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แววตาของเขาดูเหมือนเห็นอกเห็นใจแต่กลับซ่อนคมมีดไว้ข้างใน "สงสารเธอนะ อุตส่าห์หวังดี แต่ไอ้ภีมมันกลับมองเห็นแต่ 'เพื่อนรัก' ของเธอคนเดียว"

มีนาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด น้ำตาคลอหน่วย "พี่เตจะมาพูดซ้ำเติมมีนาทำไมคะ"

"พี่ไม่ได้มาซ้ำเติม... พี่มาเสนอทางออก" เตโชโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนมีนาสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคาม "พี่รู้ว่าเธอรักไอ้ภีมมากแค่ไหน และพี่เองก็ไม่อยากให้มันมาป้วนเปี้ยนใกล้นลิน... เราสองคนมีเป้าหมายเดียวกันนะมีนา"

"พี่เตหมายความว่ายังไงคะ?"

"ช่วยพี่สิ..." เตโชแสยะยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่มีนาเคยเห็น "คอยรายงานพี่ว่ามันแอบมาหาลินตอนไหน และช่วยทำให้มันเข้าใจผิดว่านลินมีความสุขดีเวลาอยู่บนเตียงกับพี่ ทำให้มันคลั่งจนเสียสมาธิในการทำโปรเจกต์... แล้วพี่สัญญา ว่าพี่จะหาทางทำให้ไอ้ภีมมันหันมามองเธอเพียงคนเดียว ในฐานะ 'ที่พักใจ' ในวันที่มันพ่ายแพ้ให้กับพี่"

มีนาตัวสั่นเทา ความถูกต้องและความต้องการกำลังต่อสู้กันอย่างรุนแรงในใจ แต่ภาพนลินที่ถูกเตโชโอบกอดอย่างเปิดเผย และภาพพี่ภีมที่มองนลินด้วยสายตาโหยหา มันทำให้ตราชั่งในใจเธอเอียงไปทางมืดมิด

"มีนา... มีนาจะลองดูค่ะ" เธอพึมพำออกมาในที่สุด

---

[POV: นลิน – ความโดดเดี่ยวกลางผู้คน]

นลินเดินกลับเข้ามาในช็อปพร้อมพิมพ์เขียวในอ้อมกอด เธอเห็นมีนาเดินสวนออกมาด้วยสีหน้าที่ดูแปลกไป แววตาของเพื่อนสนิทที่เคยมองเธอด้วยความรัก บัดนี้กลับมีรอยร้าวที่ยากจะประสาน นลินใจหายวูบ เธอเริ่มรู้สึกว่ากำแพงที่เตโชสร้างขึ้นกักขังเธอไว้ ไม่ได้เพียงแค่ตัดขาดเธอจากโลกภายนอก แต่มันกำลังตัดขาดเธอจาก 'มิตรภาพ' เพียงอย่างเดียวที่เธอเหลืออยู่ด้วย

"มานี่นลิน" เสียงของเตโชดึงเธอออกจากภวังค์

เขาเดินเข้ามาหาเธอ รับพิมพ์เขียวไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าไปกอดต่อหน้าพวกเพื่อนๆ เครื่องกลที่เพิ่งเดินกลับเข้ามา เสียงหวีดหวิวแซวดังขึ้นรอบข้าง แต่นลินกลับรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น? ไม่ดีใจเหรอที่พี่ให้เธอมาช่วยงานใกล้ชิดแบบนี้" เตโชกระซิบที่ข้างหู กลิ่นบุหรี่จางๆ ปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาทำให้เธอรู้สึกมึนงง

"ลินแค่... เป็นห่วงมีนาค่ะ ลินรู้สึกเหมือนมีนาเปลี่ยนไป"

เตโชกระตุกยิ้ม เขาลูบผมเธอเบาๆ ราวกับปลอบประโลม แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะในความไร้เดียงสาของเธอ "อย่าคิดมากเลยนลิน... ทุกคนเขาก็ต้องเลือกทางเดินที่ 'ดีที่สุด' ให้ตัวเองทั้งนั้นแหละ"

