บทที่ 15: เมฆหมอกที่เริ่มปริแตก

บรรยากาศภายในรถสปอร์ตสีดำสนิทที่ทะยานไปบนถนนสายหลักด้วยความเร็วสูงนั้นเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงคำรามของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงที่ดูจะสอดคล้องกับพายุอารมณ์ของชายหนุ่มที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับ เตโชกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แววตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องตรงไปยังถนนเบื้องหน้าทว่าความคิดกลับวนเวียนอยู่กับภาพเหตุการณ์ที่คณะวิศวะเมื่อครู่

ภาพที่ภีม—ประธานรุ่นโยธาคู่ปรับตลอดกาล—พยายามจะเข้าถึงตัวนลิน และคำพูดที่ภีมทิ้งท้ายไว้ว่า 'พี่จะหาทางช่วยลินออกมาจากขุมนรกนี้เอง' มันทำให้เตโชแทบคลั่ง

[POV: เตโช – พายุหึงใต้ความเยือกเย็น]

เตโชพยายามสะกดกลั้นโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เขาเกลียดสายตาที่ไอ้ภีมมองนลิน มันไม่ใช่แค่สายตาของคนที่อยากจะเอาชนะเขาเหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือสายตาของคนที่อยากจะ 'ปกป้อง' และ 'ครอบครอง' นลินอย่างจริงจัง

'แกไม่มีสิทธิ์มองเธอแบบนั้น ไอ้ภีม... นลินเป็นของฉัน เธอเป็นหลักประกันหนี้ที่ฉันซื้อมาด้วยเงินสิบล้าน!' เตโชคิดพลางขบกรามจนเป็นสันนูน เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ตัวเองกำลัง "สูญเสียการควบคุม" โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องของนลิน

เขาชำเลืองมองร่างบางที่นั่งคุดคู้ชิดประตูรถ นลินยังคงสะอื้นไห้แผ่วเบาจนตัวสั่นเทา ไหล่บางที่ห่อเข้าหากันอย่างคนพยายามปกป้องตัวเองทำให้ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ากลางอกเขาอีกครั้ง แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหึงหวงที่รุนแรงกว่า

เมื่อรถเลี้ยวเข้าจอดที่เพนต์เฮาส์ เตโชดับเครื่องยนต์แรง ๆ ก่อนจะหันไปกระชากแขนเรียวให้ลงจากรถ เขาพาเธอขึ้นลิฟต์มุ่งตรงสู่รังรักที่เปรียบเสมือนกรงทองด้วยความเร่งรีบ

[พายุในกรงทอง]

ทันทีที่ประตูห้องชุดสุดหรูเปิดออก เตโชก็เหวี่ยงร่างนลินไปที่โซฟาหนังสีดำกลางห้องโถง นลินถลาลงไปกองกับพื้นนุ่ม เธอไม่ได้ร้องออกมาสักคำ มีเพียงดวงตาคู่สวยที่ชุ่มไปด้วยน้ำตามองเขาด้วยความหวาดกลัว

“พูดมา!” เตโชตะคอกเสียงดังลั่น “ไอ้ภีมมันไปรู้อะไรมา! ทำไมมันถึงทำเหมือนสนิทสนมกับเธอขนาดนั้น!”

“ลินไม่ทราบจริงๆ ค่ะพี่เต” นลินตอบเสียงสั่นเครือ “พี่ภีมเขาแค่บังเอิญเห็นตอนที่คุณพ่อ... เอ่อ  เข้ามาหาลิน แล้วเขาก็แค่เข้ามาช่วยเฉยๆ ค่ะ”

“ช่วยเฉยๆ?” เตโชแค่นยิ้มหยัน เดินเข้าประชิดตัวนลินช้าๆ “เธอคิดว่าพี่โง่เหรอนลิน! สายตามันที่มองเธอมันไม่ใช่แค่รุ่นพี่ช่วยรุ่นน้อง แต่มันคือสายตาของคนที่อยากจะงาบเธอต่อจากพี่!”

เขากระชากข้อมือเล็กขึ้นมาบีบไว้แน่น “มันบอกอะไรเธออีก! มันบอกว่าจะใช้หนี้แทนเธองั้นเหรอ? หรือมันบอกว่ามันจะพาเธอหนีไปอยู่ที่ไหน!”

