บทที่ 8: กรงขังแห่งพันธนาการ

เสียงปิดประตูเพนต์เฮาส์ดังสนั่นหวั่นไหวพอๆ กับแรงอารมณ์ของคนที่ลากนลินเข้ามา เตโชเหวี่ยงร่างระหงไปที่โซฟากลางห้องอย่างไร้ความปราณี แรงเหวี่ยงทำให้นลินถลาลงไปกองกับพื้นนุ่ม เธอไม่ได้ร้องออกมาสักคำ มีเพียงดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกมองดูชายหนุ่มที่กำลังเดินพล่านอยู่กลางห้องราวกับเสือร้ายที่ติดจารีต

เตโชกระชากเนกไทออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาออกจนเผยแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ กลิ่นเหล้ารัมที่เขาแอบดื่มมาตั้งแต่อยู่มหาลัยเริ่มทำงานอย่างหนัก

"พี่บอกเธอว่ายังไงนลิน! พี่สั่งเธอว่ายังไง!" เขาสบถออกมา แววตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยความคลั่ง "ห้ามคุยกับมัน! แต่เธอกลับไปนั่งสบตากับมันในห้องสมุด ให้มันทำท่าจะแตะต้องตัวเธอ... เธอเห็นพี่เป็นหัวหลักหัวตอหรือไง!"

"ลินไม่ได้ตั้งใจค่ะพี่เต พี่ภีมเขาเข้ามาทักเอง..." นลินพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบที่สุด แม้ใจจะสั่นเพียงใด

"เหรอ! แล้วที่มันบอกจะช่วยเรื่องหนี้พ่อเธอล่ะ? เธอคงอยากไปกับมันใจจะขาดสินะ อยากไปอยู่ในอ้อมกอดที่แสนดีของมัน มากกว่าจะอยู่ในกรงนรกของพี่!" เขาเดินเข้าประชิดตัวขยับกายกดทับจนนลินต้องถอยร่นไปจนหลังชนพนักโซฟา

นลินจ้องมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงของเตโชด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอเห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ในโทสะของเขา... กลัวว่าเธอจะหนีไป กลัวว่าเขาจะเสียการควบคุมในสินค้าชิ้นนี้

'ลินจะไปไหนได้คะพี่เต... ในเมื่อลินเป็นของพี่ไปแล้ว' ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวพร้อมกับความเจ็บปวดลึกๆ เธอขอบคุณที่เขาจ่ายเงินช่วยเธอ แต่เธอก็สมเพชตัวเองที่เป็นได้เพียงสิ่งของที่มีมูลค่าแค่ตอนที่เขายังไม่เบื่อ เธอเลือกที่จะอดทน ยอมจำนนต่อสัมผัสที่รุนแรงนี้ เพราะนี่คือวิธีเดียวที่เธอจะชดใช้หนี้ชีวิตได้

นลินหลับตาลงช้าๆ ยอมรับชะตากรรมที่เขากำลังจะมอบให้ "ถ้าพี่เตคิดว่าลินผิด... พี่จะลงโทษลินยังไงก็ได้ค่ะ ลินเป็นของพี่ พี่ซื้อลินมาแล้ว พี่มีสิทธิ์จะทำอะไรกับลินก็ได้... ตามที่พี่พอใจ"

คำว่า 'ตามที่พี่พอใจ' เหมือนเชื้อเพลิงที่ราดลงบนกองเพลิง เตโชแค่นยิ้มร้าย เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของนลินไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดขึ้นเหนือศีรษะ

"ดี! ในเมื่อเธอรู้หน้าที่ของ 'หลักประกัน' ดีขนาดนี้ งั้นคืนนี้พี่จะใช้ให้คุ้มค่ากับเงินทุกบาทที่พี่เสียไป!"

เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง จูบนี้ไม่มีความละมุนเหมือนเมื่อคืน มีเพียงความต้องการครอบครองและตีตราอย่างดิบเถื่อน นลินเผยอริมฝีปากตอบรับอย่างกตัญญู เธอปล่อยให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามามอมเมาสติสัมปชัญญะ มือแกร่งอีกข้างของเตโชเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้านักศึกษาของเธออย่างใจร้อนจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง

การตีตราของเจ้าชีวิต (NC++)

เตโชอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวแนบอกแกร่ง รัดรึงแน่นจนนลินรู้สึกเหมือนปอดจะหยุดทำงาน กลิ่นเหล้ารัมขมปร่าผสมกับน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้ที่ติดกายเขาช่างดุดันและคุกคาม เขาเดินย่างสามขุมมุ่งตรงไปยังเตียงกว้างสีเทาเข้ม แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ทำให้ผิวขาวนวลของเธอเรืองรองดุจไข่มุกกลางเงามืด เขาโยนเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างไร้ความแผ่วเบา ร่างกายกระแทกเบา ๆ จนที่นอนยุบตัวลง ก่อนที่กายแกร่งจะตามทาบทับลงมาทันที กักขังเธอไว้ภายใต้เงามืดของปีศาจจอมบงการโดยสิ้นเชิง

เขาไม่เสียเวลากับความอ่อนโยน มือใหญ่ทั้งสองข้างจับข้อมือเล็กบางตรึงเหนือศีรษะแน่นจนผิวบอบบางขึ้นรอยแดงจาง ๆ ริมฝีปากร้อนผ่าวก้มลงฝังจูบหนักหน่วงลงบนซอกคอที่ยังมีรอยสีกุหลาบจากคืนก่อน เขาจงใจขบเม้มและสร้างรอยใหม่ทับรอยเดิมให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม ฟันคมกรีดผิวเบา ๆ จนเลือดซึมจาง ๆ ผสมกับรอยดูดแดงฉ่ำ ราวกับจะย้ำเตือนว่าหลักประกันชิ้นนี้มีเจ้าของเพียงคนเดียว

“พี่จะทำให้เธอจำไปจนวันตาย…” เสียงเขาห้าวพร่าชิดผิวเนื้อที่สั่นระริก “ว่านลินเป็นของเตโชคนเดียว… และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องเธอได้อีก!”

เขารุกรานไปทั่วทุกตารางนิ้วบนร่างระหง ไล้ริมฝีปากจากลำคอลงมาตามไหปลาร้าจนถึงเนินอกอิ่ม ใช้ลิ้นร้อนวนรอบยอดอกสีชมพูอ่อนช้า ๆ ก่อนจะดูดดึงจนมันแข็งชูชันแดงระเรื่อ นลินสะดุ้งสุดตัว มือที่ถูกตรึงจิกผ้าปูเตียงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอหลับตาแน่น ริมฝีปากสั่นระริก ครางแผ่วในลำคอทุกครั้งที่ความสยิวจากจุด敏感แล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง

เตโชเลื่อนกายลงต่ำ ริมฝีปากร้อนผ่าวไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปที่สะโพกโค้งมน เขากดจูบและกัดเบา ๆ ที่เนื้อนุ่มจนเกิดรอยฟันชัดเจนเพื่อตีตราจอง ก่อนจะใช้ลิ้นรุกรานจุดลับระหว่างขาอย่างดุเดือด เขาดูดเลียและรุกล้ำลึกซึ้งวนเวียนไม่หยุด จนร่างบางเปียกชุ่มและหอบถี่ เอวบางยกขึ้นตามจังหวะปรารถนาโดยไม่รู้ตัว

“พี่เต…” เสียงเธอพร่าแหบสั่นเครือ “อ๊ะ… พี่เต… พอแล้วค่ะ…”

เขาไม่ตอบเพียงเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้น จนเธอเกร็งแน่นและถึงจุดสุดยอดครั้งแรกด้วยปากของเขา น้ำตาแห่งความซ่านสยิวที่ผสมปนเปกับความอัดอั้นไหลอาบแก้ม แต่เธอกลับไม่ขัดขืน ไม่ผลักไส เพียงยอมรับสิ่งที่เขามอบให้ด้วยความภักดีที่เจียมตัว

เตโชเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่แดงก่ำและเปียกชื้นของเธอด้วยแววตามืดสนิท เขาถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว เผยกล้ามเนื้อแน่นและรอยแผลเก่าที่ทำให้เขาดูอันตรายยิ่งขึ้น แล้วค่อย ๆ สอดใส่กายเข้าหาในคราวเดียว—แรง ลึก และหนักแน่น จนเธอร้องออกมาดังลั่น ความเจ็บปวดปะปนกับความอิ่มเอมที่ทำให้เธอรู้สึก ‘เต็ม’ จนแทบขาดใจ

