บทที่ 7: ภายใต้ร่มเงาเกียร์

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์ไม่ได้ทำให้ใจของนลินอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ร่างระหงขยับกายอย่างยากลำบากใต้ผ้าห่มผืนหนา ความปวดร้าวแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับจะตอกย้ำเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังคงตราตรึงอยู่ในทุกสัมผัส เธอลุกขึ้นนั่งช้าๆ เสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งของเตโชเลื่อนหลุดจากไหล่มน เผยให้เห็นรอยสีกุหลาบเข้มที่กระจายตัวอยู่ตามไหปลาร้าและลาดไหล่

รอยพวกนี้... คือตราประทับที่บอกว่าเธอไม่ใช่ ‘คุณหนูนลิน’ ผู้สูงส่งอีกต่อไป แต่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือวิศวะร้ายอย่างเตโช

แกรก...

ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของเตโชที่ก้าวเข้ามา เขาอยู่ในชุดนักศึกษาครึ่งท่อนที่ดูเนี้ยบกริบ กางเกงยีนส์สีเข้มและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกพับแขนขึ้นเผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนดูอันตราย กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหล้ารัมจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขาลอยมาปะทะจมูก

"ตื่นแล้วก็รีบไปจัดการตัวเองซะ พี่ให้เวลา 15 นาที ถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว พี่จะถือว่าเธออยาก ‘ต่อ’ บทเรียนจากเมื่อคืนที่นี่ แทนที่จะไปมหาวิทยาลัย" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ

นลินไม่ได้โต้ตอบ เธอเพียงแต่ก้มหน้านิดๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างว่าง่าย ท่าทางยอมจำนนนั้นทำให้เตโชขมวดคิ้ว เขาคาดหวังจะเห็นความพยศ หรือคำพูดเชือดเฉือนเหมือนอย่างเคย แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเงียบสงบที่น่าใจหาย

[POV: เตโช – ความคลั่งรักใต้หน้ากากจอมบงการ]

เตโชจ้องมองแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปในห้องน้ำ หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกขัดแย้ง เขาชอบที่นลินยอมเชื่อฟัง แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังรังแกตุ๊กตาแก้วที่ไม่มีชีวิตจิตใจ ความคิดที่ว่าเธอทำไปเพียงเพื่อ ‘ชดใช้หนี้ให้พ่อ’ มันทำให้เขารุ่มร้อนอย่างบอกไม่ถูก

เขาอยากให้เธอมองเขาด้วยสายตาอื่นที่ไม่ใช่ความกตัญญูที่ปนไปด้วยความสมเพชตัวเอง เขาอยากจะกระชากเธอเข้ามาจูบให้หายบ้า แต่อีโก้ที่แบกไว้ทำให้เขาทำได้เพียงวางมาดขรึมและออกคำสั่งเถื่อนๆ เพื่อปกปิดความสั่นไหวในใจ

‘ต่อให้เธอจะมองว่าพี่ร้ายแค่ไหน พี่ก็จะไม่ปล่อยเธอไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นนลิน... โดยเฉพาะในที่ที่มีคนจ้องจะขย้ำเธออย่างมหาวิทยาลัยนั่น’

รถซูเปอร์คาร์แล่นเข้าจอดที่หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเวลาที่เหล่านักศึกษากำลังหนาตา นลินนั่งเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เธอพยายามดึงปกเสื้อนักศึกษาขึ้นให้สูงที่สุด พลางจัดผมยาวสลวยให้ปิดบังรอยแดงที่คอไว้มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ลงไปได้แล้ว และจำไว้..." เตโชเอื้อมมือมาบีบคางมนให้หันมาสบตา แววตาของเขาดุดันและเอาแต่ใจจนนลินลมหายใจสะดุด "ห้ามคุยกับผู้ชายหน้าไหนเกินสามคำ โดยเฉพาะไอ้รุ่นพี่ที่ชื่อภีม ถ้าพี่เห็นเธอรนหาที่... กลับมาที่ห้อง พี่จะลงโทษเธอให้เดินไม่ได้ไปทั้งอาทิตย์!"