---

[เดิมพันที่เริ่มเคลื่อนไหว]

ตลอดทั้งบ่าย การทำงานโปรเจกต์ร่วมกันระหว่างสองภาควิชากลายเป็นสมรภูมิย่อยๆ ภีมเดินเข้ามาในช็อปเครื่องกลพร้อมกลุ่มเพื่อนโยธาเพื่อประสานงานเรื่องโครงสร้างฐานราก สายตาของเขากับเตโชปะทะกันจนแทบจะเกิดประกายไฟ

นลินทำได้เพียงก้มหน้าทำงาน ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาภีม เพราะรู้ดีว่ามีสายตาคู่หนึ่งของ 'เจ้าชีวิต' คอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่ภีมพยายามจะเดินเข้ามาใกล้เพื่อคุยเรื่องงาน เตโชจะหาเรื่องเรียกใช้นลิน หรือแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการโอบไหล่บ้าง หอมหม่อมหน้าผากบ้าง จนภีมต้องเบือนหน้าหนีด้วยความโกรธจัด

มีนาเฝ้ามองภาพเหล่านั้นจากมุมมืด เธอเริ่มทำตามแผนของเตโชด้วยการแอบเข้าไปคุยกับภีมในช่วงที่เขาอารมณ์คุกรุ่นที่สุด

"พี่ภีมคะ... อย่าไปสนใจเลยค่ะ นลินเขา... เขาบอกมีนาว่าสบายดี พี่เตโชดูแลดีมากจริงๆ พี่ภีมตัดใจเถอะนะคะ" มีนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ดูเหมือนหวังดี แต่คำพูดนั้นกลับเป็นยาพิษที่กรีดลึกในใจภีม

"เขาบอกแบบนั้นจริงๆ เหรอมีนา?" ภีมถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ค่ะ... นลินเขาเลือกแล้ว พี่ภีมอย่าทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้เลยนะคะ" มีนาเอื้อมมือไปแตะแขนภีมเบาๆ ครั้งนี้เขาไม่ได้ปัดออก แต่เขากลับนิ่งงันไปเหมือนวิญญาณหลุดลอย

---

[ความลับที่เริ่มปริแตก]

ช่วงเย็น หลังจากที่ทุกคนกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงเตโชที่ยังคงนั่งตรวจเอกสารสิทธิ์และรายงานการสืบพยานที่ลูกน้องส่งมา นลินเดินเข้ามาใกล้เพื่อจะบอกลาไปอาบน้ำ แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปิดค้างไว้

เธอมองเห็นชื่อ 'ลุงประจักษ์' และรูปถ่ายเก่าๆ ของผู้ชายที่มีแววตาเหมือนพี่ภีมไม่มีผิดเพี้ยน ยืนคู่กับแม่ของเธอในชุดนักศึกษา นลินใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความสงสัยที่เคยมีเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่น่าหวาดกลัว

"แอบดูอะไรนลิน!" เตโชตวาดลั่นพร้อมกับตะครุบเอกสารนั้นไว้ทันที

นลินสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังกรูดไปจนชนโต๊ะ "นั่น... นั่นรูปคุณแม่นี่คะ แล้วผู้ชายคนนั้น... ทำไมเขาถึงหน้าเหมือนพี่ภีมขนาดนั้น พี่เตโชปิดบังอะไรลินอยู่กันแน่!"

เตโชจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความลับ เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ เหมือนราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อ "พี่ไม่ได้ปิดบัง... พี่แค่กำลังรอเวลาที่จะ 'ทำลาย' ทุกคนที่เป็นเสี้ยนหนามของพี่ให้สิ้นซากต่างหาก"

เขารวบเอวเธอเข้ามาปะทะอกแกร่ง แววตาของเฮดว้ากปี 4 วาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งชัยชนะ "จำไว้นะนลิน... ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร หรือไอ้ภีมจะเป็นใคร แต่ตอนนี้เธอเป็น 'เมีย' ของพี่ และพี่จะไม่ยอมให้ความลับหน้าไหนมาเปลี่ยนความจริงข้อนี้ได้เด็ดขาด!"