เขาไม่รอให้เธอปรับตัว สะโพกแกร่งขยับกระแทกกระทั้นดั่งบทลงโทษและประกาศสิทธิ์ ทุกครั้งที่สัมผัสเน้นลึก เขาจะก้มลงกัดไหล่เธอแรงจนเลือดซิบ แล้วดูดเลียรอยนั้นราวกับจะฝังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ มือใหญ่บีบเคล้าเนินอกแรง ๆ จนเธอครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

“ของพี่… เธอเป็นของพี่คนเดียว…” เขาหอบพร่าข้างหู “จำไว้… จำให้ขึ้นใจว่าใครคือเจ้าชีวิตเธอ!”

นลินสะอื้นแผ่วเบา ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่มันคืออารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินจะรับไหว เธอโอบกอดเขาแน่น ขาเรียวเกี่ยวเอวแกร่งไว้มั่น ร่างกายตอบสนองทุกการกระแทกด้วยความอดทนและกตัญญู เธอเผลอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“พี่เต… ลินเป็นของพี่… ลินยอมแล้วค่ะพี่เต…”

คำยืนยันนั้นเหมือนจุดเพลิงในตัวเขา เตโชคลั่งยิ่งกว่าเดิม เร่งจังหวะเร็วและแรงจนเตียงสั่นสะเทือน เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมเสียงหอบถี่ของทั้งคู่จนอากาศในห้องร้อนระอุ เขานำเธอไปสู่จุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่เธอเกร็งและเรียกชื่อเขา เขาจะกดเน้นแรงสุด ๆ แล้วกระซิบข้างหู

“อีก… อย่าเพิ่งหยุด… พี่ยังไม่พอ…”

นลินตัวสั่นระริก น้ำตาไหลพราก จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบเพื่อระบายความซ่านสยิว จนกระทั่งทั้งคู่พุ่งทะยานไปพร้อมกัน หัวใจเต้นรัวประสานกันเป็นจังหวะเดียว เขาปลดปล่อยความร้อนรุ่มลึกเข้าไปในกายเธอ กระชับกอดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป

[POV: เตโช – ปีศาจที่เสพติดเหยื่อ]

เมื่อเพลิงรักมอดลง เตโชยังซบหน้าลงกับอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาฟังเสียงหัวใจของนลินที่เต้นรัวประสานกับเขา หัวใจที่เคยกระด้างบัดนี้กลับสั่นไหวอย่างประหลาด เขาเกลียดตัวเองที่หึงเธอจนหน้ามืด เกลียดที่ต้องการเธอมากขนาดนี้ มากจนกลัวว่าวันหนึ่งเงินก้อนโตที่จ่ายไปอาจซื้อหัวใจเธอไม่ได้ เขาจึงต้องใช้ความร้ายกาจนี้มัดเธอไว้ ให้เธอกลัว ให้เธอจำ และให้เธอตกเป็นสมบัติของเขาเพียงคนเดียวตลอดกาล

เขากดจูบลงบนหน้าผากชุ่มเหงื่อของเธอแรง ๆ แววตาจอมบงการยังคงแข็งกร้าว “อย่าให้พี่เห็นเธอเข้าใกล้ใครอีก… เพราะครั้งหน้า พี่จะไม่จบแค่บนเตียง แต่พี่จะทำลายทุกอย่างที่เธอรักให้หมด นลิน!”

นลินไม่ได้ตอบ เธอเพียงซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ยอมรับไออุ่นและความร้ายกาจนั้นอย่างสงบ เธอรู้ดี… ในเกมนี้ เธอมีหน้าที่แค่เป็นสมบัติที่ภักดี จนกว่าเขาจะเบื่อและเขี่ยเธอทิ้งไปเอง แต่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงหอบหายใจ เตโชยังคงกอดเธอแน่นไม่ยอมคลาย มือใหญ่ลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าเธอจะละลายหายไปจากอ้อมแขนนี้จริง ๆ