"ลินทราบค่ะพี่เต ลินจะทำหน้าที่ของลินให้ดีที่สุด" นลินตอบเสียงแผ่ว พลางค่อยๆ แกะมือเขาออก

เธอก้าวลงจากรถท่ามกลางสายตาซุบซิบของคนทั้งคณะ เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าหูไม่ขาดสายเกี่ยวกับเรื่องที่เธอหายไปกับเตโชเมื่อวาน นลินเดินก้มหน้ามุ่งตรงไปยังกลุ่มเพื่อน แต่ทันทีที่ถึงม้านั่งหินอ่อน เพื่อนสนิทอย่างมีนาก็คว้าแขนเธอไว้ทันที

"ลิน! แกหายไปไหนมาทั้งคืน? แล้วนี่ทำไมต้องใส่เสื้อคลุมหนาขนาดนี้ แดดเมืองไทยร้อนจะตาย" มีนาถามด้วยความเป็นห่วง พลางเอื้อมมือจะมาดึงปกเสื้อของนลินออก

"อย่า!" นลินเผลออุทานเสียงดังจนเพื่อนชะงัก

"มีอะไรเหรอลิน? หรือว่า..." สายตาของมีนาหรี่ลงด้วยความสงสัย ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงของเตโชที่ยืนกอดอกจ้องมองมาจากไกลๆ รังสีความหวงของเขารุนแรงเสียจนคนแถวนั้นไม่กล้าเข้าใกล้นลินเกินรัศมีสามเมตร

[POV: นลิน – การชดใช้ที่ไม่มีวันสิ้นสุด]

นลินรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปตามผิวหนัง ทุกก้าวที่เดินในมหาวิทยาลัยคือการแบกรับความอัปยศที่เธอไม่ได้ก่อ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกขอบคุณเตโชก็ยังคงทำงานอยู่ลึกๆ เมื่อเห็นสายตาคุกคามของพวกรุ่นพี่ผู้ชายบางคนที่มองมาที่เธออย่างจาบจ้วง แต่กลับต้องหลบวูบทันทีเมื่อปะทะกับสายตาอำมหิตของเตโช

เขาร้าย... เขารังแกเธอ... แต่เขาก็เป็นเกราะกำบังเดียวที่เธอมีในตอนนี้

นลินกำหมัดแน่นใต้โต๊ะเรียน เธอจะอดทน จะยอมเป็น ‘ของ’ ของเขาตามที่เขาต้องการ เพราะนี่คือวิธีเดียวที่จะรักษาเศษเสี้ยวชีวิตที่เหลืออยู่ไว้ได้ แม้ว่าสัมผัสจากเขามันจะทำให้หัวใจของเธอเริ่มถลำลึกจนกู่ไม่กลับแล้วก็ตาม

บ่ายในวันเดียวกัน

บรรยากาศในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงบ่ายช่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง นลินเลือกมุมที่อับสายตาที่สุดใกล้ชั้นหนังสือด้านในสุดเพื่อหลบเลี่ยงสายตาซุบซิบ เธอพยายามจดจ่ออยู่กับตำราตรงหน้า แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนและความรู้สึกอุ่นวาบที่เตโชทิ้งไว้ก่อนจากกันเมื่อเช้า

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าทำให้นลินสะดุ้งสุดตัว เธอกระชับเสื้อคลุมไหมพรมสีเข้มที่สวมทับชุดนักศึกษาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“พี่ภีม...”

“ลิน... พี่ตามหาเราตั้งนาน ไปหาที่คณะเพื่อนเขาก็บอกว่าลินออกมาแล้ว” ภีม รุ่นพี่สายอบอุ่นคนเดิมนั่งลงตรงข้ามเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด “เมื่อคืน... มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ทำไมลินถึงไปกับผู้ชายคนนั้น แล้วทำไมวันนี้ลินดู... ดูไม่สดใสเลย”

นลินเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก เธออยากจะบอกพี่ภีมให้หนีไปเสีย เพราะรู้ดีว่าเพลิงอาทิตย์ของเตโชนั้นพร้อมจะแผดเผาทุกคนที่เข้าใกล้เธอ “พี่ภีมคะ... ลินสบายดีค่ะ พี่อย่ามายุ่งกับลินเลยจะดีกว่า ลินไม่อยากให้พี่เดือดร้อน”

“เดือดร้อนอะไรลิน? พี่เห็นรอยที่คอเรา... พี่รู้ว่ามันไม่ใช่รอยแมลงกัด” ภีมเอื้อมมือมาหมายจะแตะที่ปกเสื้อของเธอด้วยความห่วงใย “บอกพี่มาเถอะลิน พี่ช่วยเราได้นะ เรื่องเงินหนี้สินของพ่อเรา พี่ก็พอจะ...”

