บทที่ 4 : มหาเทพโปรดระงับโทสะ

เสี่ยวเถาที่กำลังย่องปลายเท้าสะดุ้งโหยง นางยิ้มแฉ่งพลางชูถาดชาเซียนในมือขึ้นระดับอก "มหาเทพโปรดระงับโทสะ ข้ามิได้พาก้อนขน... เอ้ย อสูรดอกท้อมาด้วยนะเจ้าคะ ข้ามาตัวคนเดียว พร้อมกับชาอุ่นๆ ที่ตั้งใจชงมาให้ท่าน"

เฉิงหลันลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองร่างเล็กสมส่วนในชุดสีชมพูที่ดูขัดหูขัดตานั่น "ข้าไม่ดื่มของหวาน และข้าไม่ต้องการการปรนนิบัติจากเทพผู้น้อยเช่นเจ้า กลับไปเสีย"

"โธ่... ท่านก็ลองชิมสักจิบเถิดเจ้าค่ะ!" นางกระแทกถาดชาลงบนโต๊ะหยกข้างกายเขาจนเกิดเสียงดังกึก "ข้าไม่ได้อยากมาวุ่นวายกับท่านนักหรอกนะเจ้าคะ แต่ด่านเคราะห์เลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูงของข้า... ดันเป็นท่าน!"

คำสารภาพตรงๆ โพล่งๆ อย่างไม่มีชั้นเชิงของนางทำเอามหาเทพสงครามถึงกับชะงัก "เจ้าว่าอย่างไรนะ?"

"ด่านเคราะห์ของข้าคือการทำให้มหาเทพหน้าตาย... เอ้ย! มหาเทพเฉิงหลันยอมรับในตัวข้าเจ้าค่ะ!" นางยืนเท้าสะเอว ยืดอกขึ้นเล็กน้อย "ดังนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะมาหาท่านทุกวัน จะชงชา ทำขนม กวาดลานหิมะ จนกว่าท่านจะยอมประทับตราผ่านด่านให้ข้า!"

เฉิงหลันมองท่าทางก๋ากั่นไม่เกรงกลัวฟ้าดินนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ในหัวของเขามีแต่กฎระเบียบ ความสงบเงียบ และความสมบูรณ์แบบ แต่สตรีตรงหน้าคือศูนย์รวมของความวุ่นวาย เสียงดัง และไร้ระเบียบที่สุดในสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

"เจ้าคิดว่าด่านเคราะห์ของสวรรค์เป็นเรื่องล้อเล่นหรือเสี่ยวเถา" เฉิงหลันแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา "ต่อให้เจ้ายกน้ำชามาถวายข้าไปอีกหมื่นปี ข้าก็ไม่มีวันยอมรับม้าดีดกะโหลกเช่นเจ้า เลิกทำตัวไร้สาระแล้วไปหาทางเปลี่ยนด่านเคราะห์เสียเถอะ"

ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืน สะบัดชายเสื้อสีขาวเดินกลับเข้าห้องบรรทมไป ทิ้งให้เสี่ยวเถายืนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจอยู่กลางลานหิมะ

"คอยดูเถอะตาน้ำแข็ง! ข้าจะตื้อจนท่านต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเองเลยคอยดู!" นางตะโกนไล่หลังเสียงดังลั่น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินตึงตังกลับไป

ทว่า...คล้อยหลังเสี่ยวเถาไปไม่นาน

เฉิงหลันที่ยืนอยู่หลังบานประตูตำหนัก กลับอดไม่ได้ที่จะใช้พลังเวทดูดจอกชาที่นางทิ้งไว้เข้ามาในมือ เขามองน้ำชาสีชมพูด้วยแววตารังเกียจ แต่กลิ่นหอมหวานของดอกท้อกลับลอยมาแตะจมูกอย่างห้ามไม่ได้

ด้วยความรำคาญใจ เขาจึงยกจอกชานั้นขึ้นดื่มรวดเดียวเพื่อจะได้ทำลายจอกทิ้งเสียให้พ้นตา