“ไม่มีค่ะ... ไม่มีจริงๆ” นลินส่ายหน้าพัลวัน น้ำตาไหลพราก “พี่ภีมเขาแค่บอกว่าเขาเห็นใจลิน เขาไม่อยากเห็นลินต้องเจ็บตัวแบบนี้... พี่เตคะ ลินขอร้อง หยุดเถอะค่ะ”

[POV: นลิน – ความจริงที่พร่าเลือน]

นลินมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงของเตโช เธอรู้สึกอึดอัดที่ต้องเป็นหมากกลางเกมการแข่งขันของชายหนุ่มปี 4 สองคนที่เกลียดกันมาตลอด

เธอรู้ว่าพี่ภีมดีกับเธอมาก ดีจนเธอรู้สึกผิดที่ต้องปฏิเสธความหวังดีนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์จะไปรับความรู้สึกจากใคร ในเมื่อร่างกายและวิญญาณของเธอยังถูกผูกมัดไว้ด้วยหนี้สินของธนา

'พี่ภีมคะ... อย่ามายุ่งกับลินเลย ลินไม่อยากให้พี่ต้องมาแปดเปื้อนกับเรื่องสกปรกพวกนี้' แต่ลึกๆ ในใจ นลินกลับรู้สึกผูกพันกับพี่ภีมอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่เหมือนมีสายใยบางๆ เชื่อมโยงเธอกับเขาไว้ แต่มันคืออะไรเธอก็ยังหาคำตอบไม่ได้

[ความสงสัยที่เริ่มหยั่งราก]

เตโชผลักนลินออกห่างตัวอย่างแรง ก่อนจะเดินไปที่ริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อระงับอารมณ์ ควันสีขาวลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ แววตาของเขาเหม่อมองออกไปเบื้องหน้าอย่างใช้ความคิด

ในหัวของเขายังคงวนเวียนอยู่กับข้อมูลที่สายรายงานมา... ข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของภีมที่ดูเหมือนจะมีบางอย่างซ่อนอยู่ พ่อของภีม—ประจักษ์—เป็นนักธุรกิจที่มีอิทธิพลและขาวสะอาด แต่ทำไมในประวัติเก่าๆ ถึงมีชื่อของแม่นลินเข้าไปพัวพัน?

‘ไอ้ประจักษ์นั่นมันเป็นใครกันแน่... แล้วทำไมไอ้ภีมถึงดูจะถูกชะตากับนลินนัก’ เตโชเริ่มสงสัยว่า หรือจริงๆ แล้วเหตุผลที่ภีมเข้าหานลิน อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องจีบหญิงอย่างที่เขาคิด แต่มันอาจจะมี "ความจริง" บางอย่างที่แม้แต่ตัวภีมเองก็ยังไม่รู้ซ่อนอยู่

[POV: เตโช – สัญชาตญาณวิศวะจอมวางแผน]

เขาไม่เคยเชื่อในความบังเอิญ ในฐานะเฮดว้ากที่ต้องคุมคนและงานบริหารหนี้สินของพ่อ สัญชาตญาณบอกเขาว่าธนาจงใจปิดบังเรื่องบางอย่างไว้ และเรื่องนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับตระกูลของไอ้ภีม

เขารู้ดีว่าถ้าเขาขุดคุ้ยเรื่องนี้จนเจอความจริง เขาจะสามารถใช้มันเป็นอาวุธเพื่อทำลายภีมและธนาได้พร้อมกัน แต่สิ่งที่เขากังวลคือ... ถ้านลินรู้ความจริงว่าคนที่เธอเรียกว่าพ่อมาตลอดชีวิตคือคนสวมรอยล่ะ? เธอจะแตกสลายขนาดไหน?

เขามองกลับมาที่นลินที่นอนขดตัวร้องไห้อยู่บนโซฟา ความรู้สึกปกป้องที่แฝงมากับความหวงแหนเริ่มทำงานในใจอย่างรุนแรง

‘พี่จะไม่ให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปทั้งนั้นนลิน... แม้แต่นามสกุลที่แท้จริงของเธอ พี่ก็จะปกปิดมันไว้ ถ้ามันจะทำให้เธอต้องไปจากพี่!’

[การกักขังที่แน่นหนากว่าเดิม]

เตโชเดินกลับเข้าไปหานลินอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงไปอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอก คราวนี้เขาไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนแรก ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบแต่มันคือความนิ่งที่น่ากลัว

“ต่อไปนี้... ห้ามไปเจอไอ้ภีมลำพังอีกเด็ดขาด” เขาออกคำสั่งเสียงต่ำพลางวางเธอลงบนเตียงกว้าง “และอย่าคิดจะหนี เพราะถ้าพี่จับได้... พี่จะทำให้พ่อที่เธอรักนักรักหนาต้องชดใช้ด้วยชีวิตจริงๆ”

นลินหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม เธอปล่อยให้เขาโอบกอดเธอไว้ในความเงียบ ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในเมฆหมอกเริ่มขยับตัวช้าๆ รอวันที่ความจริงจะพัดพาให้ทุกอย่างกระจ่างชัด

เตโชกดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างหนักแน่น ในใจเขาสาบานว่าจะทำทุกทางเพื่อขัดขวางไม่ให้ภีมและนลินรู้ความจริงเรื่องสายเลือด... เพราะเขาไม่อยากเสีย 'สินค้า' ชิ้นเดียวที่เขายอมมอบหัวใจให้ไปตลอดกาล