“อย่าค่ะ!” นลินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว “พี่ภีมฟังลินนะคะ ลินขอบคุณในความหวังดีของพี่มาก แต่ลินตัดสินใจแล้ว ลินจะชดใช้หนี้ก้อนนี้ด้วยตัวเอง และคนเดียวที่จะช่วยลินได้... คือเขาค่ะ”

[POV: นลิน – ความเจ็บปวดที่ต้องผลักไส]

นลินมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจของภีมด้วยหัวใจที่บีบคั้น เธอรู้ว่าภีมคือทางออกที่แสนอ่อนโยนและปลอดภัย แต่ศักดิ์ศรีและความกตัญญูที่ค้ำคอทำให้เธอเลือกที่จะไม่เห็นแก่ตัว เธอไม่อาจลากภีมลงมาเกลือกกลั้วกับกองเพลิงที่พ่อของเธอก่อไว้ และที่สำคัญ... เธอยอมรับกับตัวเองอย่างน่าอายว่าลึกๆ แล้ว เธอเต็มใจที่จะติดอยู่ในกรงขังของเตโชมากกว่าที่จะไปรับความช่วยเหลือจากใครอื่น

‘ขอโทษนะคะพี่ภีม... ลินเป็นสินค้าที่มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของของลิน... เขาไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องลินได้’

[POV: เตโช – พายุหึงที่กำลังก่อตัว]

เตโชยืนหลบมุมอยู่หลังชั้นหนังสือถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน แววตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักที่ผสมปนเปไปกับโทสะ เขาแอบตามเธอมาตั้งแต่พักเที่ยง เพราะสัญชาตญาณวิศวะร้ายมันบอกว่าไอ้หน้าจืดนั่นต้องหาโอกาสเข้าหา ‘ของรัก’ ของเขาแน่ๆ

และมันก็เป็นอย่างที่คิด! ภาพภีมที่พยายามจะแตะต้องตัวนลินทำให้เตโชแทบจะพุ่งออกไปกระชากคอมันมาซัดให้จมดิน แต่เสียงหวานของนลินที่ยืนยันว่า ‘คนเดียวที่จะช่วยลินได้คือเขา’ กลับทำให้หัวใจที่กระด้างของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง

เธอยอมรับเขา... เธอยอมเป็นของเขาแม้จะเพื่อหนี้สินก็ตาม

แต่นั่นยังไม่พอ! ความขี้หึงและเอาแต่ใจในกมลสันดานสั่งให้เขาต้อง ‘ประกาศศักดา’ ให้ไอ้รุ่นพี่นั่นรู้ซึ้งว่ามันกำลังเล่นอยู่กับไฟระดับไหน!

เตโชก้าวออกมาจากมุมมืด ย่างก้าวหนักแน่นและคุกคามจนบรรยากาศในห้องสมุดเย็นเยือกขึ้นทันที เขาเดินตรงเข้าไปโอบไหล่นลินไว้จากด้านหลังอย่างแรงจนเธอแทบจะจมหายไปในแผงอกเขา

“คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ? ดูท่าทางสนิทสนมกันเหลือเกินนะ” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยความอำมหิตดังขึ้นชิดใบหูนลิน เขากดจูบลงบนขมับของเธออย่างจงใจต่อหน้าภีม “บอกพี่ภีมของเธอไปสิครับนลิน... ว่าเมื่อคืน ‘เจ้าชีวิต’ ของเธอปรนนิบัติเธอดีแค่ไหน จนเธอไม่มีแรงจะไปขอความช่วยเหลือจากใครคนอื่นแล้ว”

“พี่เต! หยุดนะคะ” นลินหน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย เธอพยายามจะผละออกแต่กลับถูกวงแขนแกร่งรัดรึงไว้แน่นกว่าเดิม

ภีมลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ “เตโช! ลินไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาพูดจาดูถูกแบบนี้ได้นะ!”

“สิ่งของหรือเปล่าไม่รู้... แต่ที่แน่ๆ ผมซื้อมาแล้ว และผมก็ใช้ ‘คุ้ม’ ซะด้วย” เตโชแค่นยิ้มหยัน แววตาเย้ยหยันส่งไปให้ภีมอย่างผู้ชนะ “ถ้ายังอยากเรียนจบแบบสงบสุข... เลิกยุ่งกับเมียคนอื่นซะ เพราะผมเป็นคนขี้หวง และสิ่งที่ผมหวงที่สุด... ผมก็พร้อมจะทำลายทุกคนที่กล้ามาแตะ!”

เตโชกระชากแขนนลินให้ลุกขึ้นทันที “กลับ! พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าพี่เห็นเธอคุยกับมันเกินสามคำ... เธอจะต้องเจออะไร!”

นลินก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เธอหันไปสบตาภีมเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่บอกให้เขาถอยไปเสีย ก่อนจะถูกพายุร้อนอย่างเตโชลากออกไปจากห้องสมุด ทิ้งไว้เพียงรอยร้าวที่บาดลึกในใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์