แต่ทันทีที่น้ำชาไหลลงคอ... ความอบอุ่นสายหนึ่งกลับแผ่ซ่านไปทั่วจุดตันเถียน ความตึงเครียดจากการแบกรับภาระมหาเทพสงครามมาเนิ่นนานกลับทุเลาลงอย่างน่าประหลาด ความว้าวุ่นใจจากเสียงตะโกนแว้ดๆ ของนางเมื่อครู่พลันมลายหายไป สันติสุขที่แท้จริงกลับแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่

เฉิงหลันมองจอกชาเปล่าในมือด้วยแววตาตื่นตะลึง

...ชานี่มันอะไรกัน? เหตุใดชาของยัยเด็กไม่รู้จักโต ถึงมีพลังบริสุทธิ์เยียวยาจิตวิญญาณได้ถึงเพียงนี้?

******************

หลายวันต่อมา เสี่ยวเถาตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ หลังจากไปแอบซุ่มดูพฤติกรรมของเหล่าเทพธิดาชั้นสูง นางก็ค้นพบว่ามหาเทพเฉิงหลันชอบความสงบ ความเรียบร้อย และความสมบูรณ์แบบ

"ในเมื่อท่านไม่ชอบม้าดีดกะโหลก ข้าก็จะเป็นสตรีที่อ่อนหวานที่สุดในเก้าชั้นฟ้าให้ดู!"

วันนี้เสี่ยวเถาสลัดชุดสีชมพูพองลมออก เปลี่ยนมาสวมอาภรณ์สีโอลด์โรสอ่อนจาง พลิ้วไหวและรัดรูปขึ้นเล็กน้อยจนเห็นสัดส่วนบอบบางมีน้ำมีนวลชัดเจน นางรวบผมที่เคยปล่อยสยายเกะกะขึ้นปักปิ่นหยกอย่างเรียบร้อย ท่วงท่าการเดินถูกฝึกฝนมาอย่างดี นางก้าวเท้าสั้นๆ อย่างระมัดระวัง สองมือประคองกล่องไม้หอมที่บรรจุ 'ขนมกุยช่ายสวรรค์ไส้กลีบท้อ' ที่ตั้งใจทำสุดฝีมือ

ทว่า...เมื่อนางค่อยๆ ย่างกรายเข้าสู่ลานหน้าวังหิมะโปรยพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย เสียงหัวเราะกังวานใสราวกับกระดิ่งเงินก็ดังแว่วมาจากศาลาเหมยชมจันทร์

เสี่ยวเถาชะงัก ชะเง้อคอมองผ่านกิ่งเหมย

ที่นั่น...มหาเทพเฉิงหลันกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับ เทพธิดาไป๋เหลียน ผู้เลอโฉม เทพธิดาชั้นสูงผู้ดูแลสระโบกขรณี อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางกลมกลืนไปกับหิมะรอบกาย ท่วงท่าการชงชาของนางงดงามไร้ที่ติ นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนค่อยๆ รินน้ำชาสีทองลงในจอกหยกให้มหาเทพสงครามอย่างนุ่มนวล

"มหาเทพเพิ่งกลับจากการปราบมารที่ชายแดน คงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย ชาบัวหิมะพันปีนี้ข้าตั้งใจต้มด้วยน้ำค้างยอดเขา หวังว่าจะช่วยให้ท่านผ่อนคลายได้นะเจ้าคะ" เสียงของไป๋เหลียนหวานล้ำและเปี่ยมด้วยความสำรวม

เฉิงหลันเพียงพยักหน้าเล็กน้อย รับจอกชามาถือไว้ ทว่ายังไม่ทันได้ดื่ม หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาสีชมพูที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล

"เสี่ยวเถา" เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพที่แปลกตาไปของนาง "เจ้ามาทำกิริยาลับๆ ล่อๆ อะไรตรงนั้น ท่าเดินของเจ้า...ขาแพลงหรืออย่